Ένα υποκατάστημα αλλοδαπής εταιρείας δεν διαθέτει ανεξάρτητη νομική υπόσταση σε σχέση με την εταιρεία από την οποία εξαρτάται. Σε ό,τι αφορά την οργάνωσή του, αποτελεί μέρος της «μητρικής εταιρείας» και συνεπώς υπόκειται στους νόμους που ρυθμίζουν τη δική της δομή και λειτουργία. Και η νομική του μορφή κατ’ επέκταση (ομόρρυθμη, ετερόρρυθμη, ανώνυμη κ.ο.κ. εταιρεία) θα είναι ίδια με αυτή της μητρικής.

Το υποκατάστημα αλλοδαπής εταιρείας, δεν έχει δικό του κεφάλαιο ακριβώς επειδή δεν έχει αυτόνομη υπόσταση, αλλά χρηματοδοτείται αμεσα από τα κεντρικά καταστήματα της μητρικής του εταιρείας. Άλλωστε, η ίδρυση υποκαταστήματος αλλοδαπής εταιρείας στην Ελλάδα, θεωρείται από φορολογική άποψη ως μόνιμη εγκατάσταση σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, κατά τις διατάξεις του οποίου φορολογούνται  για τα αλλοδαπά υποκαταστήματα μόνο για τα επιχειρηματικά τους κέρδη.

Το υποκατάστημα αλλοδαπής εταιρείας δεν διανέμει μερίσματα αλλά μεταφέρει στην μητρική αλλοδαπή εταιρεία το σύνολο των κερδών του που υπόκεινται σε φορολόγηση, χωρίς να όμως να παρακρατείται φόρος επί της μεταφοράς κερδών  από το υποκατάστημα της αλλοδαπής εταιρείας στην μητρική. Για να είναι δε ισχυρές οι συναλλαγές και οι όποιες εμπορικές δραστηριότητες του υποκαταστήματος, είναι απαραίτητη η έκδοση ελληνικού Α.Φ.Μ., με την υποβολή των σχετικών δικαιολογητικών στο τμήμα Μητρώου της αρμόδιας Εφορίας στην οποία υπάγεται το υποκατάστημα. Τα αλλοδαπά νομικά πρόσωπα με τη μορφή Α.Ε., Ε.Π.Ε. ή Ι.Κ.Ε. που ιδρύουν υποκατάστημα στην Ελλάδα, χρειάζεται να καταθέσουν:

1) Ανακοίνωση καταχώρησης στο Γ.Ε.ΜΗ, της εγκατάστασής τους στην Ελλάδα,

2) Επικυρωμένο αντίγραφο του εγγράφου πληρεξουσιότητας για τον ορισμό νομίμου εκπροσώπου ή αντιπροσώπου στην Ελλάδα, επίσημα μεταφρασμένο,

3) Πιστοποιητικό αρμόδιας αρχής της χώρας έδρας, για την ύπαρξη του νομικού προσώπου, επίσημα μεταφρασμένο. Τα ίδια δικαιολογητικά προσκομίζουν και αν πρόκειται για υποκαταστήματα Ο.Ε. και Ε.Ε., εφόσον ασκούν εμπορική δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Για την ίδρυση υποκαταστήματος απαιτείται η εγγραφή του στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (ΓΕΜΗ). Σε αυτό επίσης υποβάλλονται ως νομιμοποιητικά έγγραφα τα εξής:

- Συμπληρωμένη μια προδιατυπωμένη αίτηση που υπογράφεται ενώπιον της Υπηρεσίας ΓΕΜΗ, κατά την υποβολή των δικαιολογητικών.

-Απόφαση της  αλλοδαπής  εταιρείας  για  ίδρυση  υποκαταστήματος στην Ελλάδα στην οποία να προσδιορίζονται οι δραστηριότητες του υποκαταστήματος, η έδρα, η επωνυμία του και τα ατομικά  στοιχεία  του νομίμου εκπροσώπου του υποκαταστήματος, κατόχου ελληνικού Α.Φ.Μ.

-Καταστατικό της  αλλοδαπής  εταιρείας,  όπως  ισχύει  κατά  την  χρονική περίοδο της αίτησης. 

-Βεβαίωση  του   Μητρώου,   στο   οποίο   έχει   καταχωρισθεί   η   εταιρεία που να προκύπτουν η νομική μορφή, η έδρα, το κεφάλαιο & η διοίκηση / εκπροσώπηση της εταιρείας στην έδρα της.

-Βεβαίωση της Υπηρεσίας ΓΕΜΗ για την προέγκριση της Επωνυμίας ή/και του Διακριτικού Τίτλου του υποκαταστήματος.

Τα ανωτέρω  δικαιολογητικά  υποβάλλονται  σε  έντυπη  μορφή  (πρωτότυπα νομίμως υπογεγραμμένα) και σε ηλεκτρονική μορφή (CD ή USB με αρχεία pdf).

Σύμφωνα με το άρθρο 254 παρ.2 του ν.4072/2012, ο διαχειριστής εταίρος σε ομόρρυθμη εταιρεία, έχει δικαίωμα εναντίωσης κατά των πράξεων των άλλων διαχειριστών.

Η ανωτέρω διάταξη συγκεκριμένα προβλέπει ότι «εφόσον η διαχείριση ασκείται από όλους ή από περισσότερους εταίρους και δεν προβλέπεται διαφορετικά στην εταιρική σύμβαση, κάθε διαχειριστής εταίρος μπορεί να ενεργεί μόνος. Αν ένας από τους λοιπούς διαχειριστές εταίρους εναντιώνεται στην ενέργεια μιας πράξης πριν από την εκτέλεση της, ο διαχειριστής οφείλει να μην την τελέσει».

Αν το δικαίωμα αυτό εναντίωσης ασκηθεί έγκαιρα, ο διαχειριστής οφείλει να απέχει από την πράξη, ευθυνόμενος διαφορετικά για τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων του κατά τις διατάξεις περί εντολής (754 ΑΚ) αναλογικά εφαρμοζόμενες.

Όπως σε κάθε δικαίωμα, έτσι και στο δικαίωμα εναντίωσης εφαρμόζεται το άρθρο 281 ΑΚ περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, όταν υφίσταται υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Παράδειγμα καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος δύναται να θεωρηθεί η άσκηση του δικαιώματος εναντίωσης όχι με γνώμονα τα εταιρικά συμφέροντα, αλλά τα προσωπικά συμφέροντα του διαχειριστή εταίρου.

Σε περίπτωση καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος εναντίωσης, ο διαχειριστής μπορεί να μην το λάβει υπόψη. Από τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου συνάγεται ότι το δικαίωμα εναντίωσης ασκείται πριν από την εκτέλεση της πράξης από τον άλλο διαχειριστή εταίρο.

Κατά την υπ’ αριθ. 1333/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, προβλέπεται «το δικαίωμα εναντίωσης σε κάθε εταίρο διαχειριστή στην ενέργεια μιας πράξης πριν την εκτέλεσή της, ως αντίβαρο στην ευρεία εξουσία του διαχειριστή στα πλαίσια της ατομικής διαχείρισης. Η τέλεση όμως της πράξης παρά την εναντίωση δεν επιδρά στο κύρος της Γεννάται μόνο υποχρέωση αποζημίωσης, ενδεχομένως, αν η τέλεση της πράξης αποτελεί παράβαση της προς τα έσω διαχειριστικής εξουσίας του εταίρου».

Συνεπώς, η τέλεση της πράξης παρά την εναντίωση του εταίρου δεν επιδρά στο κύρος της, ενώ το δικαίωμα εναντίωσης αποτελεί νόμιμο εφαλτήριο για την αναζήτηση τυχόν αποζημίωσης για την παράβαση της προς τα έσω διαχειριστικής εξουσίας.

Ενόψει της δυναμικής καθημερινής συναλλακτικής πρακτικής και των εργασιακών σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ των κοινωνών του δικαίου, αρκετά συχνά οι εργοδότες εκτίθενται στον κίνδυνο επιβολής σε βάρος τους κυρώσεων από τις ελεγκτικές υπηρεσίες του εκάστοτε αρμόδιου για την ασφάλιση των εργαζομένων Ασφαλιστικού Φορέα. Στην πράξη, η μη αναγραφή του εργαζομένου στον τηρούμενο από τον εργοδότη πίνακα προσωπικού αποτελεί μία εκ των πιο συχνά διαπιστούμενων παραβάσεων. Οι έννομες συνέπειες που προκύπτουν δυνάμει της ανωτέρω παράβασης καθώς και δυνατότητες του εργοδότη στην περίπτωση αυτή αποτελούν την θεματική του παρόντος.

Σύμφωνα με τις ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις, το Σ.Ε.Π.Ε. έχει, μεταξύ άλλων, τις εξής αρμοδιότητες:

α. Να ελέγχει όλες τις επιχειρήσεις και γενικότερα κάθε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο όπου υπάρχει υπόνοια ότι απασχολούνται εργαζόμενοι.

β. Να προβαίνει σε κάθε είδους αναγκαία εξέταση, έλεγχο ή έρευνα αναφορικά με τη διαπίστωση της τήρησης και εφαρμογής των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, της σχετικής με τους όρους και τις συνθήκες εργασίας, ιδίως τα χρονικά όρια εργασίας, την αμοιβή ή άλλες παροχές, την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων.

γ. Να λαμβάνει άμεσα διοικητικά μέτρα, να επιβάλλει τις προβλεπόμενες διοικητικές κυρώσεις.

δ. Να λαμβάνει άμεσα μέτρα, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, σε περίπτωση που διαπιστώσει παράνομη απασχόληση.

Αναφορικά με τις έννομες συνέπειες που συνεπάγεται η παραβίαση των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, επισημαίνεται ότι στον εργοδότη επιβάλλεται με αιτιολογημένη πράξη του αρμόδιου Προϊσταμένου Διεύθυνσης Κοινωνικής Επιθεώρησης Εργασίας ή Κέντρου Πρόληψης Επαγγελματικού Κινδύνου ή του ελέγξαντος Ειδικού Επιθεωρητή Εργασίας και ύστερα από προηγούμενη πρόσκληση του για παροχή εξηγήσεων πρόστιμο για καθεμία παράβαση από πεντακόσια (500,00) ευρώ μέχρι πενήντα χιλιάδες (50.000) ευρώ.

Ο εργοδότης, σε βάρος του οποίου έχει επιβληθεί η διοικητική κύρωση του προστίμου, κατά τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα, μπορεί να ασκήσεις εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας προσφυγή ενώπιον του εκάστοτε αρμοδίου διοικητικού δικαστηρίου, ζητώντας την ακύρωση ή μεταρρύθμιση του προστίμου εφόσον πιστεύει ότι αδίκως αυτό επιβλήθηκε ή ότι είναι δυσανάλογο της παράβασης, στην οποία υπέπεσε ενόψει της αρχής της αναλογικότητας.

Αξίζει, δε, στο σημείο αυτό να τονιστεί ότι η μη αναγραφή εργαζόμενου στον πίνακα προσωπικού, που πρέπει να τηρεί ο εργοδότης, συνιστά μια από τις πιο συχνά διαπιστούμενες στην πράξη παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας, η οποία συνεπάγεται την επιβολή αυστηρών προστίμων. Ένα επιχείρημα που προβάλλεται σε αυτές τις περιπτώσεις προκειμένου να ακυρωθεί το επιβληθέν πρόστιμο, είναι ότι το φυσικό πρόσωπο, τα στοιχεία του οποίου δεν περιελήφθησαν στον πίνακα του προσωπικού, δεν συνδέεται με σύμβαση εργασίας με τον εκάστοτε εργοδότη. Ιδιαίτερη προσοχή όμως συνίσταται εν προκειμένω, καθότι με βάση την κείμενη νομοθεσία, στις περιπτώσεις αυτές, θεσπίζεται μαχητό τεκμήριο σύμφωνα με το οποίο ο αναφερόμενος από το ελεγκτικό όργανο ως εργαζόμενος που δεν αναγράφεται στον πίνακα προσωπικού, συνδέεται με εργασιακή σχέση με τον εργοδότη, ο οποίος δύναται να ανατρέψει το τεκμήριο αυτό, με την άσκηση προσφυγής, ενώπιον του αρμόδιου Διοικητικού Πρωτοδικείου, αποδεικνύοντας πως ουδεμία σχέση εργασίας τον συνδέει με το πρόσωπο, το οποίο ο ελεγκτής θεώρησε ως μισθωτό του, με συνέπεια να του αποδώσει την παράβαση της εργατικής νομοθεσίας περί μη αναγραφής του στον πίνακα προσωπικού.

Είναι συχνό το φαινόμενο κάποιοι επιχειρηματίες ή επιχειρήσεις να προσπαθούν να αντιγράψουν προϊόντα άλλων ανταγωνιστών τους. Αυτό υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις είναι  και μπορεί να κριθεί παράνομο.

Στην καθημερινή εμπορική πρακτική μπορεί  να γίνεται χρήση ονόματος, εμπορικής επωνυμίας ή ιδιαίτερου διακριτικού γνωρίσματος καταστήματος ή βιομηχανικής επιχείρησης, κάποιου εμπορεύματος ή εντύπου κατά  τρόπο που προκαλεί σύγχυση με το όνομα, την εμπορική επωνυμία ή το ιδιαίτερο διακριτικό γνώρισμα το οποίο μεταχειρίζεται νόμιμα κατά τις συναλλαγές άλλος έμπορος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 13 §§ 1 και 3 ν. 146/1914 προκύπτει ότι προϋποθέσεις για την προστασία ιδιαίτερου διακριτικού γνωρίσματος προϊόντος ή υπηρεσίας, όρος που περιλαμβάνει τον διασχηματισμό, είναι:

 α) η επικράτηση ή καθιέρωσή του στις συναλλαγές, και

β) η δυνατότητα πρόκλησης κινδύνου σύγχυσης, ο οποίος συντρέχει όταν το οικείο κοινό πιστεύει ή ενδέχεται να πιστέψει ότι τα προϊόντα που διατίθενται ή οι υπηρεσίες που προσφέρονται στο εμπόριο με το προγενέστερο ιδιαίτερο διακριτικό γνώρισμα (διασχηματισμό) και τα προϊόντα που διατίθενται ή οι υπηρεσίες που προσφέρονται υπό το μεταγενέστερο προέρχονται είτε από την ίδια επιχείρηση, είτε από επιχειρήσεις που έχουν οικονομική σχέση.

Φυσικά, ο κίνδυνος σύγχυσης δεν αποκλείεται, όταν η χρησιμοποίηση γίνεται με μικρές παραλλαγές, ενώ δεν απαιτείται η επέλευσή του, αλλά αρκεί η δυνατότητα να επέλθει, ούτε χρειάζεται να συντρέχει κίνδυνος παραπλάνησης της πλειονότητας των καταναλωτών, αλλά αρκεί να υπάρχει η δυνατότητα για ένα, όχι εντελώς ασήμαντο τμήμα απ’ αυτούς, δηλαδή αρκεί η παραπλάνηση να έχει έκταση εμπορικά αξιόλογη ή αισθητή.

Σύμφωνα με τη νομολογία, προσβολή υπάρχει, εφόσον προκαλείται σύγχυση στον καταναλωτή, ο οποίος συνήθως δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε ειδική αφορμή να εντείνει ιδιαίτερα την προσοχή του στη διαφορά ανταγωνιστικών προϊόντων, ακόμα και αν οι διαφορές που υπάρχουν σε κάθε περίπτωση παραποίησης ή απομίμησης προϊόντων είναι επουσιώδεις, με αποτέλεσμα να παρασύρεται στην αγορά των όμοιων προϊόντων από την ύπαρξη ουσιωδών ομοιοτήτων και όχι επουσιωδών διαφορών αυτών.

Η απαγορευτική γενική ρήτρα του άρθρου 1 του ν. 146/1914 προϋποθέτει για την εφαρμογή της πράξη που: α) επιχειρείται κατά τις εμπορικές, βιομηχανικές ή γεωργικές εργασίες β) γίνεται προς τον σκοπό ανταγωνισμού και γ) αντίκειται στα χρηστά ήθη, ως κριτήριο των οποίων χρησιμεύουν οι ιδέες του μέσου κοινωνικού ανθρώπου του οικείου συναλλακτικού κύκλου, ο οποίος, κατά τη γενική αντίληψη, σκέπτεται και ενεργεί με φρόνηση και χρηστότητα (βλ. ΟλΑΠ 2/2008 ΔΕΕ 2008.949).

Στο πλαίσιο αυτό απαγορεύεται ως αντικείμενη στα χρηστά ήθη πράξη ανταγωνισμού και η λεγόμενη «δουλική απομίμηση» προϊόντος υπό τις εξής προϋποθέσεις: α) την ανταγωνιστική πρωτοτυπία του προϊόντος ξένης εργασίας, η οποία (πρωτοτυπία) υφίσταται όταν είναι ικανή να υποδηλώσει στις συναλλαγές την προέλευση του προϊόντος από ορισμένη επιχείρηση.

Έτσι, ανταγωνιστική πρωτοτυπία έχει εκείνο το προϊόν, που λόγω της τεχνικής ή αισθητικής διαμόρφωσής του, των συστατικών του ή των άλλων ιδιοτήτων του, δημιουργεί την ικανότητα να εξατομικεύεται και να διαφοροποιείται από άλλα ομοειδή προϊόντα άλλης προέλευσης. Συνεπώς, το στοιχείο της ανταγωνιστικής πρωτοτυπίας ελλείπει εάν πρόκειται για προϊόντα μαζικής παραγωγής ή καθημερινής κοινοτυπίας ή για προϊόντα που αποτελούν τα ίδια προϊόντα πιστής αντιγραφής από άλλα πρωτότυπα, β) ο κίνδυνος σύγχυσης και γ) η γνώση του απομιμούμενου ότι κάνει χρήση του προτύπου.

Ωστόσο, η συνδρομή των ανωτέρω προϋποθέσεων δεν είναι αναγκαία όταν συντρέχουν ειδικά περιστατικά, τα οποία επαρκούν για να θεμελιωθεί ο επικαλούμενος αθέμιτος ανταγωνισμός. Οπότε η αναπαραγωγή προϊόντων ξένης εργασίας με βάση πιστή και απαράλλακτη αντιγραφή των τελευταίων από τον απομιμούμενο - πράξη που δεν συμβάλλει στην πρόοδο της ολότητας - είναι δυνατόν να έχει τέτοιο βάρος σε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε η απομίμηση να λαμβάνει το χαρακτήρα του αθεμίτου, έστω και εάν δεν συντρέχουν τα στοιχεία της πρωτοτυπίας και του κινδύνου της συγχύσεως.

Κατά περίπτωση  μπορεί να ασκηθεί παρέμβαση από άλλους εν δυνάμει εμπλεκόμενους (επιχειρηματίες, εμπόρους κλπ)  υπέρ της ενάγουσας, της οποίας χρησιμοποιούνται παράνομα διακριτικά της στοιχεία, η οποία για να είναι τυπικά παραδεκτή εφαρμόζονται τα άρθρα 68, 80, 81 § 1, 111 και 215 § 1 ΚΠολΔ. Όσον αφορά την παράλειψη επίδοσης της πρόσθετης παρέμβασης στην ενάγουσα - υπέρ ης,  δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, αλλά πρέπει να έχει προταθεί από την τελευταία, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 159 αρ. 3 και 160 § 1 ΚΠολΔ. 

Η νομολογία κρίνει ότι «δεν επιτρέπεται ο επιχειρηματίας (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) να προβεί στην πλήρη απομίμηση ενός προϊόντος, που παράγεται από άλλον, εφόσον αυτό γίνεται με πρόθεση αθεμίτου ανταγωνισμού, ήτοι προσελκύσεως της πελατείας του αντιπάλου» και είναι θέμα σαφούς έκθεσης των πραγματικών περιστατικών και επαρκούς νομικής επιχειρηματολογίας,  προκειμένου να επιτευχθεί δικαστική προστασία σε περίπτωση προσβολής.

Αφού διαπιστωθεί η απαρτία της τακτικής Γενικής Συνέλευσης, ακολουθεί η συζήτηση των προβλεπόμενων θεμάτων και η διεξαγωγή ψηφοφορίας με σκοπό τη λήψη αποφάσεων επί αυτών από τους μετόχους.

            Σύμφωνα με το α. 131 ν. 4548/2018, μη οριζόμενου κάτι διαφορετικού στο καταστατικό, η ψηφοφορία στην τακτική ΓΣ είναι φανερή. Μπορεί, ωστόσο, να αποφασιστεί -με φανερή ψηφοφορία- στην ΓΣ η διεξαγωγή μυστικής ψηφοφορίας για ένα ή περισσότερα θέματα, με την εξαίρεση των αποφάσεων που αφορούν αμοιβές των μελών του ΔΣ ή περιπτώσεις όπου ο νόμος απαιτεί φανερή ψηφοφορία ή όταν η ψήφος δίδεται από απόσταση.

            Προκειμένου να ληφθεί απόφαση απαιτείται η επίτευξη απόλυτης πλειοψηφίας των εκπροσωπούμενων στην ΓΣ ψήφων, εκτός αν βάσει καταστατικού απαιτείται για ορισμένα ή όλα τα θέματα μεγαλύτερο ποσοστό. Κατ’ εξαίρεση, η νομοθεσία προβλέπει ενισχυμένη πλειοψηφία των 2/3 για αποφάσεις που αφορούν τη μεταβολή της εθνικότητας της εταιρείας, τη μεταβολή του αντικειμένου της επιχείρησης αυτής, την επαύξηση των υποχρεώσεων των μετόχων, την τακτική αύξηση του κεφαλαίου, εκτός αν επιβάλλεται από το νόμο ή γίνεται με κεφαλαιοποίηση αποθεματικών, τη μείωση του κεφαλαίου, τη μεταβολή του τρόπου διάθεσης των κερδών, τη συγχώνευση, διάσπαση, μετατροπή, αναβίωση, παράταση της διάρκειας ή διάλυση της εταιρείας, την παροχή ή ανανέωση εξουσίας προς το διοικητικό συμβούλιο για αύξηση του κεφαλαίου.

            Έπειτα από το πέρας της ψηφοφορίας και τη λήψη των σχετικών αποφάσεων, το αποτέλεσμα εκάστης ψηφοφορίας ανακοινώνεται από τον Πρόεδρο της ΓΣ και κατόπιν τούτου τόσο οι ειλημμένες αποφάσεις, όσο και οι συζητήσεις που προηγήθηκαν καταχωρίζονται σε περίληψη σε ειδικό βιβλίο Πρακτικών, αντίγραφα των οποίων χορηγούνται στους μετόχους της εταιρείας έπειτα από αίτησή τους. Οι τρίτοι που έχουν έννομο συμφέρον και οι μη παραστάντες στη ΓΣ μέτοχοι μπορούν να λάβουν αντίγραφα των πρακτικών της γενικής συνέλευσης από το Γ.Ε.ΜΗ. έπειτα από αίτησή τους, σε περίπτωση δε άρνησης αυτού, τα Πρακτικά χορηγούνται ύστερα από σχετική εισαγγελική παραγγελία.

            Ειδικά για εταιρείες με μετοχές εισηγμένες σε ρυθμιζόμενη αγορά, το α. 133§2 του νόμου, προβλέπει υποχρεωτική δημοσίευση των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας στο διαδικτυακό τους τόπο, με ευθύνη του διοικητικού συμβουλίου, μέσα σε πέντε (5) ημέρες το αργότερο από την ημερομηνία της γενικής συνέλευσης, στην οποία θα προσδιορίζεται για κάθε απόφαση τουλάχιστον ο αριθμός των μετοχών για τις οποίες δόθηκαν έγκυρες ψήφοι, η αναλογία του κεφαλαίου που εκπροσωπούν αυτές οι ψήφοι, ο συνολικός αριθμός έγκυρων ψήφων, καθώς και ο αριθμός ψήφων υπέρ και κατά κάθε απόφασης και ο αριθμός των αποχών.

            Η βασική μορφή Γενικής Συνέλευσης που συγκροτείται σε μια ανώνυμη εταιρεία είναι η τακτική Γενική Συνέλευση, η οποία συγκροτείται κατ’ ελάχιστο μία φορά τον χρόνο, έχουσα ως αντικείμενό της την έγκριση των ετήσιων χρηματοοικονομικών καταστάσεων καθώς και την εκλογή ελεγκτών.

            Ειδικότερα, προβλέπεται από τον ν. 4548/2018 η υποχρεωτική σύγκληση τακτικής Γενικής Συνέλευσης (εφεξής: ΓΣ) τουλάχιστον μία φορά κάθε εταιρική χρήση και το αργότερο έως την δέκατη ημερολογιακή ημέρα του ένατου μήνα μετά την λήξη της εταιρικής χρήσης. Η, δε, πρόσκληση στη ΓΣ δημοσιεύεται υποχρεωτικά τουλάχιστον είκοσι ημερολογιακές ημέρες πριν την ημερομηνία σύγκλησής της, σύμφωνα με το α. 122 του νόμου.

            Δικαίωμα συμμετοχής έχουν φυσικά όλοι οι μέτοχοι της ΑΕ που διατηρούν την ιδιότητά τους αυτή κατά την ημέρα σύγκλησης της ΓΣ, είτε είναι φυσικά είτε νομικά πρόσωπα. Το ίδιο δικαίωμα έχουν και οι μέτοχοι με μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου, με τη διαφορά όμως ότι η παρουσία τους δεν υπολογίζεται για τη διαπίστωση ή μη απαρτίας. Δικαίωμα να παρίστανται έχουν επίσης τα μέλη του ΔΣ και οι ελεγκτές της εταιρείας. Δεν είναι, δε, υποχρεωτική η φυσική τους παρουσία στον τόπο διεξαγωγής της ΓΣ αν το καταστατικό προβλέπει την δυνατότητα συμμετοχής με άλλα μέσα, λόγου χάριν εξ αποστάσεως με οπτικοακουστικά ή άλλα αντίστοιχα μέσα.

            Αναφορικά με την διαπίστωση απαρτίας, αρκεί κατ’ αρχήν, και σύμφωνα με το α. 130, η παρουσία των μετόχων που αντιπροσωπεύουν το 1/5 του καταβεβλημένου κεφαλαίου (απλή απαρτία). Αν η απαρτία δεν επιτευχθεί, τότε συνέρχεται εκ νέου ΓΣ μέσα σε είκοσι ημέρες από την ματαιωθείσα συνεδρίαση. Στην δεύτερη αυτή συνεδρίαση η ΓΣ βρίσκεται σε απαρτία και συνεδριάζει νομίμως ανεξάρτητα από το τμήμα του καταβεβλημένου κεφαλαίου που εκπροσωπείται σε αυτή.

            Σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου, «κατ’ εξαίρεση, προκειμένου για αποφάσεις που αφορούν στη μεταβολή της εθνικότητας της εταιρείας, τη μεταβολή του αντικειμένου της επιχείρησης αυτής, την επαύξηση των υποχρεώσεων των μετόχων, την τακτική αύξηση του κεφαλαίου, εκτός εάν επιβάλλεται από το νόμο ή γίνεται με κεφαλαιοποίηση αποθεματικών, τη μείωση του κεφαλαίου, εκτός εάν γίνεται σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 21 ή την παρ. 6 του άρθρου 49, τη μεταβολή του τρόπου διάθεσης των κερδών, τη συγχώνευση, διάσπαση, μετατροπή, αναβίωση, παράταση της διάρκειας ή διάλυση της εταιρείας, την παροχή ή ανανέωση εξουσίας προς το διοικητικό συμβούλιο για αύξηση του κεφαλαίου, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 24, καθώς και σε κάθε άλλη περίπτωση που ορίζεται στο νόμο ότι η γενική συνέλευση αποφασίσει με αυξημένη απαρτία και πλειοψηφία, η συνέλευση ευρίσκεται σε απαρτία και συνεδριάζει έγκυρα επί των θεμάτων της αρχικής ημερήσιας διάταξης, όταν παρίστανται ή αντιπροσωπεύονται σε αυτήν μέτοχοι εκπροσωπούντες το ήμισυ (1/2) του καταβεβλημένου κεφαλαίου».

            Φυσικά, με πρόβλεψη του καταστατικού μπορούν να ορίζονται για όλα ή ορισμένα θέματα μεγαλύτερα ποσοστά απαρτίας. Σε σχέση όμως με τα θέματα της ημερήσιας διάταξης, η προβλεπόμενη απαρτία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει τα 2/3 του καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου.

Αναμφίβολα, μια διαχρονική, δυναμική και ευρέως διαδεδομένη μορφή συλλογικής δράσης των κοινωνικών εταίρων, η οποία δεν ρυθμίζεται ρητά στο Νόμο, αποτελεί το μποϋκοτάζ. Το φαινόμενο αυτό, στο συναλλακτικό πεδίο, μπορεί να ορισθεί ως η παρότρυνση/προτροπή, στην οποία προβαίνει ο υποκινητής ή παρακινών προς τους αποδέκτες, δηλαδή συγκεκριμένο ή απεριόριστο αριθμό συναλλασσόμενων ή εργαζομένων, ώστε οι τελευταίοι να απέχουν από την κατάρτιση συμβάσεων ή να διακόπτουν συναλλακτικές σχέσεις, ήτοι να μην συναλλάσσονται με συγκεκριμένη επιχείρηση-στόχο, είτε για αόριστο είτε για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, κυρίως ως μία μορφή κύρωσης για τη συμπεριφορά που η τελευταία επιδεικνύει προς ομάδες συναλλασσόμενων με αυτή, δηλαδή εργαζόμενων, πελατών, προμηθευτών ή ανταγωνιστών, αλλά, ταυτόχρονα, και ως άσκηση πίεσης προκειμένου η επιχείρηση – στόχος που υφίσταται μποϋκοτάζ να επιδείξει συγκεκριμένη συναλλακτική συμπεριφορά.  Το ερώτημα που ανακύπτει, ωστόσο, από νομική σκοπιά, στο σημείο αυτό είναι έγκειται στο εάν το μποϋκοτάζ αντιμετωπίζεται άνευ τινός ετέρου ως ελευθερία/δικαίωμα ή ενδέχεται υπό ορισμένες συνθήκες να επιφέρει τις συνέπειες μίας αδικοπρακτικής-παράνομης συμπεριφοράς;  

Προκειμένου να αναδειχθεί η ανωτέρω προβληματική, επισημαίνεται ότι ίσως το πιο πρόσφορο πεδίο εκδήλωσης του μποϋκοτάζ αποτελούν οι εργασιακές σχέσεις, όπου οι εργαζόμενοι, κυρίως μέσω των συλλογικών τους φορέων, προτρέπουν πελάτες ή προμηθευτές του εργοδότη τους σε άρνηση σύναψης ή διακοπή συναλλαγών, ασκώντας πίεση προς επίτευξη διεκδικήσεων, είτε στο πλαίσιο ενός εργασιακού αγώνα, και ιδίως μιας απεργίας, που βρίσκεται σε εξέλιξη, είτε αυτοτελώς είτε μεμονωμένα.

Υπό τη μορφή αυτή και έχοντας ως στοιχείο την εξωτερίκευση γνώμης μέσω της κατά τα ανωτέρω προτροπής και παρακίνησης προς τρίτους, το μποϋκοτάζ αποτελεί, κατ’ αρχήν, θεμιτή εκδήλωση που έχει ως στόχο την προστασία συμφερόντων των εργαζόμενων, καθόσον άπτεται των συνταγματικών δικαιωμάτων της ελευθερίας της γνώμης, ως ειδικότερης εκδήλωσης της αξίας του ανθρώπου, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρθρα 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 Συντ.) και της συνδικαλιστικής ελευθερίας (άρθρο 23 παρ. 1 Συντ.), τα οποία αφορούν και σε σχέσεις μεταξύ ιδιωτών.

Από την άλλη πλευρά, καθίσταται αντιληπτό ότι και η οικονομική ελευθερία της επιχείρησης – στόχου, ως στοιχείο της προσωπικότητάς της, και η επιχειρηματική φήμη της, ως έκφανση τόσο της προσωπικότητας όσο και της περιουσίας της (άρθρα 5 παρ. 1 και 17 Συντ.), είναι άξιες προστασίας έναντι δυσφημήσεων και διάδοσης αναληθών και παραπλανητικών ισχυρισμών. Κατά συνέπεια, ο εργασιακός αγώνας με τη μορφή του μποϋκοτάζ, στο πλαίσιο της συνδικαλιστικής δράσης και της ελεύθερης έκφρασης γνώμης των εργαζομένων, περιορίζεται και υποχωρεί, κατ’ έκταση και ένταση, όταν προσβάλλει θεμελιώδη συνταγματικά δικαιώματα της θιγόμενης επιχείρησης - στόχου και είναι αντίθετη στα χρηστά ήθη, όπως συμβαίνει στην περίπτωση επιδίωξης περιορισμού νόμιμων εξουσιών του εργοδότη που προκύπτουν από το μη καταχρηστικά ασκούμενο διευθυντικό του δικαίωμα, με τον ισχυρισμό ή τη διάδοση αναληθών γεγονότων, που αφορούν τις εργασίες εν γένει της επιχείρησης και προσβάλλουν την εμπορική της πίστη, το κύρος, την επαγγελματική υπόληψη και γενικά το εμπορικό της μέλλον, καθόσον τότε η άσκηση του μποϋκοτάζ καθίσταται καταχρηστική, συνιστώντας συμπεριφορά ηθικά, κοινωνικά και οικονομικά αποδοκιμαστέα, και αποτελεί παράνομη πράξη και, συνεπώς, αδικοπραξία κατά τις διατάξεις των άρθρων 914, 919, 281 και 288 ΑΚ.

Σε περίπτωση που μια κοινοπραξία ενήργησε ως αφανής εταιρεία, τότε ευθύνεται μόνο το μέλος που επιχείρησε τη συναλλαγή ενήργησε ως εν τοις πράγμασι ομόρρυθμη εταιρία.

Αποφασιστικό κριτήριο για το Δικαστήριο, για το εάν η κοινοπραξία ενήργησε ως αφανής εταιρεία, είναι το πώς εκδηλώθηκε εξωτερικά η συγκεκριμένη δραστηριότητα.

Σύμφωνα με την απόφαση 1/2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, λόγω ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας Κοινοπραξίας, η οποία επιχείρησε να θεμελιώσει αξιώσεις εναντίον των εναγομένων, από τη διαχείριση στα πλαίσια εταιρικής σχέσης και κατά παραπομπή στη σύμβαση της εντολής αλλά και με βάση την αδικοπραξία, στηριζόμενη στην υπεξαίρεση χρηματικών ποσών από εντολοδόχο και διαχειριστή, απορρίφθηκε η σχετική αγωγή αυτής από το Δικαστήριο.

Σε περίπτωση που η κοινοπραξία επιδιώκει εμπορικό σκοπό, εάν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις σύνταξης εγγράφου και δημοσιότητας, μπορεί να έχει χαρακτήρα είτε αφανούς εταιρίας, με εμφανή εταίρο ένα εκ των μελών της, οπότε προσομοιάζει στην ετερόρρυθμη εταιρία, με απεριορίστως ευθυνόμενο μόνο τον εμφανή εταίρο, είτε ομόρρυθμης εν τοις πράγμασι εταιρείας, με απεριορίστως και εις ολόκληρο ευθυνόμενα πάντα τα μέλη αυτής για τις εκ της δραστηριότητάς της υποχρεώσεις.

Αποφασιστικό κριτήριο για το αν σε συγκεκριμένη περίπτωση η κοινοπραξία ενήργησε ως αφανής εταιρεία, οπότε ευθύνεται μόνο το μέλος που επιχείρησε τη συναλλαγή ή ενήργησε ως εν τοις πράγμασι ομόρρυθμη εταιρεία, οπότε ευθύνονται αλληλεγγύως όλα τα μέλη της, είναι το πώς εκδηλώθηκε εξωτερικά η συγκεκριμένη δραστηριότητα.

Εν προκειμένω, η ενάγουσα κοινοπραξία για την οποία δεν τηρήθηκαν οι διατυπώσεις δημοσιότητας και η οποία είχε συσταθεί πριν την ισχύ του Ν. 4072/2012, και ως εκ τούτου δεν απέκτησε νομική προσωπικότητα, έχει εμπορικό σκοπό.

Κρίθηκε δε ότι φέρει τη μορφή της αφανούς εταιρείας με εμφανή εταίρο την εταιρεία που εκπροσωπούν οι εναγόμενοι, ήτοι την «ΑΤΕ», και αφανή εταίρο την «ΤΕΜΕΚ ΑΤΕ», καθόσον, με βάση τους αγωγικούς ισχυρισμούς, ανάδοχος του έργου ήταν μόνον η «ΑΤΕ», με την οποία και μόνο συνήφθη η σύμβαση του έργου και στον όνομα της οποίας και μόνον εκδίδονταν οι σχετικοί λογαριασμοί και επομένως μόνον αυτή εμφανιζόταν δια του εκπροσώπου της προς τον τρίτο κύριο του έργου ως ανάδοχος και κατασκευαστής του.

Η δε Κοινοπραξία συστάθηκε μετά τη σύναψη της σύμβασης του έργου, ώστε στην εν λόγω δραστηριότητα η Κοινοπραξία εκδηλώθηκε εξωτερικά υπό τη μορφή της αφανούς εταιρείας. Συνεπώς, για την εν λόγω εταιρική μορφή εφαρμόζονται οι διατάξεις για την αστική εταιρεία. Οτιδήποτε δε αποκτήθηκε κατά την εκτέλεση του ως άνω έργου από τον εμφανή εταίρο, ο οποίος ενεργεί στο όνομα του και όχι για λογαριασμό της Κοινοπραξίας ή του αφανούς εταίρου, περιήλθε στην κυριότητά του και έχει ενοχική υποχρέωση να το καταστήσει κοινό κατά το λόγο της εταιρικής του μερίδας στον αφανή εταίρο, ήτοι εν προκειμένω στην ΤΕΜΕΚ ATΕ. Η τελευταία δε διατηρεί ενοχική αξίωση συμμετοχής στα κέρδη.

Το δικαστήριο διαπίστωσε πως, λόγω της έλλειψης νομικής προσωπικότητας, οι αξιώσεις της ενάγουσας Κοινοπραξίας τόσο από τις κερδοζημίες όσο και από την διαχείριση και την εντολή γεννώνται απευθείας στο πρόσωπο του αφανούς εταίρου και στρέφονται κατά του άλλου εμφανούς εταίρου, δεδομένου ότι η σχέση εντολής συνδέει τους δύο εταίρους και όχι την Κοινοπραξία και τον εμφανή εταίρο. Και τούτο, διότι αφενός η Κοινοπραξία δεν έχει νομική προσωπικότητα και αφετέρου ο εμφανής εταίρος δρα στο όνομά του.

Αντίστοιχα, κρίθηκε πως λόγω της έλλειψης νομικής προσωπικότητας και δεδομένου ότι ο εμφανής εταίρος όσα αποκτά κατά κυριότητα έχει ενοχική μόνον υποχρέωση αναμεταβίβασης, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της υπεξαίρεσης για ό, τι αποκτήθηκε κατά την εκτέλεση της εντολής, αφού δεν είναι ξένο πράγμα και ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται ούτε αδικοπρακτική ευθύνη του.

Σε κάθε περίπτωση, ελλείψει νομικής προσωπικότητας και αδυναμίας απόκτησης περιουσιακών στοιχείων της Κοινοπραξίας, το δικαστήριο έκρινε πως δεν γεννώνται αυτοτελώς αξιώσεις αποζημίωσης στο πρόσωπό της, πολλώ δε μάλλον δεν γεννώνται αξιώσεις για χρηματική ικανοποίηση.

Επομένως, φορέας των με την αγωγικών αξιώσεων από τη διαχείριση και την εντολή αλλά και από τη συμμετοχή στα κέρδη από τη δράση της Κοινοπραξίας είναι η αφανής εταίρος ΤΕΜΕΚ ΑΤΕ, στρεφόμενη κατά της εμφανούς εταίρου «ΑΤΕ».

            Ο ν. 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή ορίζει ως καταχρηστικούς και συνεπώς άκυρους μία σειρά γενικών όρων συναλλαγών (ΓΟΣ), οι οποίοι είναι υπέρμετρα δεσμευτικοί για τον καταναλωτή, υπό την έννοια ότι δεν έχει δοθεί περιθώριο ατομικής διαπραγμάτευσης στον καταναλωτή. Υπό προϋποθέσεις, είναι δυνατόν η κατάφαση της ακυρότητας ενός ΓΟΣ να συμπαρασύρει σε ακυρότητα ολόκληρη τη σύμβαση.

Ειδικότερα, και στην περίπτωση της ακυρότητας των καταχρηστικών ΓΟΣ ισχύει και βρίσκει εφαρμογή η γενική διάταξη του άρθρου 181 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με την οποία «η ακυρότητα μέρους συνεπιφέρει την ακυρότητα ολόκληρης της δικαιοπραξίας, αν συνάγεται ότι δεν θα είχε επιχειρηθεί χωρίς το άκυρο μέρος». Κατ’ αρχήν, λοιπόν, η ακυρότητα ενός ΓΟΣ δεν επιδρά στο κύρος ολόκληρης της σύμβασης, αλλά είναι μερική, υπό την έννοια ότι άκυρος θεωρείται μόνο ο συγκεκριμένος ΓΟΣ, με την υπόλοιπη σύμβαση να εξακολουθεί να ισχύει ως προς τους υπόλοιπους όρους της.

            Ωστόσο, αν αποδειχθεί ότι ο όρος που κρίθηκε άκυρος ήταν τόσο σημαντικός για την όλη σύμβαση που τα μέρη δεν θα την επιχειρούσαν αν γνώριζαν την ακυρότητα, τότε ολόκληρη η δικαιοπραξία, ήτοι η καταρτισθείσα σύμβαση, κρίνεται άκυρη. Το γεγονός αυτό δεν εξετάζεται, βέβαια, αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, αλλά θα πρέπει να προταθεί από κάποιο από τα μέρη. Σύμφωνα, δε, με την παράγραφο 8 του α. 2 του ν. 2251/1994, «Ο προμηθευτής δεν μπορεί να επικαλεσθεί την ακυρότητα ολόκληρης της σύμβασης, για το λόγο ότι ένας ή περισσότεροι γενικοί όροι είναι άκυροι ως καταχρηστικοί». Επομένως, συνάγεται εξ αντιδιαστολής πως ο καταναλωτής μπορεί σε κάθε περίπτωση να επικαλεστεί την ακυρότητα ολόκληρης της σύμβασης, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 181 ΑΚ.

            Σημειώνεται, δε, ότι, παρά το γεγονός ότι για την εξέταση της καταχρηστικότητας του εκάστοτε ΓΟΣ αυτός που επιφορτίζεται με το βάρος απόδειξης της δυνατότητας ατομικής διαπραγμάτευσης είναι ο προμηθευτής, σε περίπτωση που ο καταναλωτής επιδιώξει σε δεύτερο στάδιο την ακύρωση ολόκληρης της σύμβασης, ο ίδιος είναι που καλείται να αποδείξει τους ισχυρισμούς του ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου, το ουσιώδες δηλαδή του ΓΟΣ για ολόκληρη τη δικαιοπραξία. Η αναζήτηση και εξακρίβωση της σχετικής υποθετικής βούλησης των μερών θα γίνει με τη χρήση τόσο υποκειμενικών κριτηρίων (πχ οικονομικά συμφέροντα συναλλασσόμενων κλπ), όσο και αντικειμενικών (πχ φύση και σκοπός δικαιοπραξίας), και πάντοτε υπό το φως των αρχών της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών (ΕφΛαμ 32/2022).

            Σε κάθε περίπτωση, ο καταναλωτής δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι ο ν. 2251/1994 του προσφέρει ένα σημαντικό όπλο προστασίας από την -πολλές φορές δόλια- εμφιλοχώρηση σε παντός είδους καταναλωτικές συμβάσεις προδιατυπωμένων όρων που διαταράσσουν υπέρμετρα την συμβατική ελευθερία και την ισορροπία μεταξύ των συμβαλλομένων.

Η λεγόμενη ΚοινΣΕπ εισήχθη ως μια νέα ιδιαίτερη μορφή επιχείρησης με νόμο του 2016. Είναι ουσιαστικά η σύμπραξη μιας ομάδας ανθρώπων, με στόχο μια επικερδή δραστηριότητα η οποία όμως εξυπηρετεί παράλληλα τα συμφέροντα του συνόλου της κοινωνίας, κατά μία έννοια δηλαδή ο σκοπός της είναι κοινωφελής. Αποτελεί μορφή αστικού συνεταιρισμού όπου επενδυτές με όραμα και συγκεκριμένες επιδιώξεις, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν μια «κοινά διοικούμενη» εταιρεία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης θα μπορούσε να είναι μια επιχείρηση εστίασης (καφέ ή εστιατόριο) στην οποία εργάζονται άνθρωποι που προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες όπως ιδίως άστεγοι, μακροχρόνια άνεργοι, άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ), πάσχοντες από σοβαρές σωματικές ή ψυχικές ασθένειες (λ.χ. καρκινοπαθείς).

Η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση μπορεί να λάβει τρεις μορφές: α) Ένταξης ( η οποία θα αποσκοπεί στην επανένταξη στην κοινωνία ευάλωτων κοινωνικών ομάδων), β) Κοινωνικής Φροντίδας (με σκοπό την παροχή στήριξης σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού) και γ) Συλλογικού και Παραγωγικού Σκοπού. Έμφαση δε θα πρέπει να δοθεί στην τελευταία κατηγορία όπου η επιχείρηση εστιάζει στην παραγωγή προϊόντων και στην παροχή υπηρεσιών για την ικανοποίηση των αναγκών της συλλογικότητας (πολιτισμός, περιβάλλον, οικολογία, εκπαίδευση, παροχές κοινής ωφέλειας, αξιοποίηση τοπικών προϊόντων, διατήρηση παραδοσιακών δραστηριοτήτων και επαγγελμάτων κ.α.) έτσι ώστε να προάγεται το τοπικό και συλλογικό συμφέρον, να ενισχύεται η κοινωνική συνοχή και να προωθείται η περιφερειακή ανάπτυξη.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΣΤΑΣΗΣ

Για την σύσταση μίας κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης, απαιτείται η κατάρτιση και υπογραφή καταστατικού. Αυτό πρέπει να υπογράφεται από επτά τουλάχιστον πρόσωπα, αν πρόκειται για Κοιν.Σ.Επ. Ένταξης (αυτές αφορούν στην ένταξη στην οικονομική και κοινωνική ζωή των ατόμων που ανήκουν στις Ευάλωτες Ομάδες Πληθυσμού), και από πέντε τουλάχιστον πρόσωπα αν πρόκειται για Κοιν.Σ.Επ. Κοινωνικής Φροντίδας ή Συλλογικού Σκοπού (αυτές αφορούν στην παραγωγή και παροχή προϊόντων και υπηρεσιών κοινωνικού προνοιακού χαρακτήρα σε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού ή, για την ικανοποίηση των αναγκών της συλλογικότητας όπως πολιτισμικές, περιβαλλοντικές κ.α.). Στο πλαίσιο της λειτουργίας της, κάθε συνεταίρος έχει μια ψήφο και  μ’ αυτόν τον τρόπο έχει λόγο στη διοίκηση της επιχείρησης.

Οι «Κοιν.Σ.Επ.» εγγράφονται στο Μητρώο Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας. Οι Κοιν.Σ.Επ. υποχρεούνται πριν από την έναρξη της δραστηριότητάς τους να υποβάλουν, για την καταχώρισή τους στο Μητρώο αυτό, αίτηση καθώς και τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την εγγραφή. Η υποβολή της αίτησης και των δικαιολογητικών μπορεί να γίνεται πλέον και ηλεκτρονικά.

Η υποβολή της δήλωσης έναρξης εργασιών της Κοιν.Σ.Επ. στην αρμόδια Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία γίνεται μετά τη χορήγηση της βεβαίωσης εγγραφής στο Μητρώο Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας. Στη σφραγίδα, στα έντυπα, στα έγγραφα και στις συμβάσεις που συνάπτουν οι Κοιν.Σ.Επ. αναγράφεται υποχρεωτικά ο αριθμός εγγραφής τους στο Μητρώο. Το ετήσιο πρόγραμμα των Κοιν.Σ.Επ., καθώς και ο απολογισμός εκτέλεσης αυτού αναρτώνται υποχρεωτικώς στο διαδίκτυο, στην ηλεκτρονική σελίδα του Μητρώου.

ΠΟΡΟΙ & ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΕΡΔΩΝ

Οι πόροι μίας Κοιν.ΣΕ.π. αποτελούνται συνήθως από το αρχικό κεφάλαιο το οποίο εισφέρουν οι εταίροι, δωρεές τρίτων, τα έσοδα από την δραστηριότητά της, τυχόν επιχορηγήσεις προσφερόμενες από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, την Ευρωπαϊκή Ένωση, διεθνείς ή εθνικούς οργανισμούς ή Ο.Τ.Α. και χρηματοδότηση από το Ταμείο Κοινωνικής Οικονομίας και από το Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης και στον Αναπτυξιακό Νόμο.

Τα κέρδη διατίθενται ετησίως κατά ποσοστό : α) 5% για το σχηματισμό αποθεματικού, β) έως 35% διανέμονται στους εργαζομένους της επιχείρησης ως κίνητρο παραγωγικότητας και το υπόλοιπο διατίθεται για τις δραστηριότητες της επιχείρησης και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.