Ο βομβαρδισμός των επιχειρηματιών στις μέρες μας με δυσβάσταχτους φόρους έχει καταστήσει συνήθη την ίδρυση των λεγόμενων «off-shore», ή, αλλιώς υπεράκτιων εταιρειών. Μία off-shore εταιρεία ιδρύεται σε μία χώρα που θεωρείται φορολογικός παράδεισος, για τον λόγο ότι εκεί θα επιβαρυνθεί με φορολογία σημαντικά χαμηλότερη, σε σύγκριση με την φορολογία λ.χ. στην Ελλάδα. Δεν είναι επίσης σπάνιο μία υπεράκτια εταιρεία να ιδρύεται με σκοπό την κάλυψη εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Ι. ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ

Πέρα από την προσφερόμενη δυνατότητα να καλύψει κανείς τα παράνομα έσοδά του ιδρύοντας μία off-shore εταιρεία, μπορεί αντιστοίχως με απόλυτα νόμιμο τρόπο να κάνει ορισμένες έξυπνες επιχειρηματικές κινήσεις που θα αποβούν κερδοφόρες μελλοντικά. Ένα δε από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της υπεράκτιας εταιρείας, είναι ότι δεν χρειάζεται ο επιχειρηματίας που την ιδρύει να λάβει θέση εμφανούς εταίρου. Μπορεί έναντι αυτού να διορίσει ένα δεύτερο πρόσωπο ως διευθυντή της εταιρείας, έτσι ώστε να διασφαλίσει την ανωνυμία του, πάντα διατηρώντας την δυνατότητα να δημιουργήσει περισσότερες από μία offshore εταιρείες σε διαφορετικά κράτη, κρατώντας ανωνυμία για κάθε μία από αυτές.

Για την διαχείριση μιας υπεράκτιας εταιρείας περαιτέρω, δεν απαιτείται η αυτοπρόσωπη παρουσία του ιδρυτή/ιδιοκτήτη της, αλλά μπορεί να διορισθεί για την τέλεση διαφόρων διαδικαστικών ενεργειών ένας δικηγόρος ως «αντίκλητος». Η ανωνυμία του ιδρυτή σε συνδυασμό με την ανάθεση ενεργειών μίας off-shore εταιρείας σε εντεταλμένο δικηγόρο, αποτελούν συνδυαστικά το σπουδαιότερο πλεονέκτημά της, αφού εξασφαλίζεται και ένα υψηλό επίπεδο προστασίας των προσωπικών δεδομένων του ιδρυτή της.

Πόλο έλξης για τους επιχειρηματίες αποτελεί φυσικά και η σημαντικά μειωμένη τους φορολογία, ο λόγος άλλωστε για τον οποίο έχουν γίνει και γνωστές. Η μηδενική ή εξαιρετικά χαμηλή φορολογία επί των εισοδημάτων που προσφέρουν, δίνει στην εταιρεία τη δυνατότητα να αυξήσει πιο εύκολα τα έσοδά της. Ζωντανό είναι το παράδειγμα των νησιών Cayman, όπου υπάρχει μηδενική φορολογία, δηλαδή ο εταιρικός φόρος είναι  στο 0%, όπως επίσης μηδενικός είναι και ο φόρος εισοδήματος και ο φόρος ενοικίων.

Ένα ακόμη πλεονέκτημα οικονομικού χαρακτήρα των off-shore εταιρειών είναι τα χαμηλά λογιστικά έξοδα και οι ελάχιστες παρεμβάσεις που θα χρειαστεί να κάνει ο λογιστής, που θα αναλάβει την επίβλεψή τους. Φυσικά ένας λογιστής είναι απαραίτητος, αλλά οι διαδικασίες είναι απλές και δε θα προκύπτουν συχνά ανάγκες απασχόλησής του. Διατηρώντας μια offshore εταιρεία επιπροσθέτως, δεν είναι απαραίτητη η έκδοση οικονομικών αναφορών και των λεγόμενων ετήσιων χρηματοοικονομικών καταστάσεων, όπως γίνεται σχεδόν σε όλες τις υπόλοιπες μορφές εταιρειών στις περισσότερες χώρες παγκοσμίως. Τα στοιχεία της εταιρείας όπως για παράδειγμα η κερδοφορία, ο κύκλος εργασιών και τα έξοδα παραμένουν προστατευμένα, καθώς δεν υφίσταται υποχρέωση δημοσίευσής τους.

ΙΙ. ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ

Ως αντιστάθμισμα των πολλών πλεονεκτημάτων της, η υπεράκτια εταιρεία έχει το αρνητικό στοιχείο ότι συχνά υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί σχετικά με το είδος της επιχείρησης, που  μπορεί να ασκεί, χωρίς την ανάγκη για λήψη κάποιας ειδικής άδειας. Για ευνόητους λόγους επίσης, λογική και αναμενόμενη είναι η πιο αυστηρή αντιμετώπισή τους από τα πιστωτικά ιδρύματα. Για παράδειγμα, για να ανοίξει κάποιος τραπεζικό λογαριασμό στο όνομα μιας υπεράκτιας εταιρείας, ώστε να συμμορφώνεται με τους σχετικούς κανονισμούς κατά του ξεπλύματος χρήματος, η τράπεζα θα απαιτεί κατά κανόνα τα έγγραφα επαλήθευσης της ταυτότητας από τους υπογράφοντες στο λογαριασμό καθώς και μία ή περισσότερες επαγγελματικές συστατικές επιστολές από έναν πληρεξούσιο, ένα λογιστή ή ακόμα και έναν τραπεζίτη που θα γνωρίζει τον δικαιούχο ιδρυτή.

.

Σε μία ομόρρυθμη ή ετερρόρυθμη εταιρεία είναι σύνηθες να υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες και αντιδικίες ως προς την διαχείριση, την εκπροσώπηση της εταιρείας, τις συναλλαγές και τις εταιρικές επιλογές. Ο νομοθέτης έχει καλύψει κάθε δυνατή τέτοια προβληματική περίπτωση και έχει εισάγει συγκεκριμένη δικαστική επίλυση του όποιου προβλήματος ανακύπτει.

 Μία εκ των λύσεων για την επίλυση των διαφωνιών είναι η απομάκρυνση του διαφωνούντος εταίρου, με δύο τρόπους:

• Είτε επιλέγει ο ίδιος να εξέλθει και να φύγει από την εταιρεία

• Eίτε επιλέγει κάποιος άλλος εταίρος την δικαστική προσφυγή για να εκδιωχθεί ο εταίρος από την εταιρεία

Στην πρώτη περίπτωση ο εταίρος που διαφωνεί επιλέγει να φύγει από την εταιρεία (έξοδος εταίρου). Φυσικά δεν θα χαρίσει την μερίδα του και την εταιρική του συμμετοχή στους άλλους άλλους εταίρους. Θα αποζημιωθεί πλήρως και αυτό γίνεται με δικαστική εκτίμηση της εταιρικής του συμμετοχής-μερίδας και με καταβολή χρημάτων σε αξία όση και η αξία της μερίδας του στην εταιρεία. Μάλιστα ο υπολογισμός γίνεται όχι με στενά λογιστική αποτίμηση (φορολογική αποτίμηση) αλλά με συνυπολογισμό και άλλων υπεραξιών όπως η πελατεία, τα διαφυγόντα κέρδη του μέλλοντος, η δυναμική της εταιρείας κλπ.

Στην δεύτερη περίπτωση που ο εταίρος που διαφωνεί δεν επιθυμεί να εξέλθει και να φύγει μόνος του, ο νομοθέτης έχει εισάγει με αυστηρές προϋποθέσεις την δικαστική δυνατότητα των άλλων εταίρων να τον απομακρύνουν από την εταιρεία.

Δηλαδή οι άλλοι εταίροι έχουν την επιλογή να προβούν σε αποκλεισμό-απομάκρυνση του εταίρου από την εταιρεία.

Και πάλι χρειάζεται δικαστική απόφαση και πάλι ο εταίρος αυτός θα αποζημιωθεί για την εταιρική μερίδα που χάνει αλλά οι άλλοι εταίροι θα μπορούν να συνεχίσουν μόνοι τους την λειτουργία της εταιρείας τους. 

Η ύστατη λύση είναι η λύση και εκκαθάριση της εταιρείας, αν καμία από τις παραπάνω επιλογές δεν είναι δυνατή.

Φυσικά δυνατή είναι και η αντικατάσταση ενός διαχειριστή-εκπροσώπου από την εταιρεία, δηλαδή η απομάκρυνσή του από την διοίκηση αλλά χωρίς να απομακρυνθεί και από την εταιρεία ως εταίρος.

Σύμφωνα με το άρθρο 69 ΑΚ είναι δυνατός ο δικαστικός διορισμός προσωρινής διοίκησης νομικού προσώπου, κατά την διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας, για συγκεκριμένους περιοριστικά απαριθμούμενους στην διάταξη λόγους. 

Eιδικότερα, με την διάταξη αυτή, η οποία έχει όλως εξαιρετικό και επικουρικό χαρακτήρα και ελέγχεται υπό το πρίσμα της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, επιδιώκεται η προστασία των συμφερόντων του νομικού προσώπου, λαμβαονμένης υπόψιν της μεγάλης σημασίας που έχει η ομαλή του λειτουργία στην εν γένει άσκηση της οικονομικής του δραστηριότητας. Προσωρινή διοίκηση ορίζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου: α) λείπουν τα πρόσωπα που απαιτούνται για την διοίκηση του νομικού προσώπου ή β) τα συμφέροντα των τελευταίων συγκρούονται με αυτά του νομικού προσώπου.

Πιο συγκεκριμένα, έχει νομολογιακά κριθεί ότι η παραπάνω έλλειψη της διοίκησης μπορεί να είναι είτε πλασματική, όταν, μεταξύ άλλων, οφείλεται σε δυστροπία, κακοβουλία ή διαφωνίες των μελών του διοικητικού συμβουλίου, άρνηση ή αδιαφορία τους για την άσκηση των αναγκαίων πράξεων διοίκησης, είτε πραγματική, σε περιπτώσεις θανάτου, βαριάς ασθένειας ή μακρόχρονης απουσίας του μέλους της διοίκησης, είτε νομική, λόγου χάριν σε περιπτώσεις παραίτησης, έστω και σιωπηρής, μέλους του διοικητικού συμβουλίου, ακύρωσης απόφασης της γενικής συνέλευσης ή λήξης της θητείας του διοικητικού συμβουλίου.

Αντίστοιχα, σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μελών της διοίκησης υπάρχει ενδεικτικά σε περίπτωση αντιδικίας μεταξύ μέλους και νομικού προσώπου, σε περίπτωση σύναψης σύμβασης μεταξύ μέλους της διοίκησης και του νομικού προσώπου (άρθρο 66 ΑΚ), καθώς και σύναψης αυτοσύμβασης (άρθρο 235 ΑΚ), καθώς και σε περίπτωση άσκησης από τα μέλη της διοίκησης ανταγωνιστικής προς την εταιρεία δραστηριότητας ή συμμετοχής τους σε ανταγωνιστική εταιρεία.

Την αίτηση νομιμοποιείται να υποβάλει ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου οποιοσδήποτε δικαιολογεί έννομο συμφέρον, όπως λόγου χάριν οι μέτοχοι της ανώνυμης εταιρείας, τα ίδια τα μέλη της διοίκησης, αλλά και τρίτα πρόσωπα, τα οποία επιδιώκουν την άσκηση των δικαιωμάτων τους κατά της εταιρείας, μεταξύ των οποίων και η φορολογική αρχή.

Νεοφυής επιχείρηση (Start-Up) είναι ένας προσωρινός οργανισμός που σχηματίζεται με σκοπό την ταχεία ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας ένα επαναλαμβανόμενο και «ικανό να επεκταθεί» επιχειρηματικό μοντέλο. «Start-Up» επιχείρηση θεωρείται επίσης μια εταιρεία σχεδιασμένη κατά τρόπο τέτοιο ώστε να αναπτύσσεται γρήγορα. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα λοιπόν των επιχειρήσεων αυτών αποτελούν  ο ρυθμός ανάπτυξης τους και η καινοτομία.

   Η συγκεκριμένη μορφή επιχειρήσεων, αν και μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες ζωής, ήρθε πρόσφατα και πάλι στο προσκήνιο λόγω της πρόσφατης διεθνούς οικονομικής κρίσης, και μάλιστα για τις περισσότερες αγορές βρίσκεται σε στάδιο εκ νέου εξέτασης. Οι Start-Up επιχειρήσεις πρωτοεμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κυρίως στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., κοιτίδα εκατοντάδων καινοτόμων επιχειρήσεων σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Αφορμή για την δημιουργία τους έδωσε μια διαφωνία μεταξύ των εργαζομένων της επιχείρησης «Shockley Semiconductor» και του ιδρυτή της. Οι εργαζόμενοι αποχώρησαν από την εταιρεία και ξεκίνησαν να ιδρύουν νέες δικές τους εταιρείες, με τις φρέσκες τους ιδέες που έφεραν νέα δεδομένα στην αγορά, τα οποία τελικά αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν ακόμη και οι πρώην εργοδότες τους.

Η μέθοδος των Start-Ups διαδόθηκε με γοργούς ρυθμούς και το ενδιαφέρον για αυτές ενισχύθηκε με το ξεκίνημα της νέας χιλιετίας, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι διαδικτυακές «dot com» επιχειρήσεις, συνεπεία της ταχύτατης ανάπτυξης του διαδικτύου. Τα κριτήρια που καθιστούν μια επιχείρηση νεοφυή είναι τα ακόλουθα:

• Η αρχική μορφή της επιχείρησης πρέπει να είναι προσωρινή, καθώς το επενδυτικό πλάνο που καταρτίζεται γι’ αυτήν προβλέπει την εξέλιξη της σε κανονική-τυπική επιχείρηση (εταιρεία δηλαδή με την μορφή μιας εξ όσων προβλέπει ο νόμος, ομόρρυθμη, ανώνυμη κ.α.). Η μέση διάρκεια «ζωής» μιας Start-Up επιχείρησης είναι το ένα έτος καθώς σε δύο χρόνια το πολύ θα πρέπει να έχει αποκτήσει δομή και λειτουργίες κανονικής επιχείρησης. Ουσιαστικά, με την υλοποίηση του επενδυτικού πλάνου, οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να αποφασίσουν τι είδους νομική μορφή θα πάρει το εγχείρημά τους. Συνηθέστερες νομικές μορφές που υιοθετούν οι Start-Up είναι -αν και έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε όλες τις υπάρχουσες εταιρικές μορφές- οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης και οι ιδιωτικές κεφαλαιουχικές εταιρείες.
• Το επαναλαμβανόμενο μοντέλο που πρέπει να χρησιμοποιήσει η επιχείρηση αφορά το γεγονός ότι το προϊόν (ή η υπηρεσία) που θα δημιουργηθεί και θα «παρέχεται» από την αρχικώς νεοφυή επιχείρηση θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να χρησιμοποιείται από τους πελάτες της εταιρείας χωρίς μετατροπές σε αυτό.
• Το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες της θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης.
• Πρέπει να φέρει ένα καινοτόμο στίγμα και να συστήνεται με σκοπό να προσφέρει μια λύση σε συγκεκριμένο πρόβλημα ή μια επιθυμία των πελατών της και συνήθως σχετίζεται με προϊόντα και υπηρεσίες  νέας τεχνολογίας που εξυπηρετούν σημαντικά σύγχρονες ανάγκες της καθημερινότητάς τους.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ & ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Το ξεκίνημα μιας νεοφυούς επιχείρησης περιλαμβάνει την ιδέα της επιχειρηματικής ευκαιρίας, τον έλεγχο της επιχειρηματικής προοπτικής την  ανάπτυξη ουσιαστικά του αρχικού προϊόντος και την ανεύρεση χρηματοδότησης. Χρειάζονται επίσης αποσαφήνιση των διαδικασιών και την οργάνωση μέσω συστημάτων διαχείρισης δεδομένων, την ανάπτυξη προϊόντος με βάση το επιχειρηματικό πλάνο και την αξιολόγηση της αγοράς, τη δημιουργία δικτύου πωλήσεων με βάση τα χαρακτηριστικά του προϊόντος και την ανάπτυξη σχεδίου προώθησής του, την υποστήριξη και εξυπηρέτηση πελατών.

Οι Νεοφυείς επιχειρήσεις παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαμηλό κόστος υλοποίησης το οποίο συνδυάζεται με υψηλό οικονομικό ρίσκο αφενός αλλά και υψηλή απόδοση κερδών σε περίπτωση επιτυχίας αφετέρου. Η αναζήτηση και εν τέλει η λήψη χρηματοδότησης για μια «Start -Up» επιχείρηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω κεφαλαίων που ειδικά χρηματοδοτούν την ίδρυση και ανάπτυξη τέτοιου είδους επιχειρήσεων, όπως τα Openfund και StartTech Ventures διαφόρων τραπεζών, καθώς και τα κεφάλαια που προέρχονται από ειδικές χρηματοδοτικές πλατφόρμες Crowdfunding όπως τα Groopio , Give & Fund και άλλα.

Σήμερα, η συγχώνευση, η διάσπαση και η μετατροπή εταιρειών είναι ιδιαίτερα συνήθεις στην πράξη και αποκαλούνται «εταιρικοί μετασχηματισμοί». Σκοπός αυτών, μπορεί να είναι είτε η εξυγίανση της επιχείρησης και η αντιμετώπιση κρίσιμων οικονομικών προβλημάτων είτε η αναδιάρθρωση της επιχείρησης ώστε να καταστεί πιο ανταγωνιστική. Η περίπτωση της συγχώνευσης, στην οποία υπόκεινται όλες σχεδόν οι εταιρικές μορφές, πραγματοποιείται μέσω σύστασης νέας εταιρείας ή, μέσω της απορρόφησης.

 Απορρόφηση είναι η πράξη μέσω της οποίας περισσότερες εταιρείες, που ονομάζονται απορροφώμενες, μεταβιβάζουν σε μια άλλη εταιρεία το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων και των υποχρεώσεών τους, αφού οι απορροφώμενες εταιρείες έχουν λυθεί, χωρίς όμως να τεθούν στην διαδικασία της εκκαθάρισης.

Σημαντικό στοιχείο είναι ότι στους μετόχους ή στους εταίρους των απορροφώμενων εταιρειών διατίθενται εταιρικές συμμετοχές (ή, αλλιώς μερίδια της απορροφώσας εταιρείας), ενδεχομένως με απευθείας καταβολή χρημάτων, για ποσό όμως που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10% της ονομαστικής αξίας των διατιθέμενων εταιρικών συμμετοχών. Σημειώνουμε δε, ότι σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, η ονομαστική αξία προσδιορίζεται το λιγότερο στο ποσό των 4 λεπτών του ευρώ και, το περισσότερο στο ποσό των 100 ευρώ και πρέπει να είναι η ίδια για όλες τις μετοχές.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η  διαδικασία συγχώνευσης έχει πολλά διαφορετικά στάδια. Πρέπει αρχικά να συνταχθεί σχέδιο συγχώνευσης από το Διοικητικό Συμβούλιο ή από τους διαχειριστές της εταιρείας στο οποίο να αναφέρονται οι εταιρείες που μετέχουν στην συγχώνευση, τα πλεονεκτήματα που παρέχονται στους μετόχους/εταίρους των απορροφώμενων εταιρειών, η προτεινόμενη σχέση ανταλλαγής εταιρικών συμμετοχών κ.α. Το σχέδιο συγχώνευσης πρέπει οπωσδήποτε να καταχωρισθεί στο Γ.Ε.ΜΗ. για κάθε μία από τις εταιρείες που πρόκειται να απορροφηθούν.

Έπειτα, το Διοικητικό Συμβούλιο ή οι διαχειριστές της εταιρείας συντάσσουν δεύτερο κείμενο, μία Έκθεση- Ενημέρωση, στην οποία αιτιολογείται το σχέδιο συγχώνευσης αλλά και η σχέση ανταλλαγής μεταξύ των εταιρικών συμμετοχών στις απορροφώμενες εταιρείες προς τις εταιρικές συμμετοχές στην απορροφώσα εταιρεία. Σε τρίτο στάδιο, ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες, συνήθως ορκωτοί λογιστές, εξετάζουν το σχέδιο της σύμβασης συγχώνευσης, συντάσσουν και εκείνοι γραπτή έκθεση με παρατηρήσεις- η οποία δημοσιεύεται στο Γ.Ε.ΜΗ.- και την απευθύνουν στη συνέλευση ή στους εταίρους της εταιρείας.

Για να εγκριθεί τέλος η συγχώνευση, απαιτείται η λήψη απόφασης που να εγκρίνει το σχέδιο συγχώνευσης  με αυξημένη πλειοψηφία ή όπως ορίζει το καταστατικό κάθε εταιρείας. Η απόφαση λαμβάνεται είτε από τη Γενική Συνέλευση ως ανώτατο όργανο, είτε από τους εταίρους της εταιρείας και μόλις εκδοθεί, οι εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι των απορροφώμενων εταιρειών συντάσσουν υπό τον τύπο ιδιωτικού εγγράφου, την σύμβαση συγχώνευσης, βασισμένη στο σχέδιο και την δημοσιεύουν στο Γ.Ε.ΜΗ.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗΣ

Από την ημερομηνία κατά την οποία καταχωρίζεται στο Γ.Ε.ΜΗ. η σύμβαση συγχώνευσης:

• η απορροφώσα εταιρεία καθίσταται «καθολική» διάδοχος όλων των απορροφώμενων εταιρειών που συγχωνεύτηκαν, δηλαδή ως προς το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων, των δικαιωμάτων, των υποχρεώσεων και των εννόμων σχέσεων που ανήκαν στις εταιρείες που συγχωνεύτηκαν.
• Οι μέτοχοι ή οι εταίροι των απορροφώμενων εταιρειών καθίστανται μέτοχοι της απορροφώσας εταιρείας.
• Οι απορροφώμενες εταιρείες παύουν οριστικά να υπάρχουν.

Η μελέτη του αδικήματος της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, καθώς και της σχέσης του με τα λοιπά φορολογικά αδικήματα περιλαμβάνει τρεις βασικές μορφές εκδήλωσής: τη φοροαποφυγή, τη φοροδιαφυγή και την φοροϋπερημερία. Το έγκλημα μπορεί να διαπράξει μόνον εκείνος που υποχρεούται να καταβάλει τα βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη, δηλαδή ο «πρωτοφειλέτης», αλλά και ο εγγυητής ή συνυπόχρεος καταβολής του χρέους.

 Μπορεί, στην ελληνική έννομη τάξη να αποκλείεται η ποινική ευθύνη των νομικών προσώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει πως αποκλείεται και τυχόν ποινική ευθύνη των νομίμων εκπροσώπων των νομικών προσώπων, για εγκλήματα που έχουν τελεστεί στο πλαίσιο της λειτουργίας του νομικού προσώπου. Σε αυτό το πλαίσιο, στην ο νομοθέτης με τον νόμο 1882/1990, προσδιορίζει τα πρόσωπα εκείνα, που ευθύνονται ως αυτουργοί μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, επειδή κατέχουν ορισμένες ιδιότητες που τους συνδέουν με νομικά πρόσωπα ή και ενώσεις προσώπων στερούμενες νομικής προσωπικότητα. Και μάλιστα, εν προκειμένω ο νομοθέτης δεν καθιστά ποινικά υπεύθυνους μόνο τους νόμιμους εκπροσώπους, κατά τη συνήθη έννοια του όρου, αλλά και άλλα φυσικά πρόσωπα, όπως π.χ. γραμματείς ή ταμίες και άλλους.

• Προκειμένου για ημεδαπές ανώνυμες εταιρείες:

Ευθύνονται διευθύνοντες, ή εντεταλμένοι ή συμπράττοντες σύμβουλοι ή διοικητές ή γενικοί διευθυντές αυτών ή  κάθε πρόσωπο εντεταλμένο είτε αμέσως, είτε εμμέσως, είτε από το νόμο, είτε από ιδιωτική βούληση στη διοίκηση ή διαχείριση των εταιρειών αυτών ή με οποιονδήποτε τρόπο αναμίχθηκε, ολικώς ή μερικώς, στη διοίκηση ή διαχείριση αυτών, σωρευτικώς ή μη. Αν ελλείπουν όλα τα παραπάνω πρόσωπα, οι ποινές επιβάλλονται κατά των προέδρων των διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών αυτών, εφ' όσον ασκούν πράγματι, προσωρινώς ή διαρκώς, ένα από τα καθήκοντα των προσώπων που αναφέρονται πιο πάνω.

• Προκειμένου για εταιρείες ομόρρυθμες ή ετερόρρυθμες ή περιορισμένης ευθύνης:

Ευθύνονται οι διαχειριστές αυτών και όταν ελλείπουν ή απουσιάζουν αυτοί, κάθε εταίρος, σωρευτικώς ή μη,

• Προκειμένου για συνεταιρισμούς:

Ευθύνονται οι πρόεδροι ή γενικοί γραμματείς και διαχειριστές αυτών, σωρευτικώς ή μη,

• Προκειμένου για κοινοπραξίες, κοινωνίες και αστικές εταιρίες, που ασκούν επιχείρηση:

Ευθύνονται τα μέλη αυτών, σωρευτικώς ή μη, 

• Προκειμένου για αλλοδαπές επιχειρήσεις γενικά:

Ευθύνονται οι διευθυντές ή αντιπρόσωποι ή πράκτορες που έχουν στην Ελλάδα, σωρευτικώς ή μη,

Τέλος, προκειμένου για νομικά πρόσωπα, που δεν υπάγονται στις παραπάνω κατηγορίες, ευθύνονται οι εκπρόσωποι αυτών.
 

Περαιτέρω, ο νόμος ορίζει ότι  για τα πρόσωπα που ευθύνονται συνεπεία της οποιασδήποτε μορφής θέσης τους σε εταιρεία, η ποινική δίωξη ασκείται για τα χρέη προς το Δημόσιο που ήταν βεβαιωμένα κατά το χρόνο απόκτησης της πιο πάνω ιδιότητας ή βεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια που είχαν τη συγκεκριμένη ιδιότητα, ανεξάρτητα αν μεταγενέστερα απέβαλαν την ιδιότητα αυτή με οποιονδήποτε τρόπο ή για οποιοδήποτε αιτία, καθώς και για τα χρέη που βεβαιώθηκαν μετά τη λύση των νομικών προσώπων, αλλά γεννήθηκαν ή ανάγονται στο χρόνο που είχαν την ιδιότητα αυτή. Για τα χρέη που ήταν ληξιπρόθεσμα κατά την απόκτησή της ιδιότητας αυτής υπό των ανωτέρω, η ποινική δίωξη ασκείται μετά τρεις μήνες από την απόκτηση της ιδιότητας αυτής. Παρατηρείται λοιπόν το γεγονός ότι παρά την μη αποδοχή ευθύνης των νομικών προσώπων στο νομικό μας σύστημα, ο συγκεκριμένος νόμος διευρύνει ίσως και υπερβολικά την ευθύνη των εκπροσώπων τους, ώστε να διασφαλισθεί ότι από κάποιον τελικά θα εξοφληθεί το χρέος.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, τις περισσότερες θέσεις εργασίας -πάνω από 150.000- σε σχέση με άλλους επιχειρηματικούς κλάδους δημιούργησε την τελευταία εικοσαετία το λιανεμπόριο τροφίμων, το επίπεδο ανταγωνισμού του οποίου χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα υψηλό, ενώ καμία τέτοια εταιρεία δεν έχει «σημαντική δύναμη στην αγορά». Δικαίως έχει αναφερθεί μάλλον ότι ο συγκεκριμένος κλάδος μπορεί να δώσει ή δίνει ήδη λύση στο μόνιμο πρόβλημα της ανεργίας στη χώρα μας, όσο και αν αυτή τείνει να περιοριστεί τα τελευταία χρόνια…

Στη μελέτη διατυπώνεται η μάλλον ορθή άποψη ότι στον κλάδο των σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά που διευκολύνουν τη συμπαιγνία μεταξύ επιχειρήσεων, παρά την ομοιομορφία των προϊόντων των υπηρεσιών αλλά και των παρόμοιων τιμών και προσφορών που αυτά προσφέρουν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη μελέτη: «Δεν υπάρχουν εμπόδια εισόδου στην αγορά, οι αλυσίδες χρησιμοποιούν πληθώρα καινοτομιών, ο κλάδος χαρακτηρίζεται από πληθώρα επιχειρήσεων, η δομή του κόστους των αλυσίδων παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις, δεν υπάρχουν συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ αλυσίδων ή συμμετοχές μιας επιχείρησης στο μετοχικό κεφάλαιο μιας άλλης και η τάση της ζήτησης είναι σταθερή καθώς η συμπαιγνία είναι ευκολότερο να διατηρηθεί όταν υπάρχει υψηλός ρυθμός αύξησης της ζήτησης».

Σε αντίστοιχη μελέτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών ο κλάδος των σούπερ μάρκετ ή των οποιωνδήποτε παρεμφερών καταστημάτων χαρακτηρίζεται κυρίως από στοιχεία τέλειου ανταγωνισμού», καθώς μεταξύ άλλων η κάθε αλυσίδα είναι μικρή σε σχέση με τη συνολική-μονίμως μεγάλη - ζήτηση (δεδομένου ότι μιλάμε για είδη πρώτης ανάγκης). Υπάρχει πάντοτε ελεύθερη είσοδος νέων επιχειρήσεων στην αγορά, έγκειται δε στα δικά τους επιχειρηματικά «κόλπα» το αν θα καταφέρουν μεσοπρόθεσμα να αποσπάσουν κάποια μερίδα καταναλωτών. Επίσης, παρατηρείται δικαίως ότι στη χώρα καμία εταιρεία λιανεμπορίου τροφίμων δεν έχει « αρκετά σημαντική δύναμη στην αγορά», σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου ορισμένες αλυσίδες έχουν μερίδια αγοράς ακόμη και μεγαλύτερα του 50%. Μία τέτοια επιχείρηση ωστόσο, αναμφίβολα έχει επιβλαβές για τον εμπορικό ανταγωνισμό αποτέλεσμα, αφού  προσεγγίζει την έννοια της επιχείρησης-μονοπωλίου, η οποία οδηγεί άμεσα σε οικονομική καταστροφή των μικρότερων καταστημάτων του λιανεμπορίου και σε όσα καταστήματα συνηθίζουμε να αποκαλούμε απλοϊκά «μπακάλικο της γειτονίας».

Η έρευνα εμβαθύνει περαιτέρω, εντοπίζοντας ότι τα στοιχεία για 55 κατηγορίες προϊόντων (τρόφιμα, είδη οικιακής χρήσης και ατομικής φροντίδας) δείχνουν ότι κάθε κατηγορία προϊόντων ελέγχεται από δυο-τρεις επιχειρήσεις σουπερ-μαρκετ, συνεπεία διαφόρων παραγόντων όπως των προσφορών ή των συμφερουσών συμφωνιών με τους προμηθευτές που μπορεί να έχει συνάψει μια οικονομικά ισχυρότερη επιχείρηση. Παρ’ όλα αυτά, τονίζεται ότι «ο κλάδος παρουσιάζει την πιο εκτενή συνεργατική κουλτούρα στην εφοδιαστική αλυσίδα στην Ελλάδα μεταξύ προμηθευτών και σούπερ μάρκετ. Αυτό του επιτρέπει να προμηθεύει το φθηνότερο καλάθι στην Ευρώπη ιδιαίτερα με τοπικά προϊόντα και να εξασφαλίζει υγιή κερδοφορία των προμηθευτών για επενδύσεις».

 Βάσει τέλος μίας παλαιότερης έρευνας, η οποία έχει όμως αξία δεδομένου ότι αναφέρεται σε περίοδο πριν από την οικονομική κρίση, βρέθηκε ότι την τριετία 2001-2003 οι παραγωγικές επενδύσεις των 55 μεγαλύτερων εταιρειών του  σχετικού κλάδου (σούπερ μάρκετ και λοιπά καταστήματα) ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, πραγματοποιήθηκαν δε από ίδια κεφάλαια  των επιχειρήσεων χωρίς επιδοτήσεις από το κράτος και «κατατάσσουν τον κλάδο των σούπερ μάρκετ ως έναν από τους κορυφαίους στην Ελλάδα ως προς το ύψος των επενδύσεων». Επίσης οι δέκα ελληνικές αλυσίδες σουπερ μάρκετ βρέθηκε ότι είχαν «σχεδόν τα ίδια ποσοστά εξόδων (20,2% επί των πωλήσεων), με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές (20,1%)», ενώ η χαμηλότερη κερδοφορία τους οφείλεται αποκλειστικά στο μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς, στον μεγάλο αριθμό καταστημάτων ανά κάτοικο και στη δύσκολη συγκοινωνία (πολλά νησιά, οδικό δίκτυο) κ.ά.

Ένας σημαντικός παράγοντας που εξετάζεται προκειμένου να διαπιστωθεί αν ένα κατοχυρωμένο εμπορικό σήμα προσβάλλει ένα άλλο είναι η ηχητική σύγκριση των δύο, καθώς είναι πιθανόν να προκαλείται σύγχυση στο καταναλωτικό κοινό λόγω της μεγάλης ηχητικής ομοιότητάς τους. Κατά την εξέταση αυτή λαμβάνεται υπόψιν μια σειρά κριτηρίων, τα οποία εν συντομία αναλύονται παρακάτω.

 Κατ’ αρχάς, αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι αν πράγματι τα δύο σήματα ομοιάζουν ηχητικά. Για την κατάφαση της ομοιότητας δεν αρκεί τα δύο σήματα να έχουν ορισμένα κοινά γράμματα, ιδίως αν τα κοινά τους γράμματα δεν είναι τα κυρίαρχα. Το αυτό ισχύει κατά κανόνα τόσο για ελληνικούς όσο και για λατινικούς χαρακτήρες, καθώς πλέον θεωρείται πως ο μέσος καταναλωτής είναι σε θέση να διακρίνει τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Ακόμη, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει πρόσφατα κρίνει ότι δεν αρκεί η ύπαρξη κοινού αριθμού συλλαβών στη λέξη ή στις λέξεις που απαρτίζουν τα δύο σήματα, καθώς η προφορά κάθε μίας μπορεί να οδηγεί σε σημαντική διαφοροποίηση που να μην επιτρέπει την σύγχυση μεταξύ των σημάτων.

Αλλά ακόμη κι αν τα σήματα προφέρονται με όμοιο ή παρεμφερή τρόπο, η διαφορετική σημασία εκάστου είναι δυνατή να αποκλείσει τον κίνδυνο σύγχυσης. Ειδικότερα, έχει νομολογιακά κριθεί ότι η διαφορετική έννοια δύο λέξεων, όσο κι αν αυτές ομοιάζουν κατά την προφορά τους, ερεθίζει με πλήρως διαφορετικό τρόπο τον ανθρώπινο εγκέφαλο, κάτι που οδηγεί σε μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της κάθε ένδειξης.

Ένας άλλος παράγοντας που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για το αν η ηχητική ομοιότητα δύο σημάτων είναι δυνατή να προξενήσει κίνδυνο σύγχυσης, είναι οι συναλλακτικές περιστάσεις στις οποίες χρησιμοποιούνται τα δύο σήματα. Για παράδειγμα, τα κριτήρια διαπίστωσης του κινδύνου σύγχυσης θα είναι πολύ πιο ελαστικά και χαμηλά στην περίπτωση όπου ο καταναλωτής συναλλάσσεται συνήθως ζητώντας προφορικά τα φέροντα το σήμα προϊόντα (λόγου χάριν παραγγέλνοντας το προϊόν σε έναν χώρο εστίασης) σε σχέση με συναλλαγές όπου η ηχητική αποτύπωση του σήματος δεν είναι πρωταρχικό γνώρισμά του, όπως για παράδειγμα μεταξύ δύο σημάτων αυτοκινήτων ή ασφαλιστικών εταιρειών, όπου σημαντικότερη φαίνεται να είναι για τον μέσο συναλλασσόμενο η οπτική παρά η ηχητική του αποτύπωση.

Σημαντικό είναι σε κάθε περίπτωση ότι, ενώ ο ηχητικός παράγοντας μπορεί να αποδειχθεί σημαντικός για την διαπίστωση ή όχι της προσβολής ενός σήματος από ένα άλλο, η αντιπαραβολή δύο σημάτων δεν περιορίζεται ποτέ μόνο στο ηχητικό τους μέρος, αλλά ο εξεταστής προβαίνει σε μία πολυπαραγοντική εκτίμηση του λεκτικού, απεικονιστικού, ηχητικού και εννοιολογικού μέρους κάθε

Ο νόμος προβλέπει χαρακτηριστικά ότι με βάση τον εκτελεστό τίτλο (διαταγή πληρωμής συνηθέστερα, ή εκτελεστή δικαστική απόφαση) κατά της ομόρρυθμης ή της ετερόρρυθμης εταιρείας μπορεί να γίνει αναγκαστική εκτέλεση και σε βάρος της περιουσίας των ομόρρυθμων εταίρων αυτής.

Η σύμπτωση της νομικής θέσης του ομορρύθμου εταίρου µε εκείνη της εταιρείας αποτυπώνεται, µμάλιστα, διάχυτα σε όλες τις ουσιαστικές και δικονομικές σχέσεις του µέλους και όχι µόνο στην αναγκαστική εκτέλεση. Ως αλληλέγγυα υπόχρεος λοιπόν, ο ομόρρυθμος εταίρος οφείλει να ανεχθεί την εναγωγή του από το δανειστή, που δικαιούται µε τη σειρά του να απαιτήσει την καταβολή του χρέους κατ’ αρέσκεια από οποιονδήποτε, είτε δηλαδή από την εταιρεία είτε από τον ή τους ομορρύθμους εταίρους της. Η άσκηση της αγωγής κατά της εταιρείας όμως, εμποδίζει λόγω εκκρεμοδικίας την άσκηση όμοιου περιεχομένου αγωγής και κατά του ομορρύθμου µέλους. Εάν δε, ασκηθεί κοινή αγωγή και κατά των ομόρρυθμων εταίρων και κατά της εταιρείας, τότε µμεταξύ τους δημιουργείται αυτό που νομικά ονομάζουμε «σχέση αναγκαίας ομοδικίας», η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην επέκταση του δεδικασµένου και της εκτελεστότητας έναντι αμφότερων.

 Όταν εντούτοις, ο εταιρικός δανειστής απευθύνει την αγωγή ατομικά κατά των ομόρρυθμων µελών της εταιρείας, οφείλει για να θεμελιώσει την ευθύνη τους ενώπιον του Δικαστηρίου, να εξειδικεύσει ότι στρέφεται κατ’ αυτών ως µελών της οφειλέτιδας εταιρείας. Δικονομικά επίσης, υπάρχει η δυνατότητα  ο µη εναχθείς ομόρρυθμος εταίρος να «προσεπικληθεί» από την εναχθείσα εταιρεία. Σε επίπεδο εκτελέσεως, τέλος, ο δανειστής δικαιούται να αρχίσει ή να συνεχίσει εκτέλεση παράλληλα κατά της εταιρίας και των ομόρρυθμων εταίρων της, χωρίς όπως προαναφέραμε να έχει την υποχρέωση να ικανοποιηθεί πρώτα την εταιρεία.

Περαιτέρω, η υποχρέωση του ομορρύθμου εταίρου να ανεχθεί την εναγωγή του ή την εναντίον του επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως δεν συναρτάται µε την ιδιότητά του ως ομορρύθμου µέλους κατά τον χρόνο διεξαγωγής της δίκης ή επίσπευσης της εκτέλεσης. Προϋποθέτει µόνο την κατά το ουσιαστικό δίκαιο ύπαρξη ή διατήρηση της ευθύνης του ως προς το εταιρικό χρέος. Έτσι η «εκτελεστότητα» αντιτάσσεται κατά του ομορρύθμου εταίρου για χρέη προγενέστερα ή μεταγενέστερα της εισόδου του στην εταιρεία, εκτός αν συναφθεί αντίθετη σχετική συμφωνία και τηρηθούν ως προς αυτήν χάριν της προστασίας των δανειστών οι διατυπώσεις δημοσιότητας.

Οι εταιρικοί δανειστές έχουν εξάλλου το δικαίωμα να προβούν σε αναγκαστική εκτέλεση κατά ομορρύθμου εταίρου για να ικανοποιήσουν αξίωσή τους κατά της εταιρείας, µε βάση εκτελεστό τίτλο κατά της τελευταίας, χωρίς να είναι ανάγκη να έχουν αποκτήσει εκτελεστό τίτλο και κατά του εν λόγω εταίρου, ή να έχουν προβεί προηγουμένως σε εκτέλεση κατά της Ο.Ε. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη του νόμου αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα ότι για να αρχίσει αναγκαστική εκτέλεση κατά ενός προσώπου χρειάζεται να εκδοθεί εναντίον του εκτελεστός τίτλος. Αυτό σημαίνει δικονομικά ότι «διευρύνονται τα υποκειμενικά όρια της εκτελεστότητας» (άρθρο 920 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Ο εταίρος έχει τη δυνατότητα να αμυνθεί µε τη διαδικασία των ανακοπών που προβλέπονται κατά της εναντίον του επιχειρηθησοµένης αναγκαστικής εκτέλεσης. Αν, για παράδειγμα, ο εταίρος δεν ευθύνεται για οποιονδήποτε βάσιμο λόγο και κατ’ επέκταση δεν οφείλει, δεν υπόκειται σε αναγκαστική εκτέλεση κατά το άρθρο 920.

Απ’ όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι τελικά ο εταιρικός δανειστής αποκτά πρακτικά πλεονεκτήματα στρεφόμενος κατά της προσωπικής εταιρείας.

Ως απαραίτητο εργαλείο πλέον, για την επέκταση δραστηριοτήτων κάθε φυσικού ή νομικού προσώπου, έχει καταστεί η δημιουργία ενός χώρου στο διαδίκτυο, στον οποίο το πρόσωπο (φυσικό ή/και νομικό) θα παρουσιάζεται και θα διαφημίζεται.

Το δικαίωμα στο όνομα, είναι μία από τις δύο εκφάνσεις της προσωπικότητας που ρυθμίζονται ειδικότερα στον Αστικό Κώδικα, και σε περίπτωση προσβολής της προσωπικότητάς του, κατά την διάταξη του άρθρου 58 ΑΚ, ο προσβαλλόμενος στο όνομα του, δικαιούται να ζητήσει άρση της προσβολής και την παράλειψή της στο μέλλον, χωρίς να απαιτείται υπαιτιότητα του προσβάλλοντος.

Το όνομα ειδικότερα, προστατεύεται με την ειδική διάταξη του άρθρου 58 Α, σύμφωνα με το οποίο ορίζεται ότι:

«Αν σ’ αυτόν που δικαιούται να φέρει ένα όνομα αμφισβητείται από άλλον το δικαίωμα αυτό, ή αν κάποιος χρησιμοποιεί παράνομα ορισμένο όνομα, ο δικαιούχος ή εκείνος που βλάπτεται, μπορεί να ζητήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες, δεν αποκλείεται».

Το όνομα του προσώπου, στο οποίο περιλαμβάνονται και οι προσθήκες ή οι παραλλαγές, ακόμα και τα ψευδώνυμα όταν εξατομικεύουν ένα πρόσωπο, αποτελεί διακριτικό γνώρισμα του ατόμου, ουσιώδες στοιχείο της ταυτότητας του και χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητάς του. Για τον λόγο αυτό, το δικαίωμα στο όνομα, δεν περιορίζεται απλώς και μόνο στην προστασία της εξατομικευτικής λειτουργίας του ονόματος, αλλά η προσβολή του συνιστά προσβολή του δικαιώματος στην προσωπικότητα και συνεπώς παράλληλα με την διάταξη του άρθρου 58 ΑΚ, τυγχάνει εφαρμογής και η διάταξη του άρθρου 57 ΑΚ.

Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 58 ΑΚ, εκτός από το όνομα του φυσικού προσώπου, προστατεύει και την επωνυμία του νομικού προσώπου.Η προστασία του ονόματος συνεπώς, επεκτείνεται και στην επιχειρηματική δραστηριότητα του προσώπου και καλύπτει κάθε διακριτικό γνώρισμα που αποτελεί χαρακτηριστικό του προσώπου, σύμβολο «της σφαίρας δράσης του».

Σχετικά με τις αξιώσεις του προσβαλλόμενου στην περίπτωση προσβολής της προσωπικότητάς του, κατά την 58 ΑΚ, ο προσβαλλόμενος στο όνομα του δικαιούται να ζητήσει άρση της προσβολής και παράλειψή της στο μέλλον χωρίς να απαιτείται υπαιτιότητα του προσβάλλοντος. Επιπλέον, στην περίπτωση συνδρομής των προϋποθέσεων των διατάξεων 914 επ. ΑΚ, δύναται να ζητήσει και αποζημίωση, ενώ εφαρμόζεται και στις προσβολές αυτές η διάταξη του άρθρου 59 ΑΚ για την ηθική ικανοποίηση του προσβαλλόμενου. Τέλος, ο προσβαλλόμενος δύναται να ασκήσει ασφαλιστικά μέτρα ή αναγνωριστική αγωγή.

Όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω, για την επέκταση των δραστηριοτήτων κάθε φυσικού ή νομικού προσώπου, απαραίτητο εργαλείο κατέστη η δημιουργία ενός χώρου στο διαδίκτυο, στον οποίο το πρόσωπο (φυσικό ή/και νομικό), θα παρουσιάζεται και θα διαφημίζεται.

Βασική προϋπόθεση για την άσκηση ηλεκτρονικού εμπορίου, αποτελεί η δημιουργία μίας ιστοσελίδας, όπου θα καθίσταται δυνατή η πρόσβαση πελατών και η κατάρτιση συναλλαγών. Η είσοδος στην ως άνω ιστοσελίδα θα γίνεται μέσω του ονόματος χώρου (domain name), το οποίο κατ` ουσία επιτελεί ρόλο ηλεκτρονικής διεύθυνσης, επιτρέποντας την επικοινωνία του χρήστη του διαδικτύου με τον κάτοχο της ιστοσελίδας.

Το όνομα χώρου (domain name), δεν μπορεί κατ’ αρχήν να ταυτιστεί με την εμπορική επωνυμία, το διακριτικό τίτλο και το εμπορικό σήμα. Εντούτοις, όταν χρησιμοποιείται ως διακριτικό στοιχείο για το πρόσωπο ή την επιχείρηση στο διαδίκτυο, το όνομα χώρου λειτουργεί κατά έμμεσο τρόπο ως διακριτικό γνώρισμα, καθώς τελεί την πρωταρχικά εξατομικευτική και αναγνωριστική λειτουργία του διακριτικού γνωρίσματος στις ηλεκτρονικές εμπορικές συναλλαγές.

Η ευχέρεια ελεύθερης χρήσης οποιασδήποτε ονομασίας, όσο γνωστή και φημισμένη και αν είναι από τον πρώτο τυχόντα, θα προκαλούσε τεράστιες ή ανεπανόρθωτες ζημιές στην επιχείρηση, που καθιερώθηκε στις συναλλαγές με την επίμαχη ονομασία.

Για την διαφύλαξη έτσι των νομίμων συμφερόντων των παραπάνω επιχειρήσεων, θα πρέπει να αποδοθεί στο domain name μια οιονεί λειτουργία διακριτικού τίτλου και σήματος.

Το γεγονός αυτό ενισχύεται και από το ότι οι κάτοχοι domain name, στην πράξη εμφανίζονται στο διαδίκτυο με τα διακριτικά γνωρίσματα, που τους κατέστησαν γνωστούς στον υλικό κόσμο, δηλαδή χρησιμοποιούν το όνομα, την επωνυμία τους ή το σήμα τους, δεδομένων μάλιστα των περιορισμένων ορίων παροχής domain name για κάθε χρήση αλλά και της επιβαλλόμενης συντομίας για του είδους αυτού την επικοινωνία.

Συνεπώς, το όνομα χώρου θα πρέπει να απολαμβάνει προστασίας αντίστοιχης με εκείνη των διακριτικών γνωρισμάτων αλλά και ένα άλλο διακριτικό γνώρισμα θα πρέπει να προστατεύεται από τη χρήση ενός ονόματος χώρου.

Σε περίπτωση προσβολής, ο προσβαλλόμενος δύναται να επιδιώξει την άρση και την παράλειψη της προσβολής, η οποία θα συνίσταται στην παύση της χρήσης του συγκεκριμένου domain name από τον αντίδικό του και την διαγραφή του από το Μητρώο της ΕΕΤΤ, ως καταχωρήσαντα το επίδικο domain name.

Σε περίπτωση που στο domain name αναφέρεται όνομα ή επωνυμία νομικού προσώπου, τότε παρέχεται στον προσβαλλόμενο η προστασία των άρθρων 57, 58 και 59 ΑΚ. Η περίπτωση αυτή συνιστά, παράνομη χρήση ξένου ονόματος, όπου σύμφωνα με την 58 ΑΚ, την άρση της προσβολής μπορεί να ζητήσει όχι μόνον ο δικαιούχος, αλλά και κάθε τρίτος που βλάπτεται από την παράνομη αυτή συμπεριφορά.

Φυσικά, παράνομη προσβολή δεν υφίσταται στην περίπτωση συνωνυμίας, ούτε στην περίπτωση όπου η χρήση έγινε μετά από συναίνεση του δικαιούχου.