Σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 7091/2020 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (τμήμα 18ο Τριμελές), οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευθύνη για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των μαθητών. Η ως άνω απόφαση έκρινε ότι, ο Διευθυντής του σχολείου είναι υπεύθυνος, μαζί με τους εκπαιδευτικούς, για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των μαθητών, με αποτέλεσμα να υπάρχει αστική ευθύνη του Δημοσίου για αποζημίωση, εφόσον υπάρξει ατύχημα, εξαιτίας της ανεπαρκούς και αναποτελεσματικής επιτήρησης των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς.

Με αυτό το σκεπτικό, το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση ποσού 5.000 ευρώ, στους γονείς 7χρονου μαθητή, ο οποίος τραυματίστηκε στο πρόσωπο στη διάρκεια του σχολικού διαλείμματος στο προαύλιο του σχολείου.

Ειδικότερα, οι δικαστές στην απόφαση τους επικαλούνται τις διατάξεις της "οργάνωσης και λειτουργίας Δημοτικών σχολείων", που ορίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουν καθήκοντα εφημερευόντων, έχουν την ευθύνη της επιτήρησης "για την προστασία και τη σωματική ακεραιότητα των μαθητών, τον έλεγχο καθαριότητας των σχολικών χώρων και σε ό,τι έχει σχέση με την υγιεινή και την ασφάλειά τους".

Σύμφωνα με τους ενάγοντες γονείς, ο επίδικος τραυματισμός συνέβη εν ώρα διαλείμματος, όταν το αγοράκι, μαθητής της Α' Δημοτικού, καθώς έπαιζε στο προαύλιο χώρο του σχολείου, τραυματίστηκε από κομμάτι λεπτής σιδερόβεργας στο πρόσωπο, (βαθύ θλαστικό τραύμα αριστεράς παρείας) η οποία εξείχε στο διαχωριστικό συρματόπλεγμα που χώριζε το Δημοτικό από το Νηπιαγωγείο.

Οι γονείς ισχυρίζονταν ότι ήταν ανεπαρκής και αναποτελεσματική η επιτήρηση, καθώς, πέραν του μικρού αριθμού των εφημερευόντων δασκάλων δεν ελήφθη κάθε προσήκον μέτρο, παρ' όλο που ήταν γνωστό το πρόβλημα.

Η απόφαση έκρινε ότι, για τον τραυματισμό του "υιού των εναγόντων ευθύνονται τα όργανα του Δημοσίου, τα οποία άσκησαν πλημμελώς τα καθήκοντα τους κατά παράβαση των νομίμων υποχρεώσεών τους. Επομένως, στοιχειοθετείται εν προκειμένω ευθύνη προς αποζημίωση του Ελληνικού Δημοσίου, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις".

Οι δικαστές αποφάνθηκαν ότι η ευθύνη λόγω παράλειψης να ληφθεί εγκαίρως κάθε προσήκον μέτρο προκειμένου να αποφευχθεί ο επίδικος τραυματισμός, δεν αναιρείται από το γεγονός ότι η αναγκαιότητα αλλαγής του πλέγματος είχε ήδη επισημανθεί πριν από το επίδικο συμβάν.

Δεκτή έκανε το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), ένσταση του γραφείου μας  υποψηφίου προς κατάταξη στους οικείους ηλεκτρονικούς καταλόγους επικουρικού προσωπικού πλην ιατρών της 6^ης ΥΠΕ ο οποίος αρχικά τοποθετήθηκε εκτός του πίνακα κατάταξης.

Ο υποψήφιος, κατετάγη στον οικείο πίνακα κατάταξης της κατηγορίας/κλάδου ΠΕ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ και μετά τον έλεγχο της αίτησης και των υποβληθέντων δικαιολογητικών δεν  εκρίθη σε θέση πρόσληψης, με την αιτιολογία «ΕΛΛΕΙΨΗ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ».

 Πλην όμως κατόπιν σχετικής ένστασης που συνέταξε και υπέβαλε το γραφείο μας, η επιτροπή ενστάσεων του ΑΣΕΠ, απεφάνθη ότι ο υποψήφιος πληρούσε όλα τα κριτήρια πρόσληψης, παραγγέλλοντας ως εκ τούτου την επανεγγραφή του στον ηλεκτρονικό κατάλογο επικουρικού προσωπικού και στην προσήκουσα σειρά του οικείου πίνακα κατάταξης.

 

 

Στην τελική φάση βρίσκεται, σύμφωνα με τις εξαγγελίες των αρμοδίων,  η υλοποίηση του προγραμματισμού για την ψηφιακή αίτηση συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους.

 Σύμφωνα με τις εξαγγελίες, τον Ιούνιο θα έχει ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία για τους υγειονομικούς (ασφαλισμένους του τ. ΤΣΑΥ) και τους δικαιούχους συντάξεων αναπηρίας (ανεξαρτήτως ταμείου).

Αμέσως μετά, τον Ιούλιο, πάντα σύμφωνα με τις εξαγγελίες,  θα έχει ψηφιοποιηθεί η διαδικασία αίτησης - απονομής σύνταξης γήρατος για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα.

Τέλος, τον ερχόμενο Νοέμβριο, θα έχει ολοκληρωθεί η εν λόγω διαδικασία και για τις συντάξεις γήρατος των ελευθέρων επαγγελματιών, δηλαδή των ασφαλισμένων στον τ. ΟΑΕΕ και στο τέως ΕΤΑΑ (μηχανικοί, δικηγόροι).

Υπενθυμίζεται ότι ήδη έχει ψηφιοποιηθεί η διαδικασία αίτησης - απονομής σύνταξης για τους αγρότες, δηλαδή τους ασφαλισμένους του τ. ΟΓΑ, αλλά και για τους δικαιούχους των συντάξεων χηρείας.

Πρέπει να τονιστεί ότι ο εν λόγω μηχανισμός δεν αφορά τους συνταξιούχους οι οποίοι έχουν ήδη καταθέσει αίτηση συνταξιοδότησης πριν την ψηφιοποίηση της σχετικής διαδικασίας.

Επίσης όσοι από τους ψηφιακά αιτούντες σύνταξη έχουν πλήρη δικαιολογητικά και δεν έχουν διαδοχική ασφάλιση, λέγεται, ότι θα λάβουν οριστική σύνταξη σε 2 μήνες από τη στιγμή της υποβολής αίτησης.

Τέλος, καθίσταται υποχρεωτική η προσωρινή σύνταξη όχι μόνο για όσους είχαν σχετικό δικαίωμα έως τώρα (ασφαλισμένοι τέως ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ κλπ.), αλλά και για τους ασφαλισμένους του τέως ΟΓΑ.

Απομένει να αποδειχθεί στην πράξη η ακρίβεια και ο χρόνος υλοποίησης των παραπάνω εξαγγελιών.

Σε χρηματική αποζημίωση συνολικού ποσού 390.000,00 ευρώ περίπου καταδίκασε το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών το Ελληνικό Δημόσιο για το θάνατο ενός μαθητή 11 ετών από αδέσποτη σφαίρα αστυνομικού κατά τη διάρκεια σχολικής εκδήλωσης. Κατά τη διάρκεια σχολικής εκδήλωσης του Δημοτικού Σχολείου Αχαρνών, διαπιστώθηκε παράλειψη να ληφθούν τα προσήκοντα μέτρα προστασίας της ανθρώπινης ζωής, συνιστάμενα στην

Ο Δικηγορικος Σύλλογος Αθηνών  έχει εκφράσει την έντονη διαφωνία του στις ρυθμίσεις του Νέου Πτωχευτικού Κώδικα, διότι δεν εξασφαλίζουν την αποτελεσματική προστασία των ευάλωτων οφειλετών, και δη της πρώτης κατοικίας τους και αποφάσισε,  την αποχή των δικηγόρων Αθηνών από τους  πλειστηριασμούς  πρώτης κατοικίας ευάλωτων νοικοκυριών-δανειοληπτών από 17.6.2021 έως 31.7.2021.

Με την εφαρμογή του νέου Πτωχευτικού νόμου (ν. 4738/2020), επίκεινται στο επόμενο χρονικό διάστημα πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας καθώς μέχρι σήμερα δεν έχουν εκδοθεί οι προβλεπόμενες εφαρμοστικές του νόμου υπουργικές αποφάσεις, αλλά κυρίως, δεν έχει συσταθεί ο «Φορέας Απόκτησης και Επαναμίσθωσης». Τούτο καταδεικνύει ότι, όπως έχουμε πολλαπλώς επισημάνει, η προστασία των ευάλωτων οφειλετών με το νέο νόμο είναι απισχνασμένη και η προστασία της πρώτης κατοικίας είναι αποφλοιωμένη και κόλουρη σε σχέση με το προϊσχύον καθεστώς.

Κατόπιν αυτών, το ΔΣ του ΔΣΑ εμμένει στην πάγια θέση για την άμεση αναστολή των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας των ευάλωτων οφειλετών με νομοθετική ρύθμιση, τουλάχιστον μέχρι τη θέσπιση του Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης, καθώς και τη θέσπιση δεοντολογικού πλαισίου λειτουργίας των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων δια νόμου.

Με δεδομένο ότι τα ανωτέρω αιτήματα δεν έχουν εισέτι γίνει δεκτά, και λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι θα ακολουθήσει ορυμαγδός αναγκαστικών εκτελέσεων και πλειστηριασμών σε βάρος ευάλωτων οφειλετών (κατά τον ορισμό του άρθρου 217 ν. 4738/2020), το ΔΣ του ΔΣΑ αποφάσισε μέχρι 31.7.2021 την αποχή όλων των δικηγόρων από την εκτελεστική διαδικασία σε βάρος της πρώτης κατοικίας που επισπεύδεται από τράπεζες και εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων και ειδικότερα:

Α) Την αποχή από τη λήψη απογράφου εκτελεστών τίτλων. Ειδικά στη περίπτωση διαταγών πληρωμής επιτρέπεται μόνο η λήψη αντιγράφου αυτής και όχι απογράφου, προκειμένου και μόνο να τηρηθεί η προθεσμία του άρθρου 630Α ΚΠολΔ.

Β) Την αποχή από τη σύνταξη, υπογραφή και κοινοποίηση επιταγής (άρθ.924 ΚΠολΔ) που αποτελεί την 1η πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης, και η οποία συντάσσεται υποχρεωτικά κάτω από επικυρωμένο αντίγραφο από το πρώτο εκτελεστό απόγραφο· η ακρίβεια της αντιγραφής της οποίας βεβαιώνεται από το δικηγόρο που το εκδίδει (άρθρ. 36 παρ. 2 περ. β Κώδικα Δικηγόρων) , και στην οποία επιβάλλεται τελικά de facto η υπογραφή της από δικηγόρο.

Γ) Την αποχή από την υπογραφή εντολής προς εκτέλεση (άρθ.927 ΚΠολΔ)

Τόσο στις αστικές (μισθώσεις κατοικίας) όσο και στις επαγγελματικές μισθώσεις, συμφωνείται, για λόγους εξασφάλισης του ιδιοκτήτη, η καταβολή ενός χρηματικού ποσού ως εγγύηση, ήδη πριν την έναρξη της μισθώσεως, με την υπογραφή του μισθωτηρίου. Πρέπει όμως να υπογραμμισθεί ευθύς εξ αρχής ότι σε περίπτωση που η διατύπωση των σχετικών με την εγγύηση όρων στο μισθωτήριο δεν είναι ορθή και ορισμένη, υπάρχει κίνδυνος το ποσό της εγγυοδοσίας να θεωρηθεί ποινική ρήτρα που καταπίπτει σε περίπτωση παράβασης, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να προταθεί σε συμψηφισμό στο τέλος της μίσθωσης.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία περί αστικών μισθώσεων (άρθρο 2 παρ. 2 Ν. 1702/1987), προκαταβολή μισθώματος επιτρέπεται μόνο για τον τρέχοντα μισθωτό μήνα. Απαγορεύεται η καταβολή από το μισθωτή εγγυοδοσίας για την εκτέλεση της σύμβασης ποσού μεγαλύτερου από τα μισθώματα δύο μηνών.

Αυτό το χρηματικό ποσό που κατά τη σύναψη της σύμβασης μίσθωσης δίνεται από το μισθωτή στον εκμισθωτή και αντιστοιχεί συνήθως σε πολλαπλάσιο του μηνιαίου μισθώματος, αποκαλείται καταχρηστικώς «εγγύηση».

Και τούτο διότι η τελευταία αυτή σύμβαση, όπως ρυθμίζεται από τα άρθρα 847 επ. A.Κ., συνάπτεται μεταξύ του δανειστή και του εγγυητή, ο οποίος είναι τρίτο πρόσωπο εκτός των συμβαλλομένων, διέπεται ως προς τη λειτουργία του και ιδίως την τύχη του από την ειδικότερη συμφωνία των συμβαλλομένων στα πλαίσια της ελευθερίας των συμβάσεων (άρθρο 361 A. Κ.), διότι αυτό είναι δυνατό να συμφωνήθηκε προς εξασφάλιση του μισθώματος και μάλιστα ως προκαταβολή του ή ως αρραβώνας (επιβεβαιωτικός ή προς κάλυψη της ζημίας από τη μη εκπλήρωση της σύμβασης κλπ.) ή ως ποινική ρήτρα ή ως συμβατική εγγυοδοσία.

Συνήθως δίνεται ως εγγυοδοσία ("cash collateral") και ειδικότερα αποτελεί προκαταβολή έναντι μελλοντικού χρέους του μισθωτή που θα παραμείνει τυχόν ανεξόφλητο, οπότε και θα καταλογισθεί σ’ αυτό το ποσό της εγγυοδοσίας (ΜΕφΑθ 2857/2018, ΔΕΕ 2018/1056).

Η αξίωση του μισθωτή για απόδοση της εγγυοδοσίας γίνεται ληξιπρόθεσμη με τη λήξη της μίσθωσης και πρέπει να επιστραφεί εάν ο εκμισθωτής δεν έχει απαιτήσεις για μισθώματα ή αποζημίωσης από ζημίες στο μίσθιο και εφόσον βεβαίως δεν είχε συμφωνηθεί διαφορετικά.

Η αξίωση περί απόδοσης της ως άνω συμβατικής εγγυοδοσίας, η οποία καθίσταται ληξιπρόθεσμη με τη λήξη της μίσθωσης και μάλιστα εντόκως, προβάλλεται νόμιμα σε συμψηφισμό, ακόμη και αν ρητώς έχει συμφωνηθεί το αντίθετο (ΕφΑθ 2199/2011, ΕλλΔ/νη 2012/ 833). Αντιθέτως, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 404, 405, 407 του A.Κ. Προκύπτει ότι, σε περίπτωση που στη σύμβαση μίσθωσης το διδόμενο ποσό χρηματικής εγγύησης, για την πιστή τήρηση των όρων της σύμβασης, έχει χαρακτήρα ποινικής ρήτρας, η κατάπτωσή της υπέρ του εκμισθωτή μπορεί να συμφωνηθεί για κάθε περίπτωση παράβασης των όρων της μισθωτικής σύμβασης, ανεξαρτήτως άλλης ζημίας του εκμισθωτή, έναντι της οποίας δεν μπορεί να προταθεί σε συμψηφισμό το χρηματικό ποσό στο οποίο ανάγεται η ποινική ρήτρα (ΜΕφΑθ 2857/2018, ΕφΑθ 2428/2012 ό.π.).

Η ελληνική νομοθεσία παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε πρόσωπο που επιθυμεί να ρυθμίσει με διαθήκη την τύχη της περιουσίας του μετά τον θάνατό του, να αποκληρώσει ορισμένες κατηγορίες νομίμων κληρονόμων του. Το ζήτημα χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ειδικής  νομικής διατύπωσης στη διαθήκη, με την σύμπραξη εξειδικευμένων και έμπειρων επαγγελματιών (δικηγόρων και συμβολαιογράφου), καθ’ ότι τα ελληνικά Δικαστήρια δέχονται το κύρος της αποκλήρωσης, μόνον εφ’ όσον συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, προκειμένου να μην θίγονται τα νομίμως προβλεπόμενα δικαιώματα των κληρονόμων στη νόμιμη μοίρα, δηλαδή στο ελάχιστο προβλεπόμενο στο νόμο ποσοστό που δικαιούνται ορισμένες κατηγορίες κληρονόμων στην κληρονομιαία περιουσία.

Σύμφωνα με το άρθρο 1839 ΑΚ, ο διαθέτης μπορεί για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται στο νόμο, να στερήσει το μεριδούχο από τη νόμιμη μοίρα (αποκλήρωση). Η αποκλήρωση γίνεται με διάταξη τελευταίας βούλησης.

Σύμφωνα με το άρθρο 1840 ΑΚ, ο διαθέτης μπορεί να αποκληρώσει τον κατιόντα αν:

1. επιβουλεύθηκε τη ζωή του διαθέτη, του συζύγου ή άλλου κατιόντος του διαθέτη,
2. προκάλεσε με πρόθεση σωματικές κακώσεις στο διαθέτη ή στο σύζυγό του, από τον οποίο κατάγεται ο κατιών,
3. έγινε ένοχος κακουργήματος ή σοβαρού πλημμελήματος με πρόθεση, κατά του διαθέτη ή του συζύγου του,
4. αθέτησε κακόβουλα την υποχρέωση που είχε από το νόμο να διατρέφει το διαθέτη,
5. ζει βίο άτιμο ή ανήθικο, παρά τη θέληση του διαθέτη.

Η αποκλήρωση για το λόγο αυτό είναι άκυρη, αν ο κατιών κατά το θάνατο του διαθέτη είχε οριστικά εγκαταλείψει τον άτιμο ή ανήθικο βίο.

Για να είναι έγκυρη η αποκλήρωση με την στενή έννοια, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις α) να γίνει με διάταξη τελευταίας βούλησης (διαθήκη), β) να υπάρχει βούληση του διαθέτη να στερήσει τον κατιόντα του από τη νόμιμη μοίρα του, η οποία μπορεί να έχει διατυπωθεί ρητά (με τον όρο «αποκληρώνω» ή άλλη παρεμφερή έκφραση, όπως π χ «στερώ από τη νόμιμη μοίρα»), ενδέχεται όμως και να προκύπτει ερμηνευτικά από το περιεχόμενο της διαθήκης, γ) να συντρέχει λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 1840 ΑΚ, των οποίων αποκλείεται η διεύρυνση ή η αναλογική εφαρμογή και σε άλλες περιπτώσεις αποδοκιμαστέας συμπεριφοράς του κατιόντος προς το διαθέτη και την οικογένεια του, δ) να αναφέρεται ο λόγος αποκλήρωσης στη διαθήκη, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου ως προς το ποιον από τους προβλεπόμενους λόγους αποκλήρωσης εννοεί ο διαθέτης, ε) να υφίσταται ο λόγος αποκλήρωσης κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι το θάνατο του διαθέτη και στ) να μην έχει δοθεί συγγνώμη εκ μέρους του τελευταίου (βλ ΕφΑΘ 4000/2008 ΕλλΔικ2008. 1515, ΕφΑΘ 4632/2007 ΕλλΔικ 2008.281, ΕφΑΘ 1?|Α6277/2003ΕλλΔικ 2004.1079, ΕφΑΘ 4939/1992 ΑρχΝ 1993.104).

Όσον αφορά την αναφορά του λόγου της αποκλήρωσης στη διαθήκη, γίνεται δεκτό ότι η σχετική μνεία μπορεί να γίνει είτε με τη χρησιμοποίηση των λεκτικών εκφράσεων του νόμου ή και με τη χρησιμοποίηση λεκτικών όρων ταυτόσημων κατά την έννοια προς τους όρους του νόμου, το οποίο συμβαίνει, όταν οι όροι που χρησιμοποιούνται στη διαθήκη έχουν σαφώς καθορισμένη και κοινώς ή ευρέως παραδεδεγμένη σημασία, ταυτιζόμενη προς εκείνη των όρων του νόμου, είτε και με την επίκληση στη διαθήκη ορισμένων πραγματικών περιστατικών, που μπορούν να υπαχθούν ανενδοιάστως σε κάποια από τις νόμιμες περιπτώσεις αποκλήρωσης (ΑΠ 1420/1981 ΕΕΝ 1982.822). Αν δεν συντρέχουν οι προαναφερόμενες προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει, όταν η αποκλήρωση έγινε χωρίς νόμιμο λόγο ή όταν ο λόγος της αποκλήρωσης που αναφέρεται στη διαθήκη δεν είναι αληθινός ή έγινε για λόγο, για τον οποίο έχει δοθεί συγγνώμη, η αποκλήρωση είναι άκυρη (βλ.ΕφΑΘ 4000/2008 ΕλλΔικ 2008 1515, ΕφΑΘ 4632/2007 ΕλλΔικ 2008.281 ,ΕφΑΘ 4939/1992 ΑρχΝ 1993.104) και ισχύει ως αποκλεισμός του μεριδούχου από την εξ αδιαθέτου διαδοχή.

Κατά συνέπεια, ο αποκληρωθείς λαμβάνει τη νόμιμη μοίρα του, που είναι το ήμισυ της εξ αδιαθέτου μερίδας του, αλλά όχι πλέον αυτής, διότι κατά το επιπλέον διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις της διαθήκης (βλ ΑΠ 1349/2005 ΕλλΔικ 2006.159, ΑΠ 1178/1997 ΕΕΝ 1999.167, ΑΠ 1389/1990 ΕλλΔικ 1992.331, ΕφΑΘ 4000/2008 ΕλλΔικ 2008.15 15. ΕφΑΘ 97/2000 ΕλλΔικ 2000.1417, ΕφΘεσ 2513/2005 Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών Νόμος). Ο μεριδούχος, που ισχυρίζεται ότι αποκληρώθηκε χωρίς νόμιμο και αληθινό λόγο, μπορεί να ασκήσει κατά του τετιμημένου αγωγή για την αναγνώριση της ακυρότητας της διάταξης περί αποκλήρωσης με σκοπό την αναγνώριση του κληρονομικού δικαιώματος της νόμιμης μοίρας του (ΕφΑΘ 4000/2008 ΕλλΔικ 2008.1 5 15).

Είναι προφανές, ότι σε ένα τόσο λεπτό και  περίπλοκο νομικά θέμα, η  εκ των προτέρων συνεργασία με έμπειρους και εξειδικευμένους νομικούς (δικηγόρους και συμβολαιογράφο) οι οποίοι έχουν αποδεδειγμένα τριβή με το αντικείμενο και θα καθοδηγήσουν με εμπειρία και συνέπεια τον συντάσσοντα την διαθήκη  και τα εμπλεκόμενα μέρη, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την μη απόρριψη της αποκλήρωσης από τα Δικαστήρια και την μη ακύρωση της διαθήκης.

Είναι γεγονός πως η αξιοποίηση του παράλληλου χρόνου ασφάλισης έχει βρεθεί, και όχι άδικα,  στο προσκήνιο των ασφαλιστικών ζητημάτων που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης από τους αρμόδιους φορείς του e-ΕΦΚΑ, καθώς αφορά πλήθος συνταξιούχων. Ως εκ τούτου, ο e-ΕΦΚΑ προχώρησε στην έκδοση εγκυκλίων με τις οποίες δόθηκαν περαιτέρω ρυθμιστικές οδηγίες ώστε να  “ανοίξει” ο δρόμος  της αξιοποίησης του παράλληλου χρόνου ασφάλισης και, κατ΄ επέκταση, της επιστροφής στους συνταξιούχους των καταβληθεισών εισφορών κατά τη απονομή της σύνταξης, γεγονός που είναι σημαντικό να γνωρίζει και αξιοποιήσει ο κάθε ενδιαφερόμενος.

Σύμφωνα με το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, παράλληλη ασφάλιση ονομάζεται η ασφάλιση που έχει πραγματοποιηθεί έως την 31.12.2016 σε δύο ή περισσότερους φορείς  ενταχθέντες στον e-ΕΦΚΑ, λόγω παροχής μισθωτής εργασίας ή λόγω άσκησης εκ παραλλήλου μισθωτής και αυτοτελούς ή ελεύθερου επαγγέλματος ή αγροτικής απασχόλησης, για τα οποία έχουν καταβληθεί οι απαιτούμενες ασφαλιστικές εισφορές σε κάθε ένα ενταχθέντα φορέα. Κατά την παράλληλη ασφάλιση τα χρονικά διαστήματα αυτής θεωρούνται διακριτοί, αυτοτελείς χρόνοι κύριας ασφάλισης.

Είναι σημαντικό να λεχθεί, λαμβανομένου υπόψιν και του υπ΄ αριθμόν Σ23/1/75268/1.3.2021 γενικού εγγράφου του e-ΕΦΚΑ πως, κατά την υποβολή της αίτησης απονομής κύριας σύνταξης, το διανυθέν μετά την 1.1.2017 χρονικό διάστημα στον e-ΕΦΚΑ, για το οποίο έχουν καταβληθεί ασφαλιστικές εισφορές παράλληλης απασχόλησης προσμετράται κατ’ επιλογή του ασφαλισμένου στον ασφαλιστικό χρόνο ενός από τους εντασσόμενους στον e-ΕΦΚΑ πρώην φορείς, στον οποίο έχουν καταβληθεί ασφαλιστικές εισφορές για την θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Η επιλογή είναι δεσμευτική και δηλώνεται, κατά την υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησης.

Ο χρόνος παράλληλης ασφάλισης (διανυθείς χρόνος έως 31.12.2016) πρώην φορέα, με τη δραστηριότητα του οποίου συνεχίζεται η ασφάλιση στον e-ΕΦΚΑ, λαμβάνονται υποχρεωτικά κατά τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος και τον υπολογισμό του ποσού της εθνικής και ανταποδοτικής σύνταξης. Οι ανωτέρω χρόνοι λαμβάνονται υπόψη: α) είτε για τη θεμελίωση ενός συνταξιοδοτικού δικαιώματος και λήψης προσαύξησης για τον παράλληλο μέχρι 31.12.2016 χρόνο, β) είτε για θεμελίωση δύο συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων με τις προϋποθέσεις συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας και του χρόνου ασφάλισης σε καθένα από αυτά, γ) είτε για θεμελίωση ενός συνταξιοδοτικού δικαιώματος με τις διατάξεις της διαδοχικής ασφάλισης και λήψης προσαύξησης για τον παράλληλο μέχρι 31.12.2016 χρόνο.

Εξαίρεση από την ασφάλιση ζημίας(και συνεπώς μη υποχρέωση κάλυψης εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρίας), συντρέχει και όταν ο οδηγός κατείχε μεν άδεια ικανότητας οδήγησης, αλλά κατά το χρόνο του ατυχήματος είχε λήξει η διάρκεια ισχύος της.

 Με πρόσφατη απόφασή του (ΑΠ 379/2021), ο Άρειος Πάγος έκρινε πως εξαιρούνται από την ασφάλιση, οι ζημίες που προκαλούνται από οδηγό, ο οποίος στερείται άδειας οδήγησης.

 Συγκεκριμένα, ο Αρειος Πάγος, αναιρώντας απόφασης του δικάσαντος κατ’ έφεση Μονομελούς Μονομελούς Πρωτοδικείου,  έκρινε πως δεν απαιτείται να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της έλλειψης της κατά νόμο απαιτούμενης άδειας οδήγησης και της ζημίας, που προκαλεί ο οδηγός ασφαλισμένου οχήματος, αλλά αρκεί το γεγονός και μόνο ότι αυτός δεν διαθέτει, κατά το χρόνο του ατυχήματος, την προβλεπόμενη από το νόμο και για την κατηγορία του οχήματος που οδηγεί άδεια ικανότητας οδηγού.

Επιπλέον, εξαίρεση της ζημίας από την ασφάλιση συντρέχει και όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος κατείχε μεν άδεια ικανότητας οδήγησης, αλλά, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, είχε λήξει η διάρκεια της ισχύος της.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρ. 4 του Ν. 3557/2007, με την οποία προστέθηκε το άρ. 6β' στο π.δ. 237/1986 (που κωδικοποίησε το Ν. 489/1976 «περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης»), εξαιρούνται από την ασφάλιση οι ζημίες που προκαλούνται από οδηγό, ο οποίος στερείται της άδειας οδήγησης που προβλέπεται από το νόμο για την κατηγορία του αυτοκινήτου οχήματος που οδηγεί.

Από τη γραμματική διατύπωση της διάταξης αυτής, προκύπτει ότι δεν εξετάζεται και δεν ερευνάται κατά πόσο η έλλειψη άδειας ικανότητας οδηγού επηρέασε ή όχι την πρόκληση του ατυχήματος. Ο νομοθέτης συνειδητά δεν θέτει ως προϋπόθεση του λόγου απαλλαγής ή εξαίρεσης του ασφαλιστή την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της πιο πάνω παράβασης και του ατυχήματος.

Συνεπώς, κατά το σκεπτικό του ανωτάτου δικαστηρίου, δεν έχει νομική επιρροή ο ισχυρισμός του οδηγού που έχει εμπλακεί σε τροχαίο ατύχημα και δεν έχει άδεια ικανότητας οδήγησης, ότι γνωρίζει να οδηγεί ή ότι ελλείπει η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ελλείψεως της άδειας αυτής και του ατυχήματος.

Περαιτέρω, το δικαστήριο δέχτηκε πως, κατά τις σχετικές διατάξεις του Ν. 2696/1999 (Κ.Ο.Κ.), η ανανέωση της άδειας οδήγησης που έληξε, λόγω της συμπλήρωσης της ηλικίας των 65 ετών, δεν καλύπτει τον ενδιάμεσο χρόνο, ήτοι από τη λήξη μέχρι την ανανέωση της άδειας, κατά τον οποίο ο οδηγός, που στερείται της άδειας, προκάλεσε το τροχαίο ατύχημα.

Ευκαιρία να «κλειδώσουν» από φέτος, το 2021, την έξοδο στη σύνταξη, αρκετά νωρίτερα από τα 67 ή ακόμα και τα 62 έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι αιτήσεις συνταξιοδότησης είναι ήδη αυξημένες και όπως δείχνουν τα στοιχεία αναμένεται ρεκόρ εξόδου ως το τέλος της χρονιάς από πολύ μεγάλο αριθμό υπαλλήλων που πληρούν τις προϋποθέσεις.  

Οι διατάξεις που ευνοούν τους δημοσίους υπαλλήλους, ώστε να  αποφύγουν τα όρια ηλικίας των 67 και 62  ετών που ισχύουν από το 2022,   μεταξύ άλλων αφορούν:

Περισσότερα:

1. Σύνταξη με διατάξεις ανήλικων τέκνων ή τριτέκνων,
2. Έξοδο με όρια ηλικίας για μειωμένη σύνταξη,
3. Σύνταξη με τα όρια ηλικίας που αντιστοιχούν στο 58ο έτος με 35ετία και 36ετία,
4. Σύνταξη με το όριο ηλικίας που αντιστοιχεί στο 55ο έτος με 37ετία και
5. Σύνταξη με εξαγορές πλασματικών ετών ασφάλισης.

Όσοι έχουν  συμπληρώσει τον απαιτούμενο συνολικό χρόνο ασφάλισης  και μέχρι το τέλος του 2021 συμπληρώνουν και τα 58 είναι ουσιαστικά ένα βήμα πριν την σύνταξη, καθώς μένει να  έχουν και το νέο όριο ηλικίας. Όσοι έχουν  συμπληρώσει μόνο τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης αλλά συμπληρώνουν τα 58 μετά τις 31.12.2021 ή το αντίστροφο, μπορούν να  αποχωρήσουν με αυξημένες προϋποθέσεις κατά περίπτωση. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση οι επιλογές τους είναι είτε με μειωμένη σύνταξη στα 62 είτε με πλήρη στα 67.

 Εάν λείπουν χρόνια ασφάλισης  μπορούν να συμπληρωθούν με εξαγορές πλασματικών ετών από στρατιωτική θητεία, τέκνα, σπουδές.

Η πολυπλοκότητα των δεδομένων συνταξιοδότησης είναι προφανής και  η δυσκολία ουσιαστικής διερεύνησης τους  ορισμένες φορές  δεδομένη. Για αυτό, είναι επιτακτικό   προαπαιτούμενο η εκ των προτέρων  και με βεβαιότητα διασφάλιση  του  τρόπου και του  χρόνου θεμελίωσης των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης, ώστε να αποφεύγονται δυσάρεστες συνέπειες από καθυστερήσεις και επιπλοκές ή  ακόμη και  απόρριψη της σχετικής αίτησης συντοξιοδότησης.