Σύμφωνα με το άρθρο 69 ΑΚ είναι δυνατός ο δικαστικός διορισμός προσωρινής διοίκησης νομικού προσώπου, κατά την διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας, για συγκεκριμένους περιοριστικά απαριθμούμενους στην διάταξη λόγους. 

Eιδικότερα, με την διάταξη αυτή, η οποία έχει όλως εξαιρετικό και επικουρικό χαρακτήρα και ελέγχεται υπό το πρίσμα της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, επιδιώκεται η προστασία των συμφερόντων του νομικού προσώπου, λαμβαονμένης υπόψιν της μεγάλης σημασίας που έχει η ομαλή του λειτουργία στην εν γένει άσκηση της οικονομικής του δραστηριότητας. Προσωρινή διοίκηση ορίζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου: α) λείπουν τα πρόσωπα που απαιτούνται για την διοίκηση του νομικού προσώπου ή β) τα συμφέροντα των τελευταίων συγκρούονται με αυτά του νομικού προσώπου.

Πιο συγκεκριμένα, έχει νομολογιακά κριθεί ότι η παραπάνω έλλειψη της διοίκησης μπορεί να είναι είτε πλασματική, όταν, μεταξύ άλλων, οφείλεται σε δυστροπία, κακοβουλία ή διαφωνίες των μελών του διοικητικού συμβουλίου, άρνηση ή αδιαφορία τους για την άσκηση των αναγκαίων πράξεων διοίκησης, είτε πραγματική, σε περιπτώσεις θανάτου, βαριάς ασθένειας ή μακρόχρονης απουσίας του μέλους της διοίκησης, είτε νομική, λόγου χάριν σε περιπτώσεις παραίτησης, έστω και σιωπηρής, μέλους του διοικητικού συμβουλίου, ακύρωσης απόφασης της γενικής συνέλευσης ή λήξης της θητείας του διοικητικού συμβουλίου.

Αντίστοιχα, σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ μελών της διοίκησης υπάρχει ενδεικτικά σε περίπτωση αντιδικίας μεταξύ μέλους και νομικού προσώπου, σε περίπτωση σύναψης σύμβασης μεταξύ μέλους της διοίκησης και του νομικού προσώπου (άρθρο 66 ΑΚ), καθώς και σύναψης αυτοσύμβασης (άρθρο 235 ΑΚ), καθώς και σε περίπτωση άσκησης από τα μέλη της διοίκησης ανταγωνιστικής προς την εταιρεία δραστηριότητας ή συμμετοχής τους σε ανταγωνιστική εταιρεία.

Την αίτηση νομιμοποιείται να υποβάλει ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου οποιοσδήποτε δικαιολογεί έννομο συμφέρον, όπως λόγου χάριν οι μέτοχοι της ανώνυμης εταιρείας, τα ίδια τα μέλη της διοίκησης, αλλά και τρίτα πρόσωπα, τα οποία επιδιώκουν την άσκηση των δικαιωμάτων τους κατά της εταιρείας, μεταξύ των οποίων και η φορολογική αρχή.

Η κοινοτική νομοθεσία έχει θεσπίσει ένα αυστηρό πλέγμα κανόνων δικαίου, με σκοπό την πλήρη προστασία των δικαιωμάτων των επιβατών, στην περίπτωση σιδηροδρομικού ατυχήματος. Η ανάγκη δε για πλήρη εναρμόνιση της νομοθεσίας όλων των κρατών – μελών, οδήγησε τα ευρωπαϊκά όργανα και, συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην θέσπιση Κανονισμού, μιας δεσμευτικής δηλαδή νομοθετικής πράξης με υποχρεωτική, οριζόντια και άμεση εφαρμογή για όλα τα κράτη – μέλη της Ένωσης.

Βασική στοχοθεσία του ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΕ) 2021/782, όπως αποτυπώνεται και στις αιτιολογικές σκέψεις του, αποτελεί η ενίσχυση της ασφάλειας των επιβατών. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της θέσπισης ενός αυστηρού πλαισίου ευθύνης για τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις και την απονομή μιας δέσμης δικαιωμάτων στους επιβάτες των σιδηροδρομικών δικτύων, στην περίπτωση σιδηροδρομικού ατυχήματος, που επέφερε είτε τον τραυματισμό, είτε τον θάνατο τους.

Συγκεκριμένα, επελθόντος του ατυχήματος που οδηγεί είτε σε τραυματισμό, είτε σε θάνατο επιβάτη, η σιδηροδρομική επιχείρηση υποχρεούται χωρίς καθυστέρηση και, το αργότερο εντός 15 ημερών, να προκαταβάλλει το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών του παθόντος, οι οποίες προκλήθηκαν λόγω του ατυχήματος. Μάλιστα, ο Κανονισμός δεν αρκείται σε μια απλή αναφορά σε αποζημίωση, αλλά θέτει και ένα ελάχιστο κατώφλι, ύψους 21.000 €, οποιαδήποτε λοιπόν αποζημίωση δίνεται από τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις, δεν μπορεί να υπολείπεται αυτού του ποσού. Η προκαταβολή αυτή δεν αποτελεί αναγνώριση ευθύνης εκ μέρους της σιδηροδρομικής επιχείρηση, ούτε επιστρέφεται, με δύο εξαιρέσεις: α) εάν η προκληθείσα ζημία οφειλόταν σε σφάλμα ή σε αμέλεια του επιβάτη και β) εάν ο αποδέκτης της προκαταβολής δεν ήταν τελικά ο δικαιούχος της αποζημίωσης.

Παράλληλα, ο Κανονισμός υποχρεώνει τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις να διατηρούν οργανωμένο μηχανισμό διεκπεραίωσης των καταγγελιών, προκειμένου να μπορούν οι επιβάτες να υποβάλλουν τα παράπονα τους. Η υποβολή αυτή πρέπει να λάβει χώρα εντός 3 μηνών, από την στιγμή του καταγγελόμενου περιστατικού.

Τέλος, στην περίπτωση όπου η σιδηροδρομική επιχείρηση δεν απαντήσει στην καταγγελία που της υποβάλλεται, ο επιβάτης έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στην Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων, η οποία λειτουργεί ως δευτεροβάθμιο όργανο. Σε αυτήν την περίπτωση, η ΡΑΣ δίνει πάντα το δικαίωμα στον πάροχο υπηρεσιών σιδηροδρομικής μεταφοράς να εκθέσει τις απόψεις του.

Νεοφυής επιχείρηση (Start-Up) είναι ένας προσωρινός οργανισμός που σχηματίζεται με σκοπό την ταχεία ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας ένα επαναλαμβανόμενο και «ικανό να επεκταθεί» επιχειρηματικό μοντέλο. «Start-Up» επιχείρηση θεωρείται επίσης μια εταιρεία σχεδιασμένη κατά τρόπο τέτοιο ώστε να αναπτύσσεται γρήγορα. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα λοιπόν των επιχειρήσεων αυτών αποτελούν  ο ρυθμός ανάπτυξης τους και η καινοτομία.

   Η συγκεκριμένη μορφή επιχειρήσεων, αν και μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες ζωής, ήρθε πρόσφατα και πάλι στο προσκήνιο λόγω της πρόσφατης διεθνούς οικονομικής κρίσης, και μάλιστα για τις περισσότερες αγορές βρίσκεται σε στάδιο εκ νέου εξέτασης. Οι Start-Up επιχειρήσεις πρωτοεμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κυρίως στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α., κοιτίδα εκατοντάδων καινοτόμων επιχειρήσεων σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Αφορμή για την δημιουργία τους έδωσε μια διαφωνία μεταξύ των εργαζομένων της επιχείρησης «Shockley Semiconductor» και του ιδρυτή της. Οι εργαζόμενοι αποχώρησαν από την εταιρεία και ξεκίνησαν να ιδρύουν νέες δικές τους εταιρείες, με τις φρέσκες τους ιδέες που έφεραν νέα δεδομένα στην αγορά, τα οποία τελικά αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν ακόμη και οι πρώην εργοδότες τους.

Η μέθοδος των Start-Ups διαδόθηκε με γοργούς ρυθμούς και το ενδιαφέρον για αυτές ενισχύθηκε με το ξεκίνημα της νέας χιλιετίας, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι διαδικτυακές «dot com» επιχειρήσεις, συνεπεία της ταχύτατης ανάπτυξης του διαδικτύου. Τα κριτήρια που καθιστούν μια επιχείρηση νεοφυή είναι τα ακόλουθα:

• Η αρχική μορφή της επιχείρησης πρέπει να είναι προσωρινή, καθώς το επενδυτικό πλάνο που καταρτίζεται γι’ αυτήν προβλέπει την εξέλιξη της σε κανονική-τυπική επιχείρηση (εταιρεία δηλαδή με την μορφή μιας εξ όσων προβλέπει ο νόμος, ομόρρυθμη, ανώνυμη κ.α.). Η μέση διάρκεια «ζωής» μιας Start-Up επιχείρησης είναι το ένα έτος καθώς σε δύο χρόνια το πολύ θα πρέπει να έχει αποκτήσει δομή και λειτουργίες κανονικής επιχείρησης. Ουσιαστικά, με την υλοποίηση του επενδυτικού πλάνου, οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να αποφασίσουν τι είδους νομική μορφή θα πάρει το εγχείρημά τους. Συνηθέστερες νομικές μορφές που υιοθετούν οι Start-Up είναι -αν και έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε όλες τις υπάρχουσες εταιρικές μορφές- οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης και οι ιδιωτικές κεφαλαιουχικές εταιρείες.
• Το επαναλαμβανόμενο μοντέλο που πρέπει να χρησιμοποιήσει η επιχείρηση αφορά το γεγονός ότι το προϊόν (ή η υπηρεσία) που θα δημιουργηθεί και θα «παρέχεται» από την αρχικώς νεοφυή επιχείρηση θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να χρησιμοποιείται από τους πελάτες της εταιρείας χωρίς μετατροπές σε αυτό.
• Το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες της θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης.
• Πρέπει να φέρει ένα καινοτόμο στίγμα και να συστήνεται με σκοπό να προσφέρει μια λύση σε συγκεκριμένο πρόβλημα ή μια επιθυμία των πελατών της και συνήθως σχετίζεται με προϊόντα και υπηρεσίες  νέας τεχνολογίας που εξυπηρετούν σημαντικά σύγχρονες ανάγκες της καθημερινότητάς τους.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ & ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Το ξεκίνημα μιας νεοφυούς επιχείρησης περιλαμβάνει την ιδέα της επιχειρηματικής ευκαιρίας, τον έλεγχο της επιχειρηματικής προοπτικής την  ανάπτυξη ουσιαστικά του αρχικού προϊόντος και την ανεύρεση χρηματοδότησης. Χρειάζονται επίσης αποσαφήνιση των διαδικασιών και την οργάνωση μέσω συστημάτων διαχείρισης δεδομένων, την ανάπτυξη προϊόντος με βάση το επιχειρηματικό πλάνο και την αξιολόγηση της αγοράς, τη δημιουργία δικτύου πωλήσεων με βάση τα χαρακτηριστικά του προϊόντος και την ανάπτυξη σχεδίου προώθησής του, την υποστήριξη και εξυπηρέτηση πελατών.

Οι Νεοφυείς επιχειρήσεις παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαμηλό κόστος υλοποίησης το οποίο συνδυάζεται με υψηλό οικονομικό ρίσκο αφενός αλλά και υψηλή απόδοση κερδών σε περίπτωση επιτυχίας αφετέρου. Η αναζήτηση και εν τέλει η λήψη χρηματοδότησης για μια «Start -Up» επιχείρηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω κεφαλαίων που ειδικά χρηματοδοτούν την ίδρυση και ανάπτυξη τέτοιου είδους επιχειρήσεων, όπως τα Openfund και StartTech Ventures διαφόρων τραπεζών, καθώς και τα κεφάλαια που προέρχονται από ειδικές χρηματοδοτικές πλατφόρμες Crowdfunding όπως τα Groopio , Give & Fund και άλλα.

Σήμερα, η συγχώνευση, η διάσπαση και η μετατροπή εταιρειών είναι ιδιαίτερα συνήθεις στην πράξη και αποκαλούνται «εταιρικοί μετασχηματισμοί». Σκοπός αυτών, μπορεί να είναι είτε η εξυγίανση της επιχείρησης και η αντιμετώπιση κρίσιμων οικονομικών προβλημάτων είτε η αναδιάρθρωση της επιχείρησης ώστε να καταστεί πιο ανταγωνιστική. Η περίπτωση της συγχώνευσης, στην οποία υπόκεινται όλες σχεδόν οι εταιρικές μορφές, πραγματοποιείται μέσω σύστασης νέας εταιρείας ή, μέσω της απορρόφησης.

 Απορρόφηση είναι η πράξη μέσω της οποίας περισσότερες εταιρείες, που ονομάζονται απορροφώμενες, μεταβιβάζουν σε μια άλλη εταιρεία το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων και των υποχρεώσεών τους, αφού οι απορροφώμενες εταιρείες έχουν λυθεί, χωρίς όμως να τεθούν στην διαδικασία της εκκαθάρισης.

Σημαντικό στοιχείο είναι ότι στους μετόχους ή στους εταίρους των απορροφώμενων εταιρειών διατίθενται εταιρικές συμμετοχές (ή, αλλιώς μερίδια της απορροφώσας εταιρείας), ενδεχομένως με απευθείας καταβολή χρημάτων, για ποσό όμως που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10% της ονομαστικής αξίας των διατιθέμενων εταιρικών συμμετοχών. Σημειώνουμε δε, ότι σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, η ονομαστική αξία προσδιορίζεται το λιγότερο στο ποσό των 4 λεπτών του ευρώ και, το περισσότερο στο ποσό των 100 ευρώ και πρέπει να είναι η ίδια για όλες τις μετοχές.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η  διαδικασία συγχώνευσης έχει πολλά διαφορετικά στάδια. Πρέπει αρχικά να συνταχθεί σχέδιο συγχώνευσης από το Διοικητικό Συμβούλιο ή από τους διαχειριστές της εταιρείας στο οποίο να αναφέρονται οι εταιρείες που μετέχουν στην συγχώνευση, τα πλεονεκτήματα που παρέχονται στους μετόχους/εταίρους των απορροφώμενων εταιρειών, η προτεινόμενη σχέση ανταλλαγής εταιρικών συμμετοχών κ.α. Το σχέδιο συγχώνευσης πρέπει οπωσδήποτε να καταχωρισθεί στο Γ.Ε.ΜΗ. για κάθε μία από τις εταιρείες που πρόκειται να απορροφηθούν.

Έπειτα, το Διοικητικό Συμβούλιο ή οι διαχειριστές της εταιρείας συντάσσουν δεύτερο κείμενο, μία Έκθεση- Ενημέρωση, στην οποία αιτιολογείται το σχέδιο συγχώνευσης αλλά και η σχέση ανταλλαγής μεταξύ των εταιρικών συμμετοχών στις απορροφώμενες εταιρείες προς τις εταιρικές συμμετοχές στην απορροφώσα εταιρεία. Σε τρίτο στάδιο, ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες, συνήθως ορκωτοί λογιστές, εξετάζουν το σχέδιο της σύμβασης συγχώνευσης, συντάσσουν και εκείνοι γραπτή έκθεση με παρατηρήσεις- η οποία δημοσιεύεται στο Γ.Ε.ΜΗ.- και την απευθύνουν στη συνέλευση ή στους εταίρους της εταιρείας.

Για να εγκριθεί τέλος η συγχώνευση, απαιτείται η λήψη απόφασης που να εγκρίνει το σχέδιο συγχώνευσης  με αυξημένη πλειοψηφία ή όπως ορίζει το καταστατικό κάθε εταιρείας. Η απόφαση λαμβάνεται είτε από τη Γενική Συνέλευση ως ανώτατο όργανο, είτε από τους εταίρους της εταιρείας και μόλις εκδοθεί, οι εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι των απορροφώμενων εταιρειών συντάσσουν υπό τον τύπο ιδιωτικού εγγράφου, την σύμβαση συγχώνευσης, βασισμένη στο σχέδιο και την δημοσιεύουν στο Γ.Ε.ΜΗ.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗΣ

Από την ημερομηνία κατά την οποία καταχωρίζεται στο Γ.Ε.ΜΗ. η σύμβαση συγχώνευσης:

• η απορροφώσα εταιρεία καθίσταται «καθολική» διάδοχος όλων των απορροφώμενων εταιρειών που συγχωνεύτηκαν, δηλαδή ως προς το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων, των δικαιωμάτων, των υποχρεώσεων και των εννόμων σχέσεων που ανήκαν στις εταιρείες που συγχωνεύτηκαν.
• Οι μέτοχοι ή οι εταίροι των απορροφώμενων εταιρειών καθίστανται μέτοχοι της απορροφώσας εταιρείας.
• Οι απορροφώμενες εταιρείες παύουν οριστικά να υπάρχουν.

Η μελέτη του αδικήματος της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, καθώς και της σχέσης του με τα λοιπά φορολογικά αδικήματα περιλαμβάνει τρεις βασικές μορφές εκδήλωσής: τη φοροαποφυγή, τη φοροδιαφυγή και την φοροϋπερημερία. Το έγκλημα μπορεί να διαπράξει μόνον εκείνος που υποχρεούται να καταβάλει τα βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη, δηλαδή ο «πρωτοφειλέτης», αλλά και ο εγγυητής ή συνυπόχρεος καταβολής του χρέους.

 Μπορεί, στην ελληνική έννομη τάξη να αποκλείεται η ποινική ευθύνη των νομικών προσώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει πως αποκλείεται και τυχόν ποινική ευθύνη των νομίμων εκπροσώπων των νομικών προσώπων, για εγκλήματα που έχουν τελεστεί στο πλαίσιο της λειτουργίας του νομικού προσώπου. Σε αυτό το πλαίσιο, στην ο νομοθέτης με τον νόμο 1882/1990, προσδιορίζει τα πρόσωπα εκείνα, που ευθύνονται ως αυτουργοί μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, επειδή κατέχουν ορισμένες ιδιότητες που τους συνδέουν με νομικά πρόσωπα ή και ενώσεις προσώπων στερούμενες νομικής προσωπικότητα. Και μάλιστα, εν προκειμένω ο νομοθέτης δεν καθιστά ποινικά υπεύθυνους μόνο τους νόμιμους εκπροσώπους, κατά τη συνήθη έννοια του όρου, αλλά και άλλα φυσικά πρόσωπα, όπως π.χ. γραμματείς ή ταμίες και άλλους.

• Προκειμένου για ημεδαπές ανώνυμες εταιρείες:

Ευθύνονται διευθύνοντες, ή εντεταλμένοι ή συμπράττοντες σύμβουλοι ή διοικητές ή γενικοί διευθυντές αυτών ή  κάθε πρόσωπο εντεταλμένο είτε αμέσως, είτε εμμέσως, είτε από το νόμο, είτε από ιδιωτική βούληση στη διοίκηση ή διαχείριση των εταιρειών αυτών ή με οποιονδήποτε τρόπο αναμίχθηκε, ολικώς ή μερικώς, στη διοίκηση ή διαχείριση αυτών, σωρευτικώς ή μη. Αν ελλείπουν όλα τα παραπάνω πρόσωπα, οι ποινές επιβάλλονται κατά των προέδρων των διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών αυτών, εφ' όσον ασκούν πράγματι, προσωρινώς ή διαρκώς, ένα από τα καθήκοντα των προσώπων που αναφέρονται πιο πάνω.

• Προκειμένου για εταιρείες ομόρρυθμες ή ετερόρρυθμες ή περιορισμένης ευθύνης:

Ευθύνονται οι διαχειριστές αυτών και όταν ελλείπουν ή απουσιάζουν αυτοί, κάθε εταίρος, σωρευτικώς ή μη,

• Προκειμένου για συνεταιρισμούς:

Ευθύνονται οι πρόεδροι ή γενικοί γραμματείς και διαχειριστές αυτών, σωρευτικώς ή μη,

• Προκειμένου για κοινοπραξίες, κοινωνίες και αστικές εταιρίες, που ασκούν επιχείρηση:

Ευθύνονται τα μέλη αυτών, σωρευτικώς ή μη, 

• Προκειμένου για αλλοδαπές επιχειρήσεις γενικά:

Ευθύνονται οι διευθυντές ή αντιπρόσωποι ή πράκτορες που έχουν στην Ελλάδα, σωρευτικώς ή μη,

Τέλος, προκειμένου για νομικά πρόσωπα, που δεν υπάγονται στις παραπάνω κατηγορίες, ευθύνονται οι εκπρόσωποι αυτών.
 

Περαιτέρω, ο νόμος ορίζει ότι  για τα πρόσωπα που ευθύνονται συνεπεία της οποιασδήποτε μορφής θέσης τους σε εταιρεία, η ποινική δίωξη ασκείται για τα χρέη προς το Δημόσιο που ήταν βεβαιωμένα κατά το χρόνο απόκτησης της πιο πάνω ιδιότητας ή βεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια που είχαν τη συγκεκριμένη ιδιότητα, ανεξάρτητα αν μεταγενέστερα απέβαλαν την ιδιότητα αυτή με οποιονδήποτε τρόπο ή για οποιοδήποτε αιτία, καθώς και για τα χρέη που βεβαιώθηκαν μετά τη λύση των νομικών προσώπων, αλλά γεννήθηκαν ή ανάγονται στο χρόνο που είχαν την ιδιότητα αυτή. Για τα χρέη που ήταν ληξιπρόθεσμα κατά την απόκτησή της ιδιότητας αυτής υπό των ανωτέρω, η ποινική δίωξη ασκείται μετά τρεις μήνες από την απόκτηση της ιδιότητας αυτής. Παρατηρείται λοιπόν το γεγονός ότι παρά την μη αποδοχή ευθύνης των νομικών προσώπων στο νομικό μας σύστημα, ο συγκεκριμένος νόμος διευρύνει ίσως και υπερβολικά την ευθύνη των εκπροσώπων τους, ώστε να διασφαλισθεί ότι από κάποιον τελικά θα εξοφληθεί το χρέος.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, τις περισσότερες θέσεις εργασίας -πάνω από 150.000- σε σχέση με άλλους επιχειρηματικούς κλάδους δημιούργησε την τελευταία εικοσαετία το λιανεμπόριο τροφίμων, το επίπεδο ανταγωνισμού του οποίου χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα υψηλό, ενώ καμία τέτοια εταιρεία δεν έχει «σημαντική δύναμη στην αγορά». Δικαίως έχει αναφερθεί μάλλον ότι ο συγκεκριμένος κλάδος μπορεί να δώσει ή δίνει ήδη λύση στο μόνιμο πρόβλημα της ανεργίας στη χώρα μας, όσο και αν αυτή τείνει να περιοριστεί τα τελευταία χρόνια…

Στη μελέτη διατυπώνεται η μάλλον ορθή άποψη ότι στον κλάδο των σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά που διευκολύνουν τη συμπαιγνία μεταξύ επιχειρήσεων, παρά την ομοιομορφία των προϊόντων των υπηρεσιών αλλά και των παρόμοιων τιμών και προσφορών που αυτά προσφέρουν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη μελέτη: «Δεν υπάρχουν εμπόδια εισόδου στην αγορά, οι αλυσίδες χρησιμοποιούν πληθώρα καινοτομιών, ο κλάδος χαρακτηρίζεται από πληθώρα επιχειρήσεων, η δομή του κόστους των αλυσίδων παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις, δεν υπάρχουν συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ αλυσίδων ή συμμετοχές μιας επιχείρησης στο μετοχικό κεφάλαιο μιας άλλης και η τάση της ζήτησης είναι σταθερή καθώς η συμπαιγνία είναι ευκολότερο να διατηρηθεί όταν υπάρχει υψηλός ρυθμός αύξησης της ζήτησης».

Σε αντίστοιχη μελέτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών ο κλάδος των σούπερ μάρκετ ή των οποιωνδήποτε παρεμφερών καταστημάτων χαρακτηρίζεται κυρίως από στοιχεία τέλειου ανταγωνισμού», καθώς μεταξύ άλλων η κάθε αλυσίδα είναι μικρή σε σχέση με τη συνολική-μονίμως μεγάλη - ζήτηση (δεδομένου ότι μιλάμε για είδη πρώτης ανάγκης). Υπάρχει πάντοτε ελεύθερη είσοδος νέων επιχειρήσεων στην αγορά, έγκειται δε στα δικά τους επιχειρηματικά «κόλπα» το αν θα καταφέρουν μεσοπρόθεσμα να αποσπάσουν κάποια μερίδα καταναλωτών. Επίσης, παρατηρείται δικαίως ότι στη χώρα καμία εταιρεία λιανεμπορίου τροφίμων δεν έχει « αρκετά σημαντική δύναμη στην αγορά», σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου ορισμένες αλυσίδες έχουν μερίδια αγοράς ακόμη και μεγαλύτερα του 50%. Μία τέτοια επιχείρηση ωστόσο, αναμφίβολα έχει επιβλαβές για τον εμπορικό ανταγωνισμό αποτέλεσμα, αφού  προσεγγίζει την έννοια της επιχείρησης-μονοπωλίου, η οποία οδηγεί άμεσα σε οικονομική καταστροφή των μικρότερων καταστημάτων του λιανεμπορίου και σε όσα καταστήματα συνηθίζουμε να αποκαλούμε απλοϊκά «μπακάλικο της γειτονίας».

Η έρευνα εμβαθύνει περαιτέρω, εντοπίζοντας ότι τα στοιχεία για 55 κατηγορίες προϊόντων (τρόφιμα, είδη οικιακής χρήσης και ατομικής φροντίδας) δείχνουν ότι κάθε κατηγορία προϊόντων ελέγχεται από δυο-τρεις επιχειρήσεις σουπερ-μαρκετ, συνεπεία διαφόρων παραγόντων όπως των προσφορών ή των συμφερουσών συμφωνιών με τους προμηθευτές που μπορεί να έχει συνάψει μια οικονομικά ισχυρότερη επιχείρηση. Παρ’ όλα αυτά, τονίζεται ότι «ο κλάδος παρουσιάζει την πιο εκτενή συνεργατική κουλτούρα στην εφοδιαστική αλυσίδα στην Ελλάδα μεταξύ προμηθευτών και σούπερ μάρκετ. Αυτό του επιτρέπει να προμηθεύει το φθηνότερο καλάθι στην Ευρώπη ιδιαίτερα με τοπικά προϊόντα και να εξασφαλίζει υγιή κερδοφορία των προμηθευτών για επενδύσεις».

 Βάσει τέλος μίας παλαιότερης έρευνας, η οποία έχει όμως αξία δεδομένου ότι αναφέρεται σε περίοδο πριν από την οικονομική κρίση, βρέθηκε ότι την τριετία 2001-2003 οι παραγωγικές επενδύσεις των 55 μεγαλύτερων εταιρειών του  σχετικού κλάδου (σούπερ μάρκετ και λοιπά καταστήματα) ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, πραγματοποιήθηκαν δε από ίδια κεφάλαια  των επιχειρήσεων χωρίς επιδοτήσεις από το κράτος και «κατατάσσουν τον κλάδο των σούπερ μάρκετ ως έναν από τους κορυφαίους στην Ελλάδα ως προς το ύψος των επενδύσεων». Επίσης οι δέκα ελληνικές αλυσίδες σουπερ μάρκετ βρέθηκε ότι είχαν «σχεδόν τα ίδια ποσοστά εξόδων (20,2% επί των πωλήσεων), με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές (20,1%)», ενώ η χαμηλότερη κερδοφορία τους οφείλεται αποκλειστικά στο μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς, στον μεγάλο αριθμό καταστημάτων ανά κάτοικο και στη δύσκολη συγκοινωνία (πολλά νησιά, οδικό δίκτυο) κ.ά.

Απόφαση – σταθμό αποτελεί η καταδίκη από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αμαλιάδας, για φυλάκιση έξι μηνών πρώην Προϊστάμενου Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων, έπειτα από μήνυση που υπέβαλε σε βάρος του οδηγός, μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε το 2017, στην Πατρών – Πύργου, στο ύψος του Καπελέτου, στο οποίο τραυματίστηκε σοβαρά.

Το τροχαίο σημειώθηκε στο ύψος του Καπελέτου, όταν για άγνωστο λόγο, το ΙΧ του οδηγού εξετράπη της πορείας του, προφανώς λόγω της ολισθηρότητας του οδοστρώματος, αφού λίγο νωρίτερα είχε βρέξει και καρφώθηκε σε στύλο της ΔΕΗ με αποτέλεσμα το αμάξι να διπλωθεί.

Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων, καταδικάστηκε σε 6 μήνες φυλάκιση καθώς «όντας υποχρεωμένος λόγω της ανωτέρω ιδιότητάς του σε καταβολή ιδιαίτερης επιμέλειας και προσοχής, ενεργώντας από αμέλεια, ήτοι από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει και με παράλειψη των επιβαλλόμενων ενεργειών, δεν απέτρεψε τη σωματική βλάβη άλλου, αν και είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του παραπάνω αποτελέσματος και συγκεκριμένα, στον ων άνω τόπο επί της Ν.Ε.Ο., ενώ υφίστατο σύστημα απορροής ομβρίων, δεν είχαν προβεί ως αρμόδια Υπηρεσία στον επιμελή καθαρισμό αυτού, με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν ύδατα στο ρείθρο, που σε συνδυασμό με την έντονη βροχόπτωση δεν είχαν δίοδο διαφυγής και λίμνασαν στο οδόστρωμα με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε «λίμνη». Συνέπεια των παραπάνω ήταν η πρόκληση τροχαίου ατυχήματος».

Ο Προϊστάμενος της υπηρεσίας, επεσήμανε ότι ήταν αυτός που απευθύνθηκε στα αιρετά όργανα της Περιφέρειας, ενημερώνοντάς τα για την κατάσταση του δρόμου και ζητώντας άμεσα τη δημοπράτηση έργου συντήρησης και επεσήμανε ότι τα έργα συντήρησης στο Εθνικό Οδικό Δίκτυο, γίνονται αποκλειστικά με εργολαβίες που ανατίθενται από την Περιφέρεια, κατόπιν μειοδοτικού διαγωνισμού, σε διαπιστευμένες εργοληπτικές εταιρίες, καθώς η υπηρεσία του στερείται προσωπικού, μηχανολογικού εξοπλισμού και τεχνικής εμπειρίας. Ωστόσο καμία εργολαβία συντήρησης του δρόμου δεν ήταν ενεργή.

Πρόκειται για την πρώτη ουσιαστικά καταδίκη, η οποία πιθανόν να ανοίγει τον δρόμο και σε άλλους πολίτες να ακολουθήσουν παρομοίως την δικαστική οδό.

Διπλασιάστηκαν πέρσι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια οι συνταξιοδοτικές υποθέσεις οι οποίες έκλεισαν χωρίς να εκδοθεί απόφαση από τον e- ΕΦΚΑ, την ίδια ώρα που σημειώθηκε ρεκόρ απονομών συντάξεων.

Και αυτό γιατί στα ταμεία, οι αρμόδιες υπηρεσίες του e-ΕΦΚΑ, ελλείψει επαρκών δικαιολογητικών και μη ανταπόκρισης των ασφαλισμένων στην υποβολή τους, αναγκάστηκαν να «αρχειοθετήσουν» μαζικά τους σχετικούς φακέλους, χωρίς να βγει απόφαση για αυτούς, ούτε απορριπτική, ούτε -φυσικά – θετική.

 Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του συστήματος «Άτλας» για την εκκαθάριση των εκκρεμών κύριων συντάξεων, το ποσοστό επί του συνόλου των εκκαθαρισμένων συνταξιοδοτικών υποθέσεων, οι οποίες έκλεισαν χωρίς να εκδοθεί καμία απόφαση, εκτοξεύτηκε το 2022 (α΄ εξάμηνο, σύμφωνα με δημοσιευμένα δεδομένα από τον e-EΦΚΑ) στο 15%. 

 Ωστόσο, το 2019, το ποσοστό των υποθέσεων που έκλεισαν χωρίς απόφαση ανερχόταν μόλις στο 8%. Το 2020 έπεσε στο 7%, το 2021 ανέβηκε απότομα στο 12% για να αυξηθεί κατά 3 επιπλέον μονάδες πέρσι. Μάλιστα, αυξήθηκε και η αναλογία μεταξύ απορριφθεισών και κλεισμένων χωρίς απόφαση υποθέσεων υπέρ των δεύτερων.

Έτσι, ενώ το 2019 η αναλογία μεταξύ των δύο κατηγοριών ανερχόταν στο 1,3 δηλαδή 1,3 κλεισμένες χωρίς απόφαση υποθέσεις προς 1 απορριφθείσα. Το 2020 η αναλογία έπεσε στο 1,2, αλλά έπειτα, το 2021 εκτοξεύτηκε στο 2 (δηλαδή 2 κλειστές προς 1 απορριφθείσα) ενώ το 2022 έφτασε στο 3,1 (3,1 κλεισμένες προς 1 απορριφθείσα) και αυτό διότι οι αιτήσεις οι οποίες απορρίφθηκαν ως ποσοστό όσων εκκαθαρίστηκε έπεσε την περίοδο 2019 -2022.

Συγκεκριμένα, από το 8% του συνόλου το 2019 έπεσαν στο 6% το 2020 και παρέμειναν στο ποσοστό αυτό το 2021, ενώ το 2022 μειώθηκαν στο 5%.

Το σύνολο απορριφθεισών και κλεισμένων υποθέσεων χωρίς απόφαση (απορριπτική ή εγκριτική) επί του συνόλου, ανήλθε το 2022 στο 21% δηλαδή 1 στις 5. Αντίθετα, το 79% των αιτήσεων εγκρίθηκε που σημαίνει απονεμήθηκαν οι σχετικές συντάξεις. Το 2021 όσες απορρίφθηκαν ή έκλεισαν χωρίς απόφαση ανερχόντουσαν στο 17%, το 2020 στο 13% και το 2019 στο 15%.

Υπηρεσιακά στελέχη του e-ΕΦΚΑ, ανέφεραν ότι μία εκ των περιπτώσεων όσων φακέλων έκλεισαν χωρίς απόφαση είναι εκείνες όπου συνήθως δεν έχουν ανταποκριθεί εδώ και πολύ καιρό να προσκομίσουν στοιχεία οι αιτούντες την συνταξιοδότηση. Επειδή αυτές έχουν χρονίσει πολύ (δηλαδή ξεπερνάν τους πολλούς μήνες, φτάνοντας ακόμη και το έτος), παύονται ουσιαστικά να φαίνονται ως ενεργές αιτήσεις.

Εάν τελικά, ο αιτών της σύνταξης προσκομίσει κάποια στιγμή τα στοιχεία, τότε επανενεργοποιούν οι αρμόδιες υπηρεσίες την αίτησή του. Αλλά συνήθως αυτό δεν συμβαίνει, δηλαδή δεν τα προσκομίζει ο ασφαλισμένος τα στοιχεία, οπότε μένουν αδρανοποιημένες και οι σχετικές αιτήσεις.

Υπάρχει αναφορά, πως είναι χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις που υπήρχαν σε όλα τα υποκαταστήματα ανά την Ελλάδα, που αποφασίστηκε να εκκαθαριστούν, ώστε να μην φαίνεται η στρεβλωμένη εικόνα ότι είναι ενεργές οι αιτήσεις. Ο κάθε υπάλληλος ο οποίος "κλείνει" τις υποθέσεις αυτές, κάνει σχετική αλληλογραφία με τον ασφαλισμένο και αφού αυτός δεν ανταποκριθεί, τότε προχωρά στο κλείσιμο του σχετικού φακέλου.

(Το παρόν είναι αναδημόσιευση του άρθρου του κ. Δημήτρη Κατσαγάνη, για τo Capital.gr)

 Το δικαστήριο δικαιούται να διατάξει ως ασφαλιστικό μέτρο την συντηρητική κατάσχεση κινητών, ακινήτων, εμπραγμάτων δικαιωμάτων επάνω σε αυτά, απαιτήσεων και γενικά όλων των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, είτε βρίσκονται στα χέρια του, είτε στα χέρια τρίτου. Η απόφαση που διατάζει την συντηρητική κατάσχεση πρέπει να καθορίζει το ποσό για το οποίο διατάσσεται. Δεν επιτρέπεται συντηρητική κατάσχεση πραγμάτων, τα οποία είναι ακατάσχετα σύμφωνα με τον νόμο (καθώς και εκείνων που μπορούν να υποστούν άμεση φθορά.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ

Η συντηρητική κατάσχεση κινητών, ή εμπραγμάτων δικαιωμάτων επάνω σε αυτά, στα χέρια του οφειλέτη γίνεται χωρίς να επιδοθεί προηγουμένως η απόφαση που διατάζει την κατάσχεση. Αντίγραφο ή περίληψη της έκθεσης της κατάσχεσης επιδίδεται σε εκείνον σε βάρος του οποίου επιβάλλεται η κατάσχεση, αν δεν ήταν παρών κατά την επιβολή της, το αργότερο την επόμενη ημέρα, εφόσον έχει την κατοικία του στον τόπο της κατάσχεσης, διαφορετικά μέσα σε οκτώ ημέρες από αυτήν. Αντίγραφο της έκθεσης κατάσχεσης επιδίδεται από το δικαστικό επιμελητή στον ειρηνοδίκη του τόπου της κατάσχεσης, ο οποίος είναι υποχρεωμένος, να καταχωρίσει περίληψή της σε ειδικό βιβλίο με αλφαβητικό ευρετήριο εκείνων κατά των οποίων έχει επιβληθεί κατάσχεση.

Επιπλέον, η συντηρητική κατάσχεση απαιτήσεων ή κινητών στα χέρια τρίτου, γίνεται με επίδοση στον τρίτο αντιγράφου της απόφασης, που την διατάζει με επιταγή να μην εξοφλήσει την απαίτηση, ή να μην παραδώσει τα κινητά, καθώς και με επίδοση μέσα σε οκτώ ημέρες σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται η κατάσχεση εγγράφου στο οποίο αναφέρεται η κατάσχεση που έχει επιβληθεί στα χέρια του τρίτου. Αλλιώς η κατάσχεση είναι άκυρη. Ο τρίτος, εκείνος που επέβαλε την κατάσχεση και ο οφειλέτης έχουν όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που προβλέπουν οι διατάξεις της αναγκαστικής κατάσχεσης απαιτήσεων ή κινητών στα χέρια τρίτου, και εφαρμόζεται η διαδικασία για την άσκηση ή τη διαφύλαξή τους που ορίζεται στις διατάξεις αυτές.

Τέλος, συντηρητική κατάσχεση ακινήτου ή εμπράγματου δικαιώματος επάνω σε αυτό στα χέρια του οφειλέτη, γίνεται με κοινοποίηση αντιγράφου της απόφασης που διατάζει την κατάσχεση στον οφειλέτη και στην αρχή που είναι αρμόδια να τηρεί το βιβλίο κατασχέσεων της περιφέρειας του τόπου όπου βρίσκεται το ακίνητο. Η παραγγελία για την επίδοση αντιγράφου της απόφασης που διατάζει τη συντηρητική κατάσχεση πρέπει να προσδιορίζει το ακίνητο ή το εμπράγματο δικαίωμα που κατάσχεται και το ποσό για το οποίο γίνεται η συντηρητική κατάσχεση. Η αρχή που τηρεί το βιβλίο κατασχέσεων εγγράφει χωρίς υπαίτια καθυστέρηση τη συντηρητική κατάσχεση στο βιβλίο κατασχέσεων.

ΟΙ ΕΝΝΟΜΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η διάθεση των πραγμάτων που κατασχέθηκαν από εκείνον σε βάρος του οποίου έγινε η κατάσχεση, υπέρ εκείνου που επέβαλε την κατάσχεση η διάθεση των πραγμάτων που κατασχέθηκαν από εκείνον σε βάρος του οποίου έγινε η κατάσχεση απαγορεύεται και είναι άνευ ετέρου άκυρη . Σε χρηματικές απαιτήσεις η απαγόρευση ισχύει μόνο έως το ποσό για το οποίο έγινε η κατάσχεση.

Τα αποτελέσματα της κατάσχεσης αρχίζουν:

  α) σε κατάσχεση κινητών, ή εμπράγματων δικαιωμάτων επάνω σε κινητά στα χέρια του οφειλέτη, από την κατάσχεση- αν ήταν παρών κατά την επιβολή της- διαφορετικά από την επίδοση από το δικαστικό επιμελητή,

  β) σε κατάσχεση στα χέρια τρίτου απαιτήσεων, ή κινητών, από την επίδοση του εγγράφου που ανακοινώνει την κατάσχεση σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται και

  γ) σε κατάσχεση ακινήτου ή εμπράγματου δικαιώματος επάνω σε αυτό, από την κοινοποίηση στον οφειλέτη της απόφασης που διατάζει την κατάσχεση.

Στη συντηρητική κατάσχεση ακινήτου, ή εμπράγματου δικαιώματος επάνω σε αυτό, η παραπάνω ακυρότητα ισχύει ως προς τους τρίτους μόνο αν κατά το χρόνο της διάθεσης είχε γίνει η εγγραφή της κατάσχεσης στο βιβλίο κατασχέσεων. Αν έγινε κατάσχεση απαίτησης στα χέρια τρίτου, απαγορεύεται και είναι άκυρη υπέρ εκείνου που επέβαλε την κατάσχεση η εξόφληση από τον τρίτο της απαίτησης που έχει κατασχεθεί, ή ο συμψηφισμός της με μεταγενέστερη απαίτηση. Αν έγινε κατάσχεση κινητών στα χέρια τρίτου, απαγορεύεται και είναι άκυρη υπέρ εκείνου που επέβαλε την κατάσχεση η απόδοση, ή η διάθεση, των κατασχεμένων.

Στις περιπτώσεις όπου, έπειτα από τη λύση του γάμου, ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο μεταβάλει τον τόπο κατοικίας του και ως επακόλουθο και τον τόπο κατοικίας του τέκνου με τρόπο ώστε να καθίσταται δυσχερής η επικοινωνία του με τον άλλον γονέα, μπορεί δικαστικά να αναπροσαρμοστεί ο χρόνος, ο τόπος και ο τρόπος επικοινωνίας τους.

Συγκεκριμένα, η διαμονή του τέκνου ανήκει στον αποκαλούμενο «στενό πυρήνα» της γονικής μέριμνας, κάτι που σημαίνει ότι η μεταβολή της, όταν αυτή συνεπάγεται την διατάραξη της επικοινωνίας του τέκνου με τον άλλον γονέα, δεν θα πρέπει να αποφασίζεται μονομερώς από τον έναν γονέα. Γι’ αυτό και στο άρθρο 1519 ΑΚ ορίζεται ότι: «για τη μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου που επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο, απαιτείται προηγούμενη έγγραφη συμφωνία των γονέων ή προηγούμενη δικαστική απόφαση που εκδίδεται μετά από αίτηση ενός από τους γονείς».

Από την διατύπωση του άρθρου συνάγεται ότι ο γονέας που επιθυμεί να προβεί σε σημαντική μετακίνηση μαζί με το παιδί, ανεξάρτητα αν η μετακίνηση αφορά το εσωτερικό ή το εξωτερικό, πρέπει να μη δρα μονομερώς αλλά να προσφεύγει προληπτικά στις αρμόδιες αρχές. Φυσικά, ο γονέας διατηρεί την ελευθερία να αλλάξει τον τόπο διαμονής του τέκνου, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι η αλλαγή αυτή δεν είναι ενάντια στο συμφέρον του τελευταίου, αλλά όχι να μεταβάλλει μονομερώς τον τόπο διαμονής του ανήλικου τέκνου, κατά τρόπο ώστε να επηρεάζεται αρνητικά η άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του άλλου γονέα.

Έτσι, προκειμένου να εφαρμοστεί το παραπάνω άρθρο θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) σημαντική μετακίνηση που επηρεάζει ουσιωδώς το δικαίωμα επικοινωνίας, ήτοι να συνεπάγεται αλλαγή του τόπου διαμονής σε σημαντική -χιλιομετρική- απόσταση από την προηγούμενη κατοικία, όπως σε διαφορετική χώρα ή πόλη και β) αδυναμία ή δυσχέρεια ασκήσεως του δικαιώματος επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο.

Με πρόσφατη απόφασή του το Ειρηνοδικείο Ηλείας, σε εφαρμογή του παραπάνω άρθρου έκρινε ότι η επιλογή της μητέρας να μετοικήσει από τον Πύργο Ηλείας, όπου ως τότε διέμενε με το ανήλικο τέκνο της, στην Αθήνα, δεν πρόκειται να επηρεάσει αρνητικά την ζωή και τις καθημερινές δραστηριότητες του τέκνου, τις οποίες μπορεί να συνεχίσει στην Αθήνα, κρίνοντας ως επακόλουθο επιτρεπτή την μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου.

Παράλληλα, όμως, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η απόφαση της μετοίκησης επρόκειτο να προκαλέσει σημαντικές δυσκολίες στην επικοινωνία του τέκνου με τον πατέρα του, ο οποίος εξακολουθούσε να διαμένει στην πόλη του Πύργου, καθώς και το γεγονός της καλής οικονομικής κατάστασης της μητέρας, προέβη επιπλέον σε ρύθμιση του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα με το τέκνο, ορίζοντας συγκεκριμένες ημέρες κατά τις οποίες η μητέρα θα πρέπει να μεταβαίνει με το τέκνο της στον τόπο διαμονής του πατέρα, παραδίδοντας και παραλαμβάνοντάς το αντίστοιχα, ώστε να μην διαταραχθεί η σχέση πατέρα-τέκνου και να επιτυγχάνεται αποτελεσματικά η μεταξύ τους επικοινωνία.