Καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαφορετικές από τις χώρες καταγωγής τους, δημιουργούνται περισσότερες διεθνείς οικογένειες. Εάν είστε διεθνές ζευγάρι με παιδί και βρίσκεστε σε διαδικασία χωρισμού, θα πρέπει να συμφωνήσετε στα ζητήματα που αφορούν το δικαίωμα επιμέλειας του παιδιού σας, συμπεριλαμβανομένου του τόπου όπου θα κατοικήσει το παιδί, διότι εάν δεν υπάρξει συμφωνία και πάρει το παιδί μαζί του ο ένας γονέας για να ζήσουν σε άλλη χώρα χωρίς τη συναίνεση του άλλου γονέα ή χωρίς σχετική άδεια από το δικαστήριο, παραβιάζετε τον νόμο.

Έτσι, σε περίπτωση που αποφασίσετε να επιστρέψετε στην χώρα καταγωγής σας ή να μετακομίσετε σε άλλη χώρα μαζί με το παιδί σας, θα πρέπει να καταλήξετε σε μια λύση που προστατεύει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του παιδιού σας. Κατ' αρχήν, οι γονείς θα πρέπει να αποφασίσουν από κοινού πού θα πρέπει να ζήσει το παιδί.

Τρόποι αποτροπής διασυνοριακής απαγωγής τέκνου από γονέα

Εάν θέλετε να πάρετε μαζί σας το παιδί σας για να ζήσετε σε μια άλλη χώρα της ΕΕ ή εάν πιστεύετε ότι ο/η σύντροφός σας σκοπεύει να κάνει κάτι τέτοιο:

→ Προσπαθήστε να διαπραγματευτείτε μια λύση με τον/την σύντροφό σας που θα προστατεύει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του παιδιού σας.

→ Ζητήστε τη συμβουλή ενός δικηγόρου που είναι ειδικευμένος σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου ή ενός διαμεσολαβητή.

→ Μπορείτε επίσης να απευθυνθείτε στον Διαμεσολαβητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Διεθνή Απαγωγή Τέκνου από Γονέα, ώστε να σας βοηθήσει να βρείτε την καλύτερη λύση για το παιδί σας.

→ Επικοινωνήστε με την αρχή έκδοσης ταυτοτήτων ή διαβατηρίων, ώστε να αποτρέψετε την έκδοση νέων ταξιδιωτικών εγγράφων στο όνομα του παιδιού σας.

Εάν δεν μπορείτε να συμφωνήσετε με τον/την σύντροφό σας, θα πρέπει να ζητήσετε από ένα δικαστήριο στη χώρα συνήθους κατοικίας του παιδιού σας εντός της ΕΕ να αποφανθεί επί του ζητήματος.

Επίλυση ζητημάτων διασυνοριακής απαγωγής τέκνου από γονέα

→ Σε κάθε χώρα της ΕΕ υφίσταται μια αρμόδια Κεντρική Αρχή, συνήθως στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, η οποία μπορεί να σας βοηθήσει να φέρετε πίσω το παιδί σας. Ζητήστε βοήθεια χωρίς καθυστέρηση.

→ Μπορείτε, επίσης, να ζητήσετε τη συμβουλή ενός δικηγόρου που είναι ειδικευμένος σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου ή ενός διαμεσολαβητή.

→ Η απαγωγή τέκνου από γονέα θα είναι συναισθηματικά οδυνηρή για το παιδί.

→ Θέστε ως προτεραιότητα την ευημερία του παιδιού σας.

→ Και οι δύο γονείς είναι σημαντικοί για το παιδί σας.

Νομικό πλαίσιο

Αν ο/η πρώην σύντροφός σας, πήρε παράνομα το παιδί σας σε μια άλλη χώρα της ΕΕ, χωρίς την άδειά σας ή παραβιάζοντας τις δικαστικές αποφάσεις του κράτους μέλους όπου ζείτε εσείς και το παιδί σας, μπορείτε να κινήσετε δικαστική διαδικασία για την επιστροφή του.

Οι κεντρικές αρχές που είναι αρμόδιες για τις διεθνείς απαγωγές παιδιών μπορούν να σας βοηθήσουν να κάνετε τις απαραίτητες ενέργειες.

Μόλις κινηθεί η διαδικασία στη χώρα στην οποία μεταφέρθηκε το παιδί, τα δικαστήρια της χώρας αυτής θα διατάξουν την επιστροφή του παιδιού, υπό τον όρο ότι πληρούνται όλες οι νομικές προϋποθέσεις.

Πιθανές εξαιρέσεις στην επιστροφή του παιδιού

1. αν το παιδί ενδεχομένως διατρέχει κίνδυνο στη χώρα όπου ζούσε πριν από την απαγωγή

1. αν το παιδί είναι αρκετά μεγάλο για να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει.

Κατά κανόνα, δίνεται τόσο στον γονέα όσο και στο παιδί, δυνατότητα ακρόασης από το δικαστήριο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Επίσης, δεν μπορείτε να ανατρέψετε απόφαση για την επιμέλεια παιδιού με την απαγωγή του και την προσφυγή σε δικαστήριο χώρας άλλης από αυτή που εξέδωσε την αρχική απόφαση για την επιμέλεια.

Προκειμένου επομένως να προσπαθήσετε να ανατρέψετε απόφαση για την επιμέλεια παιδιού, πρέπει ο γονέας να προσφύγει σε δικαστήριο της χώρας όπου εκδόθηκε η αρχική απόφαση για την επιμέλεια.

Οι παραπάνω κανόνες δεν ισχύουν για τη Δανία ή τις χώρες του ΕΟΧ (Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία και Ελβετία), καθώς είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης της Χάγης του 1980 σχετικά με την απαγωγή παιδιών και οι υποθέσεις απαγωγής που αφορούν τις χώρες αυτές εμπίπτουν στη σύμβαση αυτή ή άλλες διεθνείς συμφωνίες.

Η αλλαγή του ιδιοκτήτη ενός ακινήτου κατά τη διάρκεια της μίσθωσής του δεν είναι σπάνια περίπτωση. Ιδιαίτερα με την αγορά ενός ακινήτου, που χρησιμεύει ως κατοικία, ο νέος ιδιοκτήτης συνήθως στοχεύει στην ιδιοκατοίκηση του ακινήτου και όχι στην ενοικίασή του. Αυτός είναι και ο λόγος, που η αλλαγή του ιδιοκτήτη συνιστά τη μεγαλύτερη αγωνία του μισθωτή. Αμέσως μετά την αγορά του ακινήτου ο νέος ιδιοκτήτης επιδιώκει την έξωση του ενοικιαστή για ιδιοκατοίκηση. Εντούτοις, ο νομοθέτης έχει προνοήσει για την προστασία του ενοικιαστή, ορίζοντας τις προϋποθέσεις διαμονής του στο ακίνητο, ακόμη και μετά την αλλαγή του ιδιοκτήτη του.

Α. Αλλαγή ιδιοκτήτη μισθωμένου ακινήτου με σύμβαση .

Σύμφωνα με το άρθρο 614 ΑΚ στη μίσθωση ακινήτου που αποδεικνύεται με έγγραφο βέβαιης χρονολογίας, αν ο εκμισθωτής κατά τη διάρκεια της μίσθωσης μεταβιβάσει σε τρίτον την κυριότητά του μισθίου ή παραχωρήσει άλλο εμπράγματο δικαίωμα που αποκλείει στο μισθωτή τη χρήση, ο νέος κτήτορας υπεισέρχεται στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις της μίσθωσης, εκτός αν έγινε αντίθετη συμφωνία στο μισθωτήριο έγγραφο. Αν το εμπράγματο δικαίωμα που παραχώρησε ο εκμισθωτής στον τρίτο δεν αποκλείει στο μισθωτή τη χρήση, ο τρίτος έχει υποχρέωση να μην την παρεμποδίσει.

Δηλαδή, εάν κατά τη διάρκεια της ενοικίασης λάβει χώρα πώληση του ακινήτου σε νέο ιδιοκτήτη, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του νέου ιδιοκτήτη του ακινήτου δεν αλλάζουν, εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις:

1) Αποδεικνύεται η ενοικίαση με μισθωτήριο συμβόλαιο βεβαίας χρονολογίας. Ένα έγγραφο αποκτά βέβαια χρονολογία με συγκεκριμένους τρόπους, οι οποίοι ορίζονται στο άρθρο 446 ΑΚ. Ειδικότερα, το ιδιωτικό έγγραφο αποκτά βέβαια χρονολογία ως προς τους τρίτους, μόνο όταν το θεωρήσει συμβολαιογράφος ή άλλος δημόσιος υπάλληλος, αρμόδιος κατά το νόμο, ή όταν πεθάνει ένας από εκείνους που το υπέγραψαν ή όταν το ουσιώδες περιεχόμενό του αναφερθεί σε δημόσιο έγγραφο ή όταν υπάρξει άλλο γεγονός που κάνει με ανάλογο τρόπο βέβαιη τη χρονολογία. Καταχώρηση στο taxis ΑΔΔΕ.

2) Δεν έχει συμφωνηθεί κάτι διαφορετικό με το μισθωτήριο συμφωνητικό. Δηλαδή, δεν έχει περιληφθεί όρος στο ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, ο οποίος να προβλέπει λόγου χάρη, ότι σε περίπτωση πώλησης του ακινήτου κατά τη διάρκεια της ενοικίασης, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η αποχώρηση του ενοικιαστή από το ακίνητο εντός τριών μηνών από τότε, που θα του ζητηθεί από τον νέο ιδιοκτήτη.

Στο σημείο αυτό πρέπει να εξετασθεί τι ισχύει σε περίπτωση που μία από τις δύο ως άνω προϋποθέσεις ελλείπουν, δηλαδή η μίσθωση δεν αποδεικνύεται με έγγραφο βεβαίας χρονολογίας ή υπάρχει αντίθετος όρος στο μισθωτήριο.

Σύμφωνα με το άρθρο 615 ΑΚ, στη μίσθωση ακινήτου που δεν αποδεικνύεται με έγγραφο βέβαιης χρονολογίας ή που περιέχει τον όρο, ότι σε περίπτωση εκποίησης του μισθίου ή παραχώρησης εμπράγματου δικαιώματος που αποκλείει τη χρήση του μισθωτή ο νέος κτήτορας θα έχει δικαίωμα να αποβάλει το μισθωτή, ο νέος κτήτορας μπορεί να καταγγείλει τη μίσθωση πριν από ένα μήνα, αν η μίσθωση έχει διάρκεια έως ένα έτος και πριν από δύο μήνες, αν έχει διάρκεια μακρότερη από ένα έτος. Εάν ο νέος κτήτορας καταγγείλει τη μίσθωση, διατηρούνται ακέραια τα δικαιώματα του μισθωτή απέναντι στον εκμισθωτή για αποζημίωση.

Η καταχώριση του μισθωτηρίου στο TAXIS του προσδίδει βεβαία χρονολογία. Επίσης, η προφορική ενοικίαση δεν επιφέρει την προστασία του ενοικιαστή, εάν τα στοιχεία της δεν καταχωριστούν στο TAXIS και τα δικαιώματα του ενοικιαστή χωρίς συμβόλαιο είναι περιορισμένα. Ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης όμως, που αναγράφει μειωμένο ενοίκιο σε σχέση με συμφωνηθέν, μπορεί να φέρει βεβαία χρονολογία, ανεξάρτητα από την πλημμέλειά του αυτή.

Στην περίπτωση αυτή ο νέος ιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να προβεί σε καταγγελία της μίσθωσης. Τα αποτελέσματα της καταγγελίας θα επέλθουν μέσα σε ένα μήνα από τότε που αυτή επιδόθηκε στο μισθωτή, εάν η μίσθωση έχει διάρκεια έως ένα έτος και μέσα σε δύο μήνες, εάν έχει διάρκεια μεγαλύτερη από ένα έτος.

Β. Αλλαγή ιδιοκτήτη μισθωμένου ακινήτου με πλειστηριασμό.

Η αλλαγή στην ιδιοκτησία ακινήτου μπορεί να γίνει και μέσω πλειστηριασμού.

Σύμφωνα με το άρθρο 1009 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ), όπως αυτό τροποποιήθηκε με το Ν. 4335/2015, αν το ακίνητο που πλειστηριάστηκε ήταν μισθωμένο για την άσκηση σε αυτό επιχείρησης, ο υπερθεματιστής έχει δικαίωμα να καταγγείλει τη μίσθωση, οπότε αυτή λύεται μετά την πάροδο δύο (2) μηνών από την καταγγελία. Στην περίπτωση αυτή η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης εκτελείται κατά του μισθωτή και του υπομισθωτή, καθώς και κατά οποιουδήποτε αντλεί τα δικαιώματά του από αυτούς ή κατέχει το μίσθιο γι’ αυτούς.

Ο λόγος, που ο νομοθέτης κάνει διάκριση μεταξύ των εμπορικών και αστικών μισθώσεων, είναι η προστασία του υπερθεματιστή (δηλαδή του αγοραστή του ακινήτου μέσω πλειστηριασμού) από τον επιχειρηματία, που προβαίνει σε εικονική ενοικίαση ακινήτου ιδιοκτησίας του σε άλλη επιχείρηση συμφερόντων του ιδίου για μεγάλο χρονικό διάστημα, όταν πλέον κινδυνεύει με κατάσχεση, με απώτερο στόχο να μπορεί να το εκμεταλλεύεται και μετά την πώλησή του με πλειστηριασμό. Με τη νέα ρύθμιση ο νέος ιδιοκτήτης, ανεξαρτήτως της ύπαρξης εγγράφου μισθωτηρίου με βέβαια χρονολογία και οποιασδήποτε προγενέστερης συμφωνίας μεταξύ μισθωτή και προηγούμενου ιδιοκτήτη, θα μπορεί να καταγγείλει τη μίσθωση και μετά από δύο μήνες από την καταγγελία θα έχει τη δυνατότητα να προβεί σε αποβολή του μισθωτή από το ακίνητο.

Γ. Ενοικίαση ακινήτου μετά την κατάσχεσή του

Τα ανωτέρω αφορούν την περίπτωση που το ακίνητο εκμισθώθηκε και μετά κατασχέθηκε, δηλαδή η εκμίσθωση προηγήθηκε της κατάσχεσης. Διαφορετική είναι όμως η περίπτωση κατά την οποία το ακίνητο νοικιάστηκε μετά την κατάσχεσή του, δηλαδή η κατάσχεση προηγήθηκε της ενοικίασης.

Στο άρθρο 997 παρ. 1 εδ. β του ΚΠολΔ ορίζεται ότι μετά την κατάσχεση του ακινήτου η εκμίσθωσή του από τον οφειλέτη ή τον τρίτο κύριο ή νομέα ή η παραχώρηση της χρήσης ή κατοχής του με βάση άλλη έννομη σχέση μπορεί να καταγγελθεί από τον υπερθεματιστή μέσα σε προθεσμία ενός (1) μηνός από τη μεταγραφή της περίληψης της κατακυρωτικής έκθεσης. Με την καταγγελία αυτή η μίσθωση ή άλλη έννομη σχέση λύεται μετά από δύο (2) μήνες και χωρεί η κατά το άρθρο 1005 παράγραφος 2 εκτέλεση. Επιπλέον, δικαίωμα καταγγελίας της μίσθωσης κατά το άρθρο 615 ΑΚ, που αναλύθηκε ανωτέρω, δεν θίγεται και η περίληψη εκτελείται κατά του μισθωτή αφού περάσουν οι προθεσμίες του άρθρου αυτού που αρχίζουν αφότου η περίληψη επιδοθεί στο μισθωτή.

Όταν γίνεται αγορά ενός ακινήτου με δημόσιο αναγκαστικό πλειστηριασμό, κατά την κατακύρωση του ακινήτου στον υπερθεματιστή (αγοραστή, που έκανε τη μεγαλύτερη προσφορά), συντάσσεται από τη συμβολαιογράφο κατακυρωτική έκθεση. Η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης συνιστά τον τίτλο ιδιοκτησίας του υπερθεματιστή, του οποίου γίνεται μεταγραφή στο Υποθηκοφυλακείο και/ή το Κτηματολογικό γραφείο. Μέσα σε προθεσμία ενός μηνός από τη μεταγραφή της περίληψης της κατακυρωτικής έκθεσης, μπορεί ο υπερθεματιστής να καταγγείλει τη μίσθωση και, από τότε που θα την καταγγείλει, η μίσθωση λύεται μετά την πάροδο δύο μηνών.

Το άρθρο 997 ΚΠολΔ δεν κάνει διάκριση μεταξύ μίσθωσης που αποδεικνύεται με έγγραφο βεβαίας χρονολογίας ή όχι. Συνεπώς εφαρμόζεται και στις δύο περιπτώσεις, ακόμη δηλαδή και αν η μίσθωση καταρτίσθηκε με έγγραφο βεβαίας χρονολογίας.

Ταυτόχρονα όμως, ορίζει το άρθρο 997 ΚΠολΔ ότι ο υπερθεματιστής έχει δικαίωμα καταγγελίας της μίσθωσης και σύμφωνα με το άρθρο 615 ΑΚ.

Δηλαδή, εάν το ακίνητο πρώτα κατασχέθηκε και εν συνεχεία μισθώθηκε και ταυτόχρονα η μίσθωση δεν μπορεί να αποδειχθεί με έγγραφο βεβαίας χρονολογίας, ο νέος ιδιοκτήτης έχει να επιλέξει να καταγγείλει τη μίσθωση είτε σύμφωνα με το άρθρο 997 ΚΠολΔ, είτε σύμφωνα με το 615 ΑΚ, τα οποία αναλύθηκαν ανωτέρω.

Δ. Προκαταβολή των ενοικίων από τον μισθωτή προς τον προηγούμενο ιδιοκτήτη

Ενδιαφέρον παρουσιάζει στο σημείο αυτό να δούμε τι γίνεται στην περίπτωση που έχει γίνει προκαταβολή ενοικίων από τον ενοικιαστή στον προηγούμενο ιδιοκτήτη, που καλύπτουν χρονικό διάστημα και μετά τη μεταβίβαση της κυριότητας. Στην πρακτική συναντάται τακτικά να καταρτίζεται μία μακροχρόνια ενοικίαση με συμβολαιογραφικό έγγραφο, το οποίο μεταγράφεται στο υποθηκοφυλακείο και έχουν προκαταβληθεί τα μισθώματα από το μισθωτή στον εκμισθωτή για όλη τη διάρκεια της μίσθωσης.

Σύμφωνα με το άρθρο 616 ΑΚ, οι προκαταβολές μισθωμάτων, που έγιναν στον εκμισθωτή που εκποίησε ή οι εκχωρήσεις μισθωμάτων, που έγιναν απ’ αυτόν, καθώς και οι κατασχέσεις μισθωμάτων, που έγιναν από δανειστές του, είναι ανίσχυρες απέναντι στο νέο κτήτορα για μισθώματα πέρα από τρεις μήνες, που αρχίζουν από τότε που αυτός γνωστοποίησε στο μισθωτή την εκποίηση.

Δηλαδή, τα ενοίκια που προκαταβλήθηκαν από τον ενοικιαστή στον προηγούμενο ιδιοκτήτη του ακινήτου δεν δεσμεύουν τον νέο ιδιοκτήτη να τα ζητήσει εκ νέου από τον ενοικιαστή. Ο ενοικιαστής θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει τα ενοίκια στο νέο ιδιοκτήτη μετά από τρεις μήνες, από τότε που ο νέος ιδιοκτήτης γνωστοποιήσει στον ενοικιαστή την μεταβίβαση του ακινήτου.

Θα μπορούσε όμως ενδεχομένως ένας καλόπιστος ενοικιαστής να αντιτάξει προς το νέο ιδιοκτήτη την ένσταση της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, σύμφωνα με το άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα, εφόσον αυτός γνώριζε, όταν αγόραζε το ακίνητο, ότι ήταν μισθωμένο για πολλά χρόνια με προκαταβεβλημένο μίσθωμα, αφού το μισθωτήριο έγινε με συμβολαιογραφικό έγγραφο το οποίο μεταγράφηκε στο Υποθηκοφυλακείο, δηλαδή έλαβε δημοσιότητα έναντι των τρίτων.

            Ζήτημα έχει ανακύψει σε σχέση με την δυνατότητα των ιδιωτικών κεφαλαιουχικών εταιρειών να προβαίνουν σε έκδοση εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο, με μεγαλύτερη δηλαδή αξία από την ονομαστική τους, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη δυνατότητα δεν προβλέπεται ρητά στην νομοθεσία.

Για τις μεν ανώνυμες εταιρείες, η δυνατότητα έκδοσης εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο δίνεται από την κείμενη νομοθεσία, για τις δε εταιρείες περιορισμένης ευθύνης το ΝΣΚ έχει προβεί σε γνωμοδότηση (υπ’ αρ. 113/2009), με την οποία αναγνωρίζει αναλογική εφαρμογή και δυνατότητα αύξησης του εταιρικού κεφαλαίου με έκδοση εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο. Η δομή, ωστόσο, των ΙΚΕ διαφέρει από αυτή των ΑΕ και των ΕΠΕ, συνεπώς δεν είναι αυτονόητο ότι η περίπτωσή τους θα αντιμετωπιστεί με όμοιο τρόπο.

Σε αντίθεση με τα όσα ισχύουν για τις ανώνυμες εταιρείες και για τις εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, όπου οι μετοχές και τα εταιρικά μερίδια αποτελούν μέρος του κεφαλαίου και προσδιορίζουν το ποσοστό συμμετοχής κάθε εταίρου στην εταιρεία, στις ιδιωτικές κεφαλαιουχικές εταιρείες (ΙΚΕ) τα εταιρικά μερίδια δεν ανάγονται αποκλειστικά στις κεφαλαιουχικές; εισφορές, αλλά προσδιορίζονται από ένα σύνολο εισφορών. Ειδικότερα, οι εισφορές του κάθε εταίρου, οι οποίες και αποτυπώνονται στα εταιρικά μερίδια, διακρίνονται σε τρία είδη: α) στις κεφαλαιουχικές, τις αποτιμητές δηλαδή σε χρήμα εισφορές, β) τις εξωκεφαλαιακές, όπως για παράδειγμα η προσφορά εργασίας και γ) οι εγγυητικές, μέσω των οποίων ο εταίρος αναλαμβάνει προσωπική εγγυητική ευθύνη για τις οφειλές της εταιρείας. Συνεπώς, τα εταιρικά μερίδια συνιστούν υποδιαιρέσεις ενός ευρύτερου του κεφαλαίου οικονομικού μεγέθους, με αποτέλεσμα να ανακύπτει το ζήτημα του αν η έκδοση εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο είναι συμβατή με την ιδιαίτερη αυτή φύση των εξωκεφαλαιακών και εγγυητικών εταιρικών εισφορών.

Επί του θέματος αυτού έχει τοποθετηθεί το ΝΣΚ με γνωμοδότησή του (υπ’ αριθ. 63/2017), με την οποία έκρινε ότι η έκδοση εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο δεν απαγορεύεται μεν, και μπορεί να γίνει κατ’ αναλογία των όσων ισχύουν για τις ΑΕ και τις ΕΠΕ, μόνο όμως αναφορικά με τα μερίδια που αφορούν κεφαλαιακές εισφορές. Κι αυτό καθώς η έκδοση μεριδίων αντιστοιχούντων σε εξωκεφαλαιακές ή εγγυητικές εισφορές υπέρ το άρτιο θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην ύπαρξη διφυών εταιρικών μεριδίων (εν μέρει κεφαλαιακών και εν μέρει εξωκεφαλαιακών), αφού ο εταίρος θα υποχρεούτο να καταβάλει και χρηματική εισφορά πέραν των υπολοίπων αναληφθέντων υποχρεώσεων, κάτι που το άρθρο 76§2 ν. 4072/2012 ρητά απαγορεύει.

Συνεπώς, η αύξηση του κεφαλαίου σε ΙΚΕ μέσω της έκδοσης εταιρικών μεριδίων υπέρ το άρτιο είναι καθ’ όλα νόμιμη και επιτρεπτή, πάντοτε φυσικά υπό την προϋπόθεση ότι τα μερίδια αφορούν αποκλειστικά κεφαλαιακές εισφορές. Άλλωστε, το άρθρο 116§1 ν. 4072/2012 προβλέπει την δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής των διατάξεων που αφορούν τις κεφαλαιουχικές εταιρείες, προκειμένου να συμπληρωθούν κενά του συγκεκριμένου νομοθετήματος. Σύμφωνα με την ανωτέρω γνωμοδότηση του ΝΣΚ, η σχετική απόφαση θα πρέπει να ληφθεί από την συνέλευση των εταίρων με την αυξημένη πλειοψηφία που ορίζεται για την αύξηση του εταιρικού κεφαλαίου., των 2/3 δηλαδή του συνολικού αριθμού των εταιρικών μεριδίων.

            Προκειμένου να χορηγηθεί σε ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, το οποίο και παρέχει στον εκάστοτε δικαιούχο αφενός την θετική εξουσία να εκμεταλλεύεται την εφεύρεσή του, αφετέρου την αρνητική εξουσία να αξιώνει την μη χρήση και εκμετάλλευσή του από τρίτους, θα πρέπει να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις: α) το «νέο» της εφεύρεσης, β) η εφευρετική δραστηριότητα ως περιεχόμενο αυτής και γ) η επιδεκτικότητα της εφεύρεσης προς βιομηχανική εφαρμογή.

            Αναφορικά με το «νέο» της εφεύρεσης, απαιτείται, έως την στιγμή κατάθεσης της αίτησης από τον δικαιούχο, η εν λόγω εφεύρεση να μην είναι «γνωστή» οπουδήποτε στον κόσμο, να μην ανήκει δηλαδή στην στάθμη της τεχνικής. Αν πρόκειται για προϊόν, το προϊόν αυτό θα πρέπει να εμφανίζει διαφοροποίηση από τα άλλα ομοειδή του προϊόντα, αν, δε, πρόκειται για αποτέλεσμα, θα πρέπει να εμφανίζει αξιόλογη βελτίωση ήδη γνωστού αποτελέσματος, η οποία μπορεί να αναφέρεται μόνο στον τρόπο παραγωγής ή μόνο στο αποτέλεσμα ή στην μείωση της αναγκαίας για την παραγωγή του δαπάνης ή σε περισσότερους από κοινού ή ακόμη και σε όλους τους παραπάνω τομείς, χωρίς όμως να εμφανίζεται: (α) σαν απλή μόνο προσαρμογή στοιχείων άλλων μεθόδων, τα οποία είναι γνωστά, που δεν επιφέρει οποιοδήποτε αξιόλογο αποτέλεσμα ή βελτίωση, ή (β) σαν απλή χρήση ενός μέσου, το οποίο είναι ήδη γνωστό, σε αντικείμενα διαφορετικά από εκείνα στα οποία είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως, κατά τον ίδιο όμως τρόπο, κατά τον οποίο πάντοτε γινόταν η χρησιμοποίηση του, προκειμένου να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα (ΠολΠρΘεσ 231/2021).

            Δεύτερο στοιχείο είναι η ύπαρξη εφευρετικής δραστηριότητας, η οποία θεωρείται ότι συντρέχει, όταν η εν λόγω εφεύρεση, κατά την κρίση ειδικού, δεν προκύπτει κατά τρόπο εμφανή από την υπάρχουσα στάθμη της τεχνικής. Θα πρέπει, δηλαδή, να διαπιστώνεται η αδυναμία του ειδικού να οδηγηθεί στην επίλυση του ίδιου τεχνικού προβλήματος στο οποίο αποσκοπεί η εφεύρεση, με την χρήση της στάθμης της τεχνικής. Θα πρέπει, δηλαδή, να πρόκειται για ένα «άλμα προόδου», για ένα επίτευγμα μη αναμενόμενο και δυνατό να προβλεφθεί από τον μέσο ειδικό.

            Τέλος, η εφεύρεση θα πρέπει να είναι δεκτική βιομηχανικής εφαρμογής. Κατά το α. 5§5 του ν. 1733/1987, μια εφεύρεση θεωρείται επιδεκτική βιομηχανικής εφαρμογής αν το αντικείμενό της μπορεί να παραχθεί ή να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε τομέα παραγωγικής δραστηριότητας. Δεν αρκεί, συνεπώς, να πρόκειται για μία πρωτότυπη ιδέα ή ένα πρωτότυπο προϊόν, αλλά είναι επιπλέον απαραίτητο να απορρέει από την εφεύρεση κάποια ουσιαστική χρησιμότητα

            Διάσπαση εταιρείας, είναι η πράξη με την οποία μια ανώνυμη εταιρεία, χωρίς να περάσει από το στάδιο της εκκαθάρισης και χωρίς να γίνει διανομή της περιουσίας της, λύεται και όλα τα περιουσιακά της στοιχεία μεταβιβάζονται σε άλλες υφιστάμενες ή συνιστώμενες ανώνυμες εταιρείες.

            Ανάλογα με την κατάσταση της εταιρείας στην οποία μεταβιβάζονται τα περιουσιακά στοιχεία της διασπώμενης εταιρείας, έχουμε τις ακόλουθες περιπτώσεις διασπάσεως. Ειδικότερα:

            Α) διάσπαση με απορρόφηση, όπου μια ανώνυμη εταιρεία, η οποία λύεται χωρίς να ακολουθήσει εκκαθάριση, μεταβιβάζει σε άλλες υφιστάμενες ανώνυμες εταιρείες το σύνολο της περιουσίας της έναντι μετοχών που εκδίδουν οι ανώνυμες εταιρείες που λαμβάνουν την περιουσία της και ενδεχόμενως ενός ποσού σε μετρητά, για συμψηφισμό ενός μέρους μετοχών, που δικαιούνται και το οποίο δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο του 10% της ονομαστικής αξίας των μετοχών που αποδίδονται στους μετόχους της διασπώμενης εταιρείας και αθροιστικά, οι μετοχές και τα μετρητά, όχι μεγαλύτερο από την καθαρή θέση της διασπώμενης εταιρείας.

            Β) διάσπαση με σύσταση νέων εταιρειών, όπου μια ανώνυμη εταιρεία λύεται, η οποία χωρίς να ακολουθήσει εκκαθάριση, μεταβιβάζει το σύνολο της περιουσίας της σε άλλες ανώνυμες εταιρείες, που συνιστώνται ταυτόχρονα με την λύση, έναντι μετοχών που εκδίδουν οι ανώνυμες εταιρείες που λαμβάνουν την περιουσία της και ενδεχομένως ενός ποσού σε μετρητά για συμψηφισμό ενός μέρους μετοχών, που δικαιούνται και το οποίο δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο του 10% της ονομαστικής αξίας των μετοχών που αποδίδονται στους μετόχους της διασπώμενης εταιρείας και αθροιστικά, οι μετοχές και τα μετρητά, όχι μεγαλύτερο από την καθαρή θέση της διασπώμενης εταρείας, και

            Γ) διάσπαση με απορρόφηση και με σύσταση νέων εταιρειών, όπου η περιουσία της εταιρείας που λύεται μεταβιβάζεται τόσο σε υπάρχουσες ανώνυμες εταιρείες, όσο σε συνιστώμενες, με το αντίτιμο που περιγράφτηκε στις παραπάνω περιπτώσεις.

            Πρέπει, ωστόσο να τονιστεί, ότι αν μια διάσπαση γίνει με βάση τις διατάξεις του Ν. 2166/93, η περιουσία της διασπώμενης εταιρείας μπορεί να μεταβιβαστεί μόνο σε λειτουργούσα ανώνυμη εταιρεία, προκειμένου να έχει η εταιρεία τις φοροαπαλλαγές που προβλέπονται, δηλαδή ο Ν. 2166/93 μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε διασπάσεις με απορρόφηση.

            Βασική προϋπόθεση για την διάσπαση, είτε αυτή γίνεται βάσει των διατάξεων του Ν. 2166/93, είτε του Ν.Δ. 1297/72, είναι το κεφάλαιο των επωφελούμενων από την διάσπαση εταιρειών να ανέρχεται τουλάχιστον σε 300.000 ευρώ.

            Η διαδικασία για την διάσπαση ανώνυμης εταιρείας, είτε είναι με απορρόφηση, είτε με σύσταση νέων, είτε ακόμα με απορρόφηση και σύσταση νέων, είναι η ίδια και ανάλογη προς την διαδικασία συγχωνεύσεων ανωνύμων εταιρειών και συνοπτικά είναι η ακόλουθη:

• Κατάρτιση από τα διοικητικά συμβούλια σχεδίου συμβάσεως διασπάσεως, το οποίο καταχωρείται στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών της οικείας Νομαρχίας και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθώς και κατάρτιση λεπτομερούς επεξηγηματικής έκθεσης για το οικονομικό και νομικό πλαίσιο του σχεδίου σύμβασης.
• Κατόπιν κοινής αίτησης των εταιρειών που μετέχουν στην διάσπαση, σύσταση επιτροπής του άρθρου 9 του Κ.Ν. 2190/20, που συντάσσει έκθεση εκτίμησης των περιουσιακών στοιχείων και εκφράζει γνώμη για το σχέδιο συμβάσεως διάσπασης.
• Δημοσίευση του σχεδίου συμβάσεως διάσπασης σε μία ημερήσια οικονομική εφημερίδα, εντός δέκα ημερών από την καταχώρησή του στα Μητρώα Ανωνύμων Εταιρειών, προκειμένου να ξεκινήσει η δίμηνη προθεσμία εμφάνισης των πιστωτών, που έχουν δικαίωμα να ζητήσουν επαρκείς εγγυήσεις ή να προβάλλουν έγγραφες αντιρρήσεις.
• Έγκριση της σύμβασης από τις γενικές συνελεύσεις των εταιρειών που συμμετέχουν στη διάσπαση.
• Κατάρτιση και υπογραφή ενώπιον συμβολαιογράφου της σύμβασης διασπάσεως, η οποία περιλαμβάνει και τα καταστατικά των ανωνύμων εταιρειών που προκύπτουν από την διάσπαση, ενώ επιτρέπονται τα πρακτικά των συνελεύσεων που ενέκριναν τη διάσπαση και υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86 ότι, είτε δεν προβλήθηκαν αντιρρήσεις εκ μέρους των πιστωτών, είτε ότι επιλύθηκαν.
• Έγκριση της σύμβασης διασπάσεως από την οικεία νομαρχία, η οποία καταχωρείται στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Με την ολοκλήρωση των παραπάνω διαδικασιών, επέρχονται και τα νόμιμα αποτελέσματα της διασπάσεως που καθιστούν την ή τις επωφελούμενες εταιρείες καθολικές διαδόχους, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των διασπώμενων εταιρειών.

Κατά το γράμμα της διάταξης του άρθρου 176 του ν. 4548/2018 περί «ψευδών ή παραπλανητικών δηλώσεων προς το κοινό»,  τιμωρείται με φυλάκιση, η οποία μπορεί να φτάσει έως πέντε έτη και με χρηματική ποινή από 10.000 μέχρι 100.000 ευρώ, ο ιδρυτής, το μέλος του διοικητικού συμβουλίου ή ο διευθυντής της εταιρείας, ο οποίος εν γνώσει του προβαίνει σε ψευδή ή παραπλανητική δήλωση προς το κοινό.

Η δήλωση αυτή, πρέπει να αφορά την κάλυψη ή την καταβολή του κεφαλαίου ή να γίνεται με σκοπό την εγγραφή σε τίτλους που εκδίδει η εταιρεία και αφορά στοιχεία αυτής, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή επί των εταιρικών υποθέσεων. Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε τα εξής:

Το συγγενές νοηματικά και αξιολογικά άρθρο 56 του ν. 2190/1920, παρέπεμπε αποκλειστικώς σε «ψευδείς δηλώσεις». Πλέον στο άρθρο 176 του ν. 4548/2018, εμπίπτει κάθε «ψευδής ή παραπλανητική» δήλωση.

Οποιοδήποτε (ακόμη και ένα απλό και μη εκτελεστικό) μέλος του διοικητικού συμβουλίου, μπορεί να βρεθεί υπόλογο ενώπιον της ποινικής δικαιοσύνης για «ψευδή ή παραπλανητική» δήλωση διατυπωθείσα ακόμη και προφορικά.

Το γεγονός ότι η δήλωση προέρχεται από κάποιο άτομο της εταιρείας, θεωρείται τόσο σημαντικό, ώστε να καθίστανται σε ορισμένες περιπτώσεις ύποπτες, ενδεχομένως και αξιόποινες ακόμη και οι εκτιμήσεις.

Τέλος, είναι αρκετό να διατυπώνεται ψευδής ή παραπλανητική δήλωση προς το κοινό, όταν αφορά την κάλυψη ή την καταβολή του κεφαλαίου. Στην περίπτωση αυτή, δεν απαιτείται επιπλέον σκοπός, ούτε πρέπει να αποδειχθεί κάτι τέτοιο. Η δήλωση είναι αρκετή.

Με άρθρο 176 του ν. 4548/2018 διευρύνθηκαν τα όρια των ποινικώς αξιόλογων δηλώσεων. Ως εκ τούτου, όλοι ανεξαιρέτως οι εταιρικοί παράγοντες οφείλουν να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί στις δημόσιες δηλώσεις τους, προστατεύοντας εαυτούς και αλλήλους.

Η αρχή της εμπιστοσύνης είναι ανεκτίμητη τόσο από κοινωνικής όσο και από οικονομικής άποψης. Ο νομοθέτης το αναγνωρίζει αυτό και προτάσσει την προστασία της ακόμη και έναντι αφηρημένων κινδύνων. Εάν «τραυματιστεί» τελικώς, τότε οι συνέπειες σε οικονομικό (για την εταιρεία) και σε νομικό (για τον δηλούντα) επίπεδο είναι δικαιολογημένα οδυνηρές.

Το μήνυμά μας είναι λοιπόν σαφές: μέτρο, σύνεση και ακριβολογία στις δηλώσεις μας!

Είναι αρκετές οι φορές εκείνες, ένα πρόσωπο χωρίς στενούς συγγενείς, δηλαδή σύζυγο/σύντροφο, κατιόντες ή κοντινά ανήψια, να προβαίνει στη διάθεση της περιουσίας του μετά το θάνατό του με ιδιόγραφη διαθήκη, εγκαθιστώντας κληρονόμους του άλλα πρόσωπα (π.χ. ένα ίδρυμα, ένα φίλο, το πρόσωπο που το υποστήριζε εν ζωή).

Σύμφωνα με το άρθρο 807 ΚΠολΔ, για την δημοσίευση δημόσιας ή μυστικής ή έκτακτης διαθήκης, αρμόδιος είναι ο ειρηνοδίκης της περιφέρειας όπου εδρεύει ο συμβολαιογράφος ο οποίος συνέταξε την διαθήκη ή στον οποίο έχει κατατεθεί, ενώ για τη δημοσίευση ιδιόγραφης διαθήκης και την κήρυξη της ως κύριας, ο ειρηνοδίκης στον οποίο προσάγεται για να δημοσιευθεί.

Σύμφωνα με το άρθρο 808 παρ. 3 ΚΠολΔ, η κήρυξη ιδιόγραφης διαθήκης ως κυρίας, γίνεται με πράξη του αρμόδιου για τη δημοσίευσή της ειρηνοδίκη, εφόσον πιθανολογηθεί η γνησιότητα της γραφής και της υπογραφής του διαθέτη.

Όταν η διαθήκη δημοσιεύθηκε από προξενική αρχή, αρμόδιος για να την κηρύξει κύρια είναι ο ειρηνοδίκης του δικαστηρίου της κληρονομιάς.

Όταν με ιδιόγραφη διαθήκη ορίζεται αποκλειστικά ως κληρονόμος, πρόσωπο που δεν είναι σύζυγος του διαθέτη ή δεν έχει με τον διαθέτη συγγενική σχέση τουλάχιστον τέταρτου βαθμού, τότε διατάσσεται γραφολογική πραγματογνωμοσύνη προκειμένου να αποδειχθεί η γνησιότητα της γραφής και της υπογραφής του διαθέτη. Στην περίπτωση αυτή καλείται υποχρεωτικά, σε διάστημα τουλάχιστον εξήντα (60) ημερών πριν από τη συνεδρίαση, το Ελληνικό Δημόσιο.

Έτσι, σε τέτοιες περιπτώσεις, κατόπιν της αίτησης κήρυξης διαθήκης ως κυρίας, αναβάλλεται η έκδοση απόφασης και ορίζεται πραγματογνώμονας, ο οποίος αφού δώσει τον νόμιμο όρκο του πραγματογνώμονα ενώπιον του Δικαστηρίου σε ημέρα και ώρα που θα ορισθεί εντός προθεσμίας, θα προβεί σε διενέργεια γραφολογικής πραγματογνωμοσύνης, δικαιούμενη να λάβει γνώση των εγγράφων της δικογραφίας και, ιδίως, του επικυρωμένου αντιγράφου ή, ακόμη, και του πρωτοτύπου σώματος της ιδιόγραφης διαθήκης και οποιουδήποτε άλλου εγγράφου έχει γραφεί και υπογραφεί, σε ανύποπτο χρόνο, από τον ανωτέρω αποβιώσαντα, και θα γνωμοδοτήσει, με πλήρως αιτιολογημένη και σαφή έκθεσή της, που θα κατατεθεί στη Γραμματεία του Δικαστηρίου  μέσα σε προθεσμία που θα οριστεί από το Δικαστήριο κατά την ορκοδοσία του, για το αν η ιδιόγραφη διαθήκη έχει συνταχθεί και υπογραφεί από τον διαθέτη.

 Σύμφωνα με το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ) οι τίτλοι, τα πιστοποιητικά και οι βεβαιώσεις που απαιτούνται για συμμετοχή των υποψηφίων στις εκάστοτε προκηρύξεις του ΑΣΕΠ, επικυρώνονται ως εξής:

1. Για όσα έχουν εκδοθεί στην Ημεδαπή.

Δημόσια έγγραφα ημεδαπής, δηλαδή έγγραφα που έχουν εκδοθεί από υπηρεσίες και φορείς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (π.χ. τίτλοι σπουδών – άδειες – πιστοποιητικά – βεβαιώσεις κ.λ.π.), υποβάλλονται και γίνονται υποχρεωτικά αποδεκτά σε ευκρινή φωτοαντίγραφα των πρωτοτύπων εγγράφων ή των ακριβών αντιγράφων τους.

Ιδιωτικά έγγραφα ημεδαπής, δηλαδή έγγραφα που δεν εκδίδονται από υπηρεσίες και φορείς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (εκδίδονται από ιδιωτικούς φορείς), υποβάλλονται και γίνονται υποχρεωτικά αποδεκτά:

• σε ευκρινή φωτοαντίγραφα από αντίγραφα ιδιωτικών εγγράφων, τα οποία έχουν επικυρωθεί από δικηγόρο καθώς και
• σε ευκρινή φωτοαντίγραφα από τα πρωτότυπα όσων ιδιωτικών εγγράφων φέρουν θεώρηση από υπηρεσίες και φορείς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (π.χ. απολυτήριο ιδιωτικού λυκείου που φέρει τη θεώρηση της αρμόδιας Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, ιατρική γνωμάτευση που φέρει θεώρηση από αρμόδιο ελεγκτή ιατρό).

Φωτοαντίγραφα πιστοποιητικών της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) καθώς και πιστοποιητικών και βεβαιώσεων απόδειξης γνώσης Η/Υ γίνονται αποδεκτά χωρίς επικύρωση από δικηγόρο ή θεώρηση από δημόσια υπηρεσία.

1. Για όσα έχουν εκδοθεί από αλλοδαπές αρχές.

Τίτλοι, πιστοποιητικά και βεβαιώσεις της αλλοδαπής που απαιτούνται από την προκήρυξη πρέπει να είναι επίσημα μεταφρασμένοι στην ελληνική γλώσσα.

Η επίσημη μετάφρασή τους γίνεται:

• από αρμόδια κατά νόμο αρχή του Υπουργείου Εξωτερικών ή
• την Πρεσβεία ή το Προξενείο της ξένης χώρας στην Ελλάδα ή
• από δικηγόρο.

Ειδικώς όμως μετά τον νέο Κώδικα Δικηγόρων (ν.), μεταφράσεις ξενόγλωσσων εγγράφων που γίνονται από δικηγόρο μετά την 27.09.2013 γίνονται δεκτές εφόσον ο δικηγόρος βεβαιώνει ότι ο ίδιος έχει επαρκή γνώση της γλώσσας από και προς την οποία μετέφρασε, ή σύμφωνα με το άρθρο 36 του ν. 4194/2013.

Τα ανωτέρω (τίτλοι, πιστοποιητικά και βεβαιώσεις) γίνονται υποχρεωτικά αποδεκτά σε ευκρινή φωτοαντίγραφα από αντίγραφα εγγράφων που έχουν εκδοθεί από αλλοδαπές αρχές και έχουν επικυρωθεί από δικηγόρο.

Γίνονται υποχρεωτικά αποδεκτά ευκρινή φωτοαντίγραφα από αντίγραφα ιδιωτικών εγγράφων, τα οποία έχουν επικυρωθεί από δικηγόρο.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, προκειμένου περί τίτλων σπουδών με τους οποίους αποδεικνύεται η γνώση της ξένης γλώσσας, τίτλοι που προσκομίζονται σε απλά φωτοαντίγραφα γίνονται δεκτοί, υπό την προϋπόθεση ότι προσκομίζονται επικυρωμένες μεταφράσεις αυτών, στις οποίες γίνεται μνεία ότι στους νόμιμους μεταφραστές είχαν προσκομισθεί τα πρωτότυπα ή επικυρωμένα αντίγραφα των τίτλων.

Τονίζεται τέλος, ότι τα προσόντα, τα κριτήρια ή οι ιδιότητες που αναγράφονται από τον υποψήφιο στην αίτηση συμμετοχής του στη διαδικασία πλήρωσης των θέσεων, πρέπει να υφίστανται κατά την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας υποβολής των ηλεκτρονικών αιτήσεων.

Απορρίφθηκε με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αίτημα γονέα για από κοινού άσκηση της επιμέλειας των ανήλικων τέκνων του από κοινού με την εν διαστάσει σύζυγό του, λόγω της μη εξυπηρέτησης των βέλτιστων συμφερόντων των τέκνων.

            Ειδικότερα, το Δικαστήριο έκρινε πως «προκειμένου να διασφαλιστεί το συμφέρον του τέκνου για να εφαρμοστεί η συνεπιμέλεια, πρέπει αφενός να υπάρχουν κοντινοί τόποι διαμονής των γονέων, ώστε να εξασφαλίζεται η εύκολη και ασφαλής πρόσβαση του παιδιού και στις δύο χωριστές κατοικίες και από αυτές στο σχολείο και τις λοιπές δραστηριότητες του, αφετέρου να τηρούν οι γονείς μεταξύ τους καλές και αρμονικές σχέσεις (ή έστω να διασφαλίζεται ανεκτό επίπεδο συνεννόησης) έτσι ώστε η παράλληλη ύπαρξη δύο κέντρων ζωής του τέκνου να μην αναστατώνει και απορρυθμίζει τη ζωή του ούτε να δημιουργεί σε αυτό ανασφάλεια και ψυχολογική επιβάρυνση, όπως θα συμβαίνει αν βιώνει κλίμα συνεχών εντάσεων και τριβών μεταξύ των γονέων του».

            Εν προκειμένω, ο πατέρας των τέκνων είχε υποβάλει αίτημα στο δικαστήριο για χρονική κατανομή της άσκησης της γονικής μέριμνας, με εναλλαγή κατοικίας των τέκνων ανά δεκαπενθήμερο. Για την έκδοση της απόφασης επί του ανωτέρω αιτήματος, το Δικαστήριο συνεκτίμησε ότι: α) οι κατοικίες των δύο γονέων βρίσκονταν σε διαφορετικές πόλεις, β) το σχολείο και όλες οι καθημερινές δραστηριότητες των τέκνων βρίσκονταν σε τόπο κοντινό της κατοικίας της μητέρας, γ) η μητέρα ήταν αυτή που κατά την κοινή έγγαμη συμβίωση ήταν κατά κύριο λόγο επιφορτισμένη με την εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών τους και δ) οι σχέσεις των γονέων ήταν τεταμένες σε τέτοιο βαθμό, που καθίστατο αδύναμη η επικοινωνία και συνεννόησή τους για τις καθημερινές ανάγκες των τέκνων.

Μάλιστα, πριν την έκδοση της ανωτέρω απόφασης, ο Δικαστής προέβη σε απ’ ευθείας επικοινωνία με τα τέκνα, τα οποία, σύμφωνα με το κείμενο της απόφασης, εξέφρασαν την επιθυμία τους να παραμείνουν στην κατοικία της μητέρας τους.

Λαμβάνοντας υπόψιν όσα αναπτύχθηκαν ανωτέρω, και με γνώμονα την όσο το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ανήλικων τέκνων, το Δικαστήριο έκρινε πως το συμφέρον τους εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα με την ανάθεση της επιμέλειάς τους στην μητέρα τους, αναγνωρίζοντας δικαίωμα επικοινωνίας τους με τον πατέρα/αιτούντα σε συγκεκριμένες ώρες και ημέρες τις εβδομάδας.