Ο Αστικός Κώδικας στο σύνολό του διασφαλίζει την αποτελεσματική προστασία της ιδιωτικής αυτονομίας, θεμελιώδους αρχής του ιδιωτικού δικαίου. Από την αρχή αυτή εμφορούνται οι διατάξεις του κληρονομικού δικαίου που προβλέπουν και οριοθετούν το δικαίωμα προσβολής της δηλώσεως αποδοχής κληρονομίας, λόγω πλάνης, με την έκδοση σχετικής τελεσίδικης διαπλαστικής δικαστικής απόφασης, ακόμα και αν ο κληρονόμος τεκμαίρεται ότι έχει πλασματικά αποδεχθεί την κληρονομία, διότι προέβη σε αποποίηση εντός της τασσόμενης νομοθετικά τετράμηνης προθεσμίας. 

Κατ’ αρχήν, με βάση τα άρθρα 1847 παρ. 1 εδ. α’ , 1850, 1857, 140 και 141 του Α.Κ. εφαρμοζόμενα συστηματικά και σύμφωνα με την τελολογική τους διάσταση, προκύπτει ότι η αποδοχή της κληρονομίας που συνάγεται από την άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας αποποίησης μπορεί να προσβληθεί από τον κληρονόμο λόγω πλάνης, όταν η αποδοχή που συνάγεται με τον τρόπο αυτόν κατά πλάσμα του νόμου δεν συμφωνεί με τη βούληση του κληρονόμου από ουσιώδη πλάνη, δηλαδή από άγνοια ή εσφαλμένη γνώση της καταστάσεως που διαμόρφωσε τη βούλησή του, όταν αυτή αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή της κληρονομίας, ώστε αν ο κληρονόμος γνώριζε την αληθή κατάσταση ως προς το σημείο αυτό δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία της αποποίησης. Οι διατάξεις αυτές κατατείνουν στην προάσπιση της θεμελιώδους για το ιδιωτικό δίκαιο αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας, η οποία θίγεται εάν ο κληρονόμος φέρεται να έχει αποδεχθεί μία κληρονομιαία περιουσία την οποία ουδέποτε θέλησε ουδέ επιζήτησε.

 Η εσφαλμένη αυτή γνώση ή άγνοια που δημιουργεί τη διάσταση μεταξύ βουλήσεως και δηλώσεως, η οποία όταν είναι ουσιώδης θεμελιώνει δικαίωμα προσβολής της δηλώσεως λόγω πλάνης, μπορεί να οφείλεται και σε άγνοια ή εσφαλμένη γνώση των νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομίας (βλ. Ολ ΑΠ 3/1989), ενώ συντρέχει πλάνη περί το δίκαιο της αποδοχής της κληρονομίας και όταν ο κληρονόμος τελεί σε άγνοια αναγόμενη: α) στον τρόπο με τον οποίο έλαβε χώρα η αποδοχή της κληρονομίας που επέρχεται αμέσως με το θάνατο του κληρονομουμένου, οπότε η προθεσμία του άρθρου 1847 ΑΚ δεν αρχίζει, διότι η άγνοια αποκλείει τη γνώση της επαγωγής της κληρονομίας, και β) στην ύπαρξη νομοθετικά προβλεπόμενης στο άρθρο 1847 ΑΚ προθεσμίας προς αποποίηση ή στην γνώση της κατ’ άρθρο 1850 του ίδιου κώδικα νομικής σημασίας της άπρακτης παρόδου της τετράμηνης προθεσμίας αποποίησης (βλ. ΑΠ 827/2017, ΑΠ 189/2017, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 951/2013, ΧρΙΔ 2014, 602). Τα γεγονότα δε αυτά, όταν πρόκειται για κληρονομία που επάγεται σε ανήλικο κρίνονται από το πρόσωπο που τον εκπροσωπεί και το οποίο έπρεπε να προβεί στην εμπρόθεσμη αποποίηση της κληρονομίας για λογαριασμό του ανηλίκου, τηρώντας τις διατυπώσεις του άρθρου 1625 του ΑΚ, ενόψει του ότι, του νόμου μη διακρίνοντος (άρθρα 1847, 1850 ΑΚ), η προθεσμία της αποποίησης τρέχει και κατά προσώπων που είναι ανίκανα προς δικαιοπραξία (βλ. AΠ 173/2014, ΕφΑθ 442/2017, ΝΟΜΟΣ).

Αποποίηση, η οποία πραγματοποιείται, ενώ έχει επέλθει εξαιτίας πλάνης η πλασματική αποδοχή, δεν επιφέρει τις έννομες συνέπειές της και δεν ανατρέπει, από μόνη της, τα αποτελέσματα της πλασματικής αποδοχής (βλ. ΑΠ 572/2016, ΝΟΜΟΣ). Έτσι, σε περίπτωση πλασματικής αποδοχής, δηλαδή αποδοχής συναγόμενης από την άπρακτη παρέλευση της προβλεπόμενης προθεσμίας και εφ’ όσον σύμφωνα με τα παραπάνω, στοιχειοθετείται πλάνη του κληρονόμου, ο οποίος δεν επιθυμεί να είναι κληρονόμος της υπό κρίσιν περιουσίας, ο κληρονόμος θα πρέπει να προβεί στην άσκηση διαπλαστικής αγωγής για την ακύρωση της πλασματικής αυτής αποδοχής, λόγω πλάνης. Με την έκδοση δε, της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης περί ακύρωσης της πλασματικής αποδοχής, αυτή ανατρέπεται αναδρομικά (ex tunc) και αρχίζει έκτοτε η τετράμηνη προθεσμία της αποποιήσεως της κληρονομίας, σύμφωνα με τις οικείες νομοθετικές διατάξεις.

Η αναγνώριση και εξαγορά πλασματικού χρόνου ασφάλισης είναι κομβικής σημασίας, ιδίως όταν γεννάται η σκέψη για πρόωρη συνταξιοδότηση, ενόψει μάλιστα και των δυσμενών αλλαγών από 1-1-2022 στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Εντός του τρέχοντος έτους είναι πολλές  οι κατηγορίες ασφαλισμένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα που  θεμελιώνουν ή μπορούν να θεμελιώσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης.

Για τις κατηγορίες αυτές των ασφαλισμένων που απαιτούνται επιπλέον ασφαλιστικά έτη, η εξαγορά πλασματικών ετών δίνει τη λύση. Από την 1-1-2021 έχουν επέλθει αλλαγές και οι ηλικίες συνταξιοδότησης αυξάνονται κατά 6 μήνες για σύνταξη με 35ετία από Δημόσιο, Ταμεία ΔΕΚΟ, τραπεζών και Τύπου και κατά 11 μήνες για σύνταξη με 37ετία από το Δημόσιο με προϋπόθεση την 25ετία ως το 2010. Από την 1-1-2022 τα όρια ηλικίας θα αυξηθούν στα 62 και στα 67 για την πλήρη σύνταξη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ασφαλισμένοι μπορούν να κερδίσουν με εξαγορά μέχρι και δέκα χρόνια πλασματικών ετών ασφάλισης βγαίνοντας νωρίτερα στη σύνταξη.

Ειδικότερα, η αναγνώριση και η εξαγορά πλασματικών ετών ασφάλισης που προβλέπονται από τη νομοθεσία αποτελούν μια επιλογή για να μπορέσει κάποιος όχι μόνο να βγει νωρίτερα στη σύνταξη, αλλά και να αυξήσει το ποσό της σύνταξης που θα πάρει. Οι πλασματικοί χρόνοι που αναγνωρίζονται με εξαγορά συνυπολογίζονται τόσο για την θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για την (προς)αύξηση της ανταποδοτικής (ως προς το ύψος των συντάξιμων αποδοχών) αλλά και την διαμόρφωση του ύψους της εθνικής σύνταξης (σε περίπτωση που αφορούν έτη ασφάλισης μεταξύ 15 και 20 ετών).

Τα πλασματικά αφορούν κυρίως όσους μπορούν με τα επιπλέον χρόνια να θεμελιώσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης αναδρομικά με διατάξεις του 2010, του 2011 και του 2012, ώστε συμπληρώνοντας τα αντίστοιχα όρια ηλικίας να αποχωρήσουν. Προσοχή χρειάζεται για τους ασφαλισμένους του ιδιωτικού τομέα αφού η χρήση των πλασματικών πρέπει να συνδυάζει θεμελίωση και προσαύξηση της σύνταξης. Η αναγνώριση δεν μπορεί να γίνει μόνο για προσαύξηση της σύνταξης και στην περίπτωση αυτή, δηλαδή αν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεμελίωση, τα χρήματα που έχουν καταβληθεί για αναγνώριση πλασματικών χάνονται και δεν επιστρέφονται. Αντίθετα, για τους ασφαλισμένους του Δημοσίου μπορεί η εξαγορά να γίνει μόνο για προσαύξηση της σύνταξης και ειδικά στις περιπτώσεις των τριτέκνων είναι μια επιλογή που θεωρείται ιδιαίτερα συμφέρουσα.

Η καταβολή του ποσού της εξαγοράς γίνεται:

α) Εφάπαξ, μέσα σε τρεις μήνες από την κοινοποίηση της απόφασης αναγνώρισης με έκπτωση 2% για κάθε έτος εξαγοράς. Εξαγορά χρόνου που υπολείπεται του ενός έτους δεν τυγχάνει έκπτωσης.

β) Σε ισόποσες μηνιαίες δόσεις, ανάλογα με τον αριθμό των μηνών που αναγνωρίζονται (τόσες δόσεις όσοι οι μήνες που αναγνωρίζονται). Σε περίπτωση εκπρόθεσμης καταβολής δόσης, το ποσό αυτής επιβαρύνεται με τα προβλεπόμενα πρόσθετα τέλη.

γ) Σε περίπτωση θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή προσαύξησης του ποσού της σύνταξης, το ποσό εξαγοράς παρακρατείται κάθε μήνα από τη σύνταξη και μέχρι την εξόφληση, ποσό ίσο με το 25% του ποσού της σύνταξης.

Το νέο νομοσχέδιο για το οικογενειακό δίκαιο, που πρόκειται να κατατεθεί το προσεχές διάστημα στην Βουλή,  προβλέπει την συνεπιμέλεια, δηλαδή την  ισόχρονη παρουσία και των δύο γονέων στην ανατροφή και φροντίδα  των τέκνων τους. Έτσι  στην περίπτωση διαζυγίου,  η επιμέλεια θα είναι εξ’ ορισμού κοινή, σε αντίθεση με σήμερα, όπου όποιος από τους δύο γονείς δεν  έχει  το δικαίωμα να την ασκεί, πρέπει να κινηθεί νομικά για να τη διεκδικήσει.  Η νέα ρύθμιση αναμένεται να δημιουργήσει τριβές στην μέχρι τώρα διαμορφωθείσα κατάσταση και  στις σχέσεις των πρώην συζύγων μεταξύ τους, για την δικαστική επίλυση των οποίων θα απαιτηθεί  η προσφυγή στα δικαστήρια με την συνδρομή εξειδικευμένων νομικών.

Ουσιαστικά αυτό που ορίζει το νομοσχέδιο είναι ότι πλέον, αν δύο γονείς αποφασίσουν να χωρίσουν, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι η επιμέλεια θα είναι εξ’ ορισμού κοινή, σε αντίθεση με το σήμερα, που κάποιος από τους δύο γονείς πρέπει να κινηθεί νομικά για να τη διεκδικήσει, με κόστος γι’ αυτόν, για το τέκνο αλλά και για το νομικό σύστημα.

 Η νομοθετική καθιέρωση της κοινής επιμέλειας των τέκνων, είτε οι γονείς είναι παντρεμένοι ή όχι είτε ζουν, μαζί είτε όχι, πρέπει να καλλιεργηθεί ως νοοτροπία συναίνεσης και όχι σύγκρουσης. 

Όπως ακριβώς με το σύμφωνο που αναθέτει την επιμέλεια σε ένα γονέα, το σύμφωνο κοινής  επιμέλειας επίσης είναι ιδιωτικό συμφωνητικό και  συνοδεύει την αίτηση συναινετικού διαζυγίου. 

Ουσιαστικά στην πράξη, οι γονείς συμφωνούν να ασκούν από κοινού την επιμέλεια των τέκνων και ρυθμίζουν τον τόπο διαμονής τους, τον τρόπο άσκησης της επιμέλειας και κοινής φροντίδας τους και την κατανομή δαπανών των τέκνων, σύμφωνα με τις ανάγκες των τέκνων και τις δυνατότητες τους. Αντίστοιχα οι γονείς κατανέμουν ανάλογα τον χρόνο τους και τις υποχρεώσεις.

Πρέπει να επισημανθεί, ότι το συμφωνητικό κοινής επιμέλειας είναι νόμιμο, καθώς στηρίζεται στις υπάρχουσες  διατάξεις και μάλιστα το άρθρο 1513  του ΑΚ, είναι απολύτως ισότιμο με το ιδιωτικό συμφωνητικό αναθέσεως της επιμέλειας αποκλειστικά σε ένα και μόνο γονέα. Ήδη έχουν υπογραφεί αρκετά τέτοια συμφωνητικά κοινής επιμέλειας και έχουν εκδοθεί ήδη και αρκετές αποφάσεις συναινετικών διαζυγίων.

Τι ισχύει στη Ελλάδα μέχρι σήμερα

Στη χώρα μας, η συνεπιμέλεια μετά το διαζύγιο είναι εφικτή μόνο εάν συμφωνηθεί και από τους δύο γονείς. Αλλιώς στην περίπτωση που ένας από τους δύο διαφωνήσει τότε επιβάλλεται από το Δικαστήριο η αποκλειστική επιμέλεια την οποία συνήθως αναλαμβάνει η μητέρα.

Απώτερος σκοπός της συνεπιμέλειας είναι η επίτευξη, συνέχιση και βελτίωση της συνεργασίας των γονιών ακόμη και αν δεν είναι μαζί μέσα από τον διάλογο ώστε να συναποφασίζουν εποικοδομητικά προς όφελος των παιδιών τους.

Η συνεπιμέλεια αποτελεί ένα θετικό βήμα για τη ρύθμιση και διατήρηση της οικογενειακής σχέσης και μετά το διαζύγιο. Διότι, ένα παιδί συνεχίζει να έχει δύο γονείς στη ζωή του παρά τη διακοπή της συζυγικής σχέσης και της έγγαμης συμβίωσης.

Ήδη από το 2015, το Συμβούλιο της Ευρώπης συστήνει σε όλα τα κράτη-μέλη ότι στον τομέα της οικογένειας, η ισότητα μεταξύ των γονέων πρέπει να διασφαλίζεται και να προωθείται από την γέννηση του παιδιού.

Η ισόχρονη και από κοινού ανατροφή επιτυγχάνεται, με τον θεσμό της εναλλασσόμενης κατοικίας, εξασφαλίζοντας τη συναισθηματική σταθερότητα του τέκνου με αποτελέσματα για την ψυχολογική ανάπτυξή του παρόμοια με αυτά παιδιών που ανατρέφονται σε παραδοσιακές οικογένειες.

Οι αρχές του συμφωνητικού κοινής επιμέλειας:

 Το συμφωνητικό κοινής επιμέλειας στηρίζεται στις εξής αρχές:  

1) Από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας που συμπεριλαμβάνει την επιμέλεια.

2) Προσδιορισμός του τόπου διαμονής των τέκνων με συμφωνία των γονέων.

3) Από κοινού άσκηση της επιμέλειας των τέκνων, η οποία περιλαμβάνει ιδίως την ανατροφή επίβλεψη, μόρφωση και εκπαίδευση τους. Για την πρακτική εφαρμογή της κοινής επιμέλειας, επιθυμητό είναι οι γονείς να αποφασίζουν από κοινού, για τα ζητήματα της μορφώσεως εκπαιδεύσεως ανατροφής και υγείας των τέκνων τους. Για την  καθημερινή ζωή  των τέκνων, ιδανικό είναι το μοίρασμα της καθημερινής τους φροντίδας ανάμεσα στους δύο γονείς,  κατά ίσες  χρονικές περιόδους, με την προϋπόθεση  πάντοτε οι γονείς να ζουν στην ίδια πόλη  - τόπο διαμονής των τέκνων, ώστε να μη διαταράσσεται το πρόγραμμα των τέκνων τους.  

4) Ελεύθερη καθημερινή επικοινωνία των τέκνων με τον γονέα κατά το  διάστημα  που δεν συγκατοικεί με τα τέκνα.

5) Οι δαπάνες διαβιώσεως των τέκνων, η διατροφή τους, προσδιορίζεται με αμοιβαία απόφαση των γονέων, αφού ληφθούν υπόψη οι ανάγκες των τέκνων,  η κατοικία τους, το σχολείο τους, τα εξωσχολικά μαθήματα τους και οι δραστηριότητες τους.   Οι γονείς συμφωνούν σε συγκεκριμένο ποσό, το οποίο καταβάλλουν ισομερώς ή κατά το ποσοστό που θα συμφωνήσουν μεταξύ τους. Ωστόσο είναι δυνατόν να μην προσδιορίσουν κανένα ποσό, αλλά να καταβάλλουν ο καθένας όλες τις αναγκαίες δαπάνες, κατά το διάστημα που έχει  τα τέκνα στη φροντίδα του και συγκατοικούν μαζί του, ή να χρησιμοποιούν σχετικές αποδείξεις για τον καθορισμό εξόδων  ή να προσδιορίσουν άλλο τρόπο αντίστοιχο με τα  εισοδήματα και συνήθειες τους. 

6) Όσον αφορά τις τυχόν διαφωνίες των γονέων, μπορεί να οριστεί από κοινού, ιδιώτης κοινωνικός λειτουργός, ο οποίος θα συμβουλεύει και θα μεσολαβεί στην επίλυση των  διαφωνιών μεταξύ των γονέων, πριν την τυχόν προσφυγή τους  στα  δικαστήρια.

Τα σημαντικά της συνεπιμέλειας επιγραμματικά:

1. Ο καθορισμός του τόπου κατοικίας των τέκνων, δηλαδή ο δήμος στον οποίο θα μένουν τα τέκνα, θα αλλάζει μόνο με νεότερη συμφωνία των γονέων ή με δικαστική απόφαση.
2. Τα τέκνα θα μπορούν να διαμένουν και με τους δύο γονείς.
3. Συμφωνείται ο χρόνος που θα διαμένουν τα τέκνα στο σπίτι του κάθε γονέα.
4. Δυνατότητα ορισμού κοινής αποδοχής κοινωνικού λειτουργού ή άλλου ειδικού, που θα κρατάει κοινωνικό ιστορικό, αντίγραφα του οποίου θα λαμβάνουν και οι δύο γονείς.
5. Συμφωνείται το ποσοστό και το ύψος συμμετοχής κάθε γονέα, στις δαπάνες ανατροφής των τέκνων.

Τα οφέλη της συνεπιμέλειας:

Μερικά από τα οφέλη που εισάγει ο θεσμός της συνεπιμέλειας είναι η βελτίωση της ψυχικής υγείας τόσο των τέκνων όσο και των γονέων, οι λιγότερες έως καθόλου δίκες, η αποσυμφόρηση των δικαστηρίων, η φιλική Δικαιοσύνη, η προστασία των θεσμών με τη συμμόρφωση με τα διεθνή πρότυπα, η εναρμόνιση κράτους και κοινωνίας και η αύξηση των γεννήσεων.

Επίσης, η διάσπαση του ισχυρού ψυχικού δεσμού μεταξύ πατέρα και τέκνων, συνιστά κακοποίηση πατέρα και τέκνων. Είναι συγκλονιστικά τα αποτελέσματα ερευνών που έγιναν πρόσφατα, σύμφωνα με τα οποία η συναισθηματική (σ.σ.: ψυχολογική) κακοποίηση μπορεί να προκαλέσει τις ίδιες βλάβες στον εγκέφαλο του θύματος με εκείνες της σωματικής κακοποίησης. Μόνο που οι συνέπειες τυχόν βλαβών είναι σοβαρότερες για τη συναισθηματική βία γιατί -αντίθετα με τις σωματικές- είναι μακροχρόνιες.

Το νομολογιακό έθιμο της αποκλειστικής επιμέλειας ενός γονέα, συνιστά απειλή για τη δημόσια υγεία. Μόλις στις 29 Μαρτίου 2019 η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ψήφισε στη νέα ταξινόμηση των ασθενειών και την γονική αποξένωση.

Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι επιστήμονες της ψυχικής υγείας, καταλήγουν πως τα οφέλη της από κοινού και ισόχρονης ανατροφής στην ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών αφορούν και γονείς με συγκρουσιακή σχέση και αντιδικία.

Είναι αναμφισβήτητα επιστημονικά αποδεκτό, ότι η σχέση που αναπτύσσουν τα τέκνα με τον πατέρα είναι εξίσου σημαντική όσο και με εκείνη που αναπτύσσουν με την μητέρα. Επομένως η συνεπιμέλεια των τέκνων συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση, για την ομαλή ψυχοκοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη.

Τα σωματεία – σύλλογοι αποτελούν νομικά πρόσωπα προσωπικής βάσεως, αφού συνιστούν ενώσεις προσώπων για την επιδίωξη σκοπού μη κερδοσκοπικού. Στην πράξη, η νομική μορφή του σωματείου χρησιμοποιείται για την επιδίωξη σκοπών πολιτιστικών (πολιτιστικοί σύλλογοι), αθλητικών, επιστημονικών, φιλανθρωπικών, επαγγελματικών κ.ο.κ. Η Ίδρυση Σωματείου αποτελεί έκδοση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι.

Κατά το άρθρο 12 παρ. 1, 2 και 3 του Συντάγματος κατοχυρώνεται η ελευθερία της συνένωσης καθώς ορίζεται ότι: «1. Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνιστούν ενώσεις και μη κερδοσκοπικά σωματεία, τηρώντας τους Νόμους, που ποτέ όμως δεν μπορούν να εξαρτήσουν την άσκηση του δικαιώματος αυτού από προηγούμενη άδεια 2. Το σωματείο δεν μπορεί να διαλυθεί για παράβαση του Νόμου ή ουσιώδους διάταξης του καταστατικού του, παρά μόνο με δικαστική απόφαση. 3. Οι διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζονται αναλόγως και σε ενώσεις προσώπων που δε συνιστούν σωματείο».

Κατά το άρθρο 78 του Αστικού Κώδικα, Σωματείο είναι ένωση προσώπων που επιδιώκει σκοπό μη κερδοσκοπικό. Αποκτά προσωπικότητα όταν εγγραφεί σε ειδικό δημόσιο βιβλίο που τηρείται στο πρωτοδικείο της έδρας του. Για να συσταθεί σωματείο χρειάζονται είκοσι τουλάχιστον πρόσωπα. Το καταστατικό, για να είναι έγκυρο, πρέπει να καθορίζει:

1. το σκοπό, την επωνυμία και την έδρα του σωματείου
2. τους όρους της εισόδου, της αποχώρησης και της αποβολής των μελών, καθώς και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους
3. τους πόρους του σωματείου
4. τον τρόπο της δικαστικής και της εξώδικης αντιπροσώπευσης του σωματείου5. τα όργανα της διοίκησης του σωματείου, καθώς και τους όρους με τους οποίους καταρτίζεται και λειτουργεί η διοίκηση και παύονται τα όργανά της
5. τους όρους με τους οποίους συγκαλείται, συνεδριάζει και αποφασίζει η συνέλευση των μελών
6. τους όρους για την τροποποίηση του καταστατικού
7. τους όρους για τη διάλυση του σωματείου.

Για την Ίδρυση Σωματείου, απαιτείται αίτηση των Ιδρυτών. Κατά το άρθρο 787 ΚΠολΔ, όταν ζητείται κατά το νόμο να διαταχθεί η εγγραφή σωματείου στο βιβλίο που τηρείται για αυτό το σκοπό, ή η τροποποίηση του καταστατικού ή η εξουσιοδότηση για τη σύγκληση της συνέλευσης σωματείου και τη ρύθμιση της προεδρίας της ή η διάλυση σωματείου, αρμόδιος είναι ο Ειρηνοδίκης της περιφέρειας που έχει έδρα το σωματείο.

Αν συντρέχουν οι νόμιμοι όροι, ο Ειρηνοδίκης διατάσσει:

1. να δημοσιευθεί στον τύπο περίληψη του καταστατικού με τα ουσιώδη στοιχεία του,
2. να εγγραφεί το σωματείο στο βιβλίο των σωματείων.

Η εγγραφή αυτή περιλαμβάνει το όνομα και την έδρα του σωματείου, τη χρονολογία του καταστατικού, τα μέλη της διοίκησης και τους όρους που την περιορίζουν. Το καταστατικό επικυρώνεται από τον ειρηνοδίκη, κοινοποιείται στον εισαγγελέα πρωτοδικών και κατατίθεται στο αρχείο του πρωτοδικείου.

Το σωματείο αποκτά προσωπικότητα από τη στιγμή που θα εγγραφεί στο βιβλίο. Η εγγραφή γίνεται μόλις η απόφαση που τη διατάζει γίνει τελεσίδικη.

Στην περίπτωση τραυματισμού ή παραμόρφωσης  (προσωρινής ή μόνιμης)  λόγω τροχαίου  ατυχήματος, ο παθών  δικαιούται αποζημίωσης η οποία με την κατάλληλη τεκμηρίωση  (τεχνική πραγματογνωμοσύνη, ιατρική πραγματογνωμοσύνη κλπ)  και νομική  επιχειρηματολογία μπορεί να ανέλθει σε σημαντικότατα ποσά.

Κατά το άρθρο 931 του ΑΚ, «η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του». Ως «αναπηρία» θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως «παραμόρφωση» νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως μέλλον νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή πιθανότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. 

Στον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του. Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους.

Η ΑΚ 931 προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του. Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η συνεπεία της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία, αποτελεί βάση αξιώσεως προς αποζημίωση που στηρίζεται στην ΑΚ 929 (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων). Όμως η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ` ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Τούτο συμβαίνει σε ανήλικο που δεν έχει εισέλθει ακόμη στην παραγωγική διαδικασία και δεν μπορεί ήδη από την επέλευση της αναπηρίας ή παραμορφώσεως να επικαλεσθεί περιουσιακή ζημία. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος) οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην οικονομική εξέλιξη αυτού, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί. Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δε δικαιολογείται εμμονή στην ανάληψη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως, ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως άνω αυτοτελούς εννόμου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931 που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού, ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί. Το ποσό του επιδικαζόμενου κατά την ΑΚ 931 ευλόγου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται κατ` αρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου. Είναι πρόδηλο, ότι η κατά την ΑΚ 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την κατά την ΑΚ 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ` ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την κατ` άρθ. 939 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς είτε μενονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μίας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών. 

Το συναινετικό διαζύγιο, ειδικά μετά τη θέσπιση της συμβολαιογραφικής έκδοσής του, είναι πλέον ο πιο οικονομικός και γρήγορος τρόπος λύσης του γάμου. Προϋπόθεση όμως για την γρήγορη και οικονομική έκδοσή του αποτελεί η συντονισμένη ολοκλήρωση όλων των απαιτούμενων σταδίων του με την σύμπραξη εξειδικευμένων επαγγελματιών (δικηγόρων και συμβολαιογράφου).

Κατά το άρθρο 1438 Α.Κ. «Ο γάμος μπορεί να λυθεί με διαζύγιο. Το διαζύγιο απαγγέλλεται με αμετάκλητη δικαστική απόφαση ή με συμφωνία μεταξύ των συζύγων, όπως ορίζεται στο άρθρο 1441 Α.Κ.»

Η λύση του γάμου είναι πλέον εφικτή πιο απλά, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά με το συναινετικό διαζύγιο, στην περίπτωση που οι σύζυγοι δύνανται να διευθετήσουν τα ζητήματα που προκύπτουν από την λύση του γάμου τους.

Ο συναινετικός τρόπος λύσης του γάμου αποτελεί πλέον, ειδικά μετά το ν. 4509/2017, (σύμφωνα με το άρθρο 22 του οποίου, ο γάμος λύνεται πλέον όχι με δικαστική απόφαση αλλά με συμβολαιογραφική πράξη, αντίγραφο της οποίας κατατίθεται στο ληξιαρχείο, όπου έχει καταχωρισθεί η σύσταση του γάμου) τον πιο απλό, γρήγορο και οικονομικό τρόπο για τη λύση του γάμου, καθώς μέσω της διαδικασίας αυτής διευθετούνται όλα τα ζητήματα που άπτονται των προσωπικών και περιουσιακών σχέσεων των συζύγων, αλλά και των σχέσεων των γονέων με τα τέκνα τους (επιμέλεια, επικοινωνία, διατροφή) και μάλιστα σε μόλις δέκα ημέρες από την υπογραφή της συμφωνίας των συζύγων.

Πέραν του οικονομικού κόστους, με την διαδικασία του συναινετικού διαζυγίου  αποφεύγεται και το ψυχολογικό κόστος που συνήθως εμπεριέχουν οι συνεχείς αντιδικίες.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ – ΣΤΑΔΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ:

1. Συμφωνία μεταξύ των συζύγων, κατά περίπτωση με τη βοήθεια δικηγόρου για τα ζητήματα που προαναφέρθηκαν.
2. Προσκόμιση των δικαιολογητικών που εκτίθενται κατωτέρω στους δικηγόρους.
3. Εκπόνηση των συμφωνητικών από τους δικηγόρους (στα οποία περιλαμβάνονται η δήλωση βούλησης για συναινετική λύση του γάμου, οι συμφωνίες αναφορικά με την περιουσιακή κατάσταση των συζύγων, και αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα συμφωνία σχετικά με την επιμέλεια και των επικοινωνία των τέκνων με τους γονείς και η συμφωνία τους για τον χωρισμό της περιουσίας τους).
4. Έκδοση του διαζυγίου από τον συμβολαιογράφο, με υπογραφή της συμφωνίας και από τους δικηγόρους.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ:

1. Ληξιαρχική πράξη γάμου
2. Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης
3. Ληξιαρχικές πράξεις γέννησης των τέκνων εάν υπάρχουν
4. Φωτοτυπίες των ταυτοτήτων των συζύγων
5. Περιγραφή της περιουσίας των συζύγων (κινητών και ακινήτων)
6. Δύο συμβολαιογραφικά πληρεξούσια, ένα για τον κάθε δικηγόρο των δύο συζύγων, στην περίπτωση που τα μέρη δεν επιθυμούν την προσωπική τους παρουσία και εμπλοκή στην διαδικασία του διαζυγίου.

Κατόπιν της έκδοσης του διαζυγίου, θα πρέπει να γίνουν ορισμένες ακόμα ενέργειες όπως η προσκόμιση της συμβολαιογραφικής πράξης στο Ληξιαρχείο καθώς και κατά περίπτωση στην Αρχιεπισκοπή για τη λύση του γάμου, οι οποίες μπορεί να γίνουν είτε από κάποιον από τους συζύγους είτε από  δικηγόρο με ειδικό συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο.

Είναι προφανές, ότι η ανάθεση της έκδοσης του συναινετικού διαζυγίου σε έμπειρους και εξειδικευμένους νομικούς (δικηγόρους και συμβολαιογράφο) οι οποίοι έχουν καθημερινή τριβή με το αντικείμενο και θα καθοδηγήσουν με εμπειρία, ταχύτητα και συνέπεια τα εμπλεκόμενα μέρη, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την γρήγορη και οικονομική έκδοση του διαζυγίου.

Νέα παράταση δόθηκε για τη δήλωση των αδήλωτων τετραγωνικών, μέχρι την  30 Σεπτεμβρίου 2020, με ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Υπ. Εσωτερικών.

Σύμφωνα με τις κυβερνητικές δηλώσεις, δεν θα υπάρξει εκ νέου παράταση και ως εκ τούτου η παράταση αυτή, αποτελεί την τελευταία ευκαιρία για τους πολίτες, για να ρυθμίσουν αυτή την εκκρεμότητα.

Όταν ένα πρόσωπο στερείται δικαιοπρακτικής ικανότητας λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής ή λόγω σωματικής αναπηρίας, εφόσον αδυνατεί εν όλω ή εν μέρει να φροντίζει μόνος για τις υποθέσεις του, μπορεί ύστερα από αίτηση του συζύγου του ή των τυχών ανιόντων ή κατιόντων αυτού στο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο είτε τέλος δια μέσω του Αρμόδιου Εισαγγελέα Πρωτοδικών, να τεθεί σε δικαστική συμπαράσταση. Το Δικαστήριο ορίζει με σχετική απόφασή του δικαστικό συμπαραστάτη, ο οποίος εκπροσωπεί πλέον τον συμπαραστατούμενο σε όλες τις υποθέσεις και δικαιοπραξίες του, καθώς και εποπτικό συμβούλιο.

Στους διαγωνισμούς προσλήψεων στο Ελληνικό Δημόσιο, κάθε υποψήφιος που αποκλείεται ή τυγχάνει εσφαλμένης ή αυθαίρετης αξιολόγησης από το ΑΣΕΠ, έχει τη δυνατότητα να υποβάλει, , ένσταση ενώπιον του ΑΣΕΠ, εντός συγκεκριμένης τασσόμενης στην προκήρυξη προθεσμίας. Σε περίπτωση απόρριψης της ενστάσεως, ο υποψήφιος έχει δικαίωμα να ασκήσει αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του αρμοδίου Διοικητικού Δικαστηρίου, εντός συγκεκριμένης προθεσμίας.

Εν όψει των δύο αυτών διαδικασιών, είναι κρίσιμο το κείμενο της ένστασης να έχει προηγουμένως υποστεί σοβαρή νομική επεξεργασία, προκειμένου να πλαισιώνεται από άρτια δομημένα και τεκμηριωμένα νομικά επιχειρήματα, ούτως ώστε είτε να γίνει δεκτή από την αρμόδια Επιτροπή του ΑΣΕΠ, είτε, ακόμα κι αν απορριφθεί, να αποτελέσει ορθή βάση για την μετέπειτα άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου.

Αναλυτικότερα:

Σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 489/1976, ο ζημιωθείς από την κυκλοφορία αλλοδαπού αυτοκινήτου στην Ελλάδα, ήτοι οχήματος που φέρει ξένες πινακίδες, έχει ευθεία αξίωση αποζημίωσης ή χρηματικής ικανοποίησης κατά του Γραφείου Διεθνούς Ασφάλισης. Η σχετική αγωγή δικάζεται κατά τη διαδικασία των διαφορών από τροχαία ατυχήματα. Απαραίτητο έγγραφο που πρέπει ο ενάγων να προσκομίσει είναι το αντίγραφο της πράσινης κάρτας του αλλοδαπού αυτοκινήτου, επίσημα μεταφρασμένη στην ελληνική γλώσσα.