Αποσφράγιση ακινήτου, ονομάζεται η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί σε περίπτωση που ένα ακίνητο (σπίτι, διαμέρισμα) έχει σφραγισθεί από την αστυνομία λόγω θανάτου εις αυτού του διαμένοντος προσωπου.

Για να γίνει αποσφράγιση θα πρέπει να έχει διενεργηθεί ή σφράγιση του ακινήτου, η οποία όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, διατάσσεται σε περίπτωση θανάτου του διαμένοντος, ύστερα από απόφαση του Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος ή του Ειρηνοδικείου.

 Η σφράγιση γίνεται με την τοποθέτηση ταινίας και βουλοκερίου επί της θύρας και συντάσσεται σχετική έκθεση. Τα κλειδιά φυλάσσονται στην Γραμματεία του Ειρηνοδικείου.

Η αποσφράγιση διατάσσεται μόνο με απόφαση του αρμόδιου Ειρηνοδικείου, το οποίο δικάζει κατά την διαδικασία της Εκουσίας Δικαιοδοσίας.

Ο έχων έννομο συμφέρον πρέπει να καταθέσει αίτηση (δικόγραφο) ενώπιον του Ειρηνοδικείου, αντίγραφο της οποίας πρέπει να επιδώσει στην αστυνομική αρχή που επέβαλλε την σφράγιση καθώς και στον Συμβολαιογράφο που διενήργησε την σφράγιση του ακινήτου. Αίτημα της αίτησης είναι η αποσφράγιση του ακινήτου.

Δυνητικά μπορεί να ζητήσει την απογραφή των πραγμάτων που θα βρεθούν. πχ σε περίπτωση αποδοχής με το ευεργέτημα της απογραφής). Κατά την δικάσιμο προσκομίζονται όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά (αναλόγως το έννομο συμφέρον του αιτούντος) και μπορεί να εξεταστεί και μάρτυρας.

Με την απόφαση ορίζεται και ο Συμβολαιογράφος που θα διενεργήσει την αποσφράγιση, ο οποίος ορίζει την ημέρα και την ώρα που θα διενεργηθεί.

Επίσης, καλεί να παρασταθούν σε αυτήν οι διάδικοι. Ο Συμβολαιογράφος κατά την αποσφράγιση είναι υποχρεωμένος να ελέγξει ότι η σφραγίδες είναι άθικτες. Σε περίπτωση που διαπιστώσει ότι έχουν παραβιαστεί, διακόπτει κάθε περαιτέρω ενέργεια και αναφέρει τούτο στον Ειρηνοδίκη. Για την αποσφράγιση και την τυχόν απογραφή συντάσσεται έκθεση που περιέχει τα απαιτούμενα από τον νόμο στοιχεία.

Κάθε διαφορά που προκύπτει κατά την αποσφράγιση ή την απογραφή επιλύεται προσωρινά από τον Συμβολαιογράφο που τις διενεργεί και γίνεται σχετική μνεία στην έκθεση που συντάσσεται.

Οποιοσδήποτε όμως έχει έννομο συμφέρον μπορεί να ζητήσει από τον Ειρηνοδίκη να ανακαλέσει την απόφαση του Συμβ/φου και να επανέλθουν τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση.

Η αλλαγή του επωνύμου, αναμφίβολα αποτελεί ζήτημα εξαιρετικής σημασίας και κρισιμότητας για τον κοινωνό του δικαίου που επιθυμεί και επιδιώκει την σχετική αλλαγή. Από την άλλη, όμως, πλευρά το ίδιο ζήτημα απασχολεί και την έννομη τάξη ενόψει της ανάγκης εξασφάλισης και διατήρησης της ασφάλειας των συναλλαγών και γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, η σχετική διαδικασία έχει καταστεί άκρως τυπική και αρκετά δύσκολη, υπό την έποψη και των περιορισμένων και εξαιρετικών λόγων που δικαιολογούν την εν λόγω αλλαγή.

Αναφορικά με την διερεύνηση του ζητήματος της αρμοδιότητας για την αλλαγή επωνύμου, στα πλαίσια του Κεφάλαιο Γ΄ της Φ. 42301/12167/28.6.1995 απόφασης του Υφυπουργού Εσωτερικών, ορίζονται τα εξής:

… «1. Για την αλλαγή επωνύμου υποβάλλεται στο νομάρχη αίτηση του ενδιαφερομένου… στην οποία πρέπει να ορίζεται λεπτομερώς ο σκοπός για τον οποίο επιδιώκεται η μεταβολή και να δηλώνεται το επώνυμο του οποίου ζητείται η πρόσληψη. Η αίτηση αυτή απευθύνεται στο νομάρχη, στην περιφέρεια του οποίου υπάγεται ο δήμος ή η κοινότητα, στο μητρώο αρρένων ή το δημοτολόγιο του οποίου είναι γραμμένος ο ενδιαφερόμενος. … 2. Ο νομάρχης παραγγέλλει, με δαπάνη του ενδιαφερομένου, τη δημοσίευση περίληψης της αίτησης αλλαγής επωνύμου σε μία εφημερίδα από αυτές που εκδίδονται στην πρωτεύουσα ή την περιφέρεια του νομού, ή γειτονικού νομού. Η περίληψη πρέπει να περιέχει ακριβή σημείωση περί του ονόματος, επαγγέλματος, τόπου και έτους γέννησης και κατοικίας του ενδιαφερομένου, περί του επωνύμου, η απόκτηση του οποίου επιδιώκεται, ως και πρόσκληση σε κάθε αντιτιθέμενο στη ζητούμενη αλλαγή, όπως μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από της δημοσιεύσεως, υποβάλει στο Νομάρχη τις αντιρρήσεις του. 3. Μετά την πάροδο της προθεσμίας των δεκαπέντε (15) ημερών, ο νομάρχης εκδίδει αιτιολογημένη απόφαση με την οποία αποδέχεται ή απορρίπτει την αίτηση. Με την ίδια απόφαση, ο νομάρχης αποφαίνεται συγχρόνως και επί των αντιρρήσεων που τυχόν έχουν υποβληθεί κατά της ζητούμενης αλλαγής. Η απόφαση του νομάρχη με την οποία αποδέχεται τη ζητηθείσα αλλαγή επωνύμου, κοινοποιείται στις αρχές που τηρούν δημοτολόγιο και μητρώο αρρένων, στο γραφείο ποινικού μητρώου του οικείου Πρωτοδικείου, στην Εισαγγελία και Αστυνομικές Αρχές του τόπου γεννήσεως και κατοικίας του ενδιαφερομένου και στον ενδιαφερόμενο για να την προσκομίσει στην Αστυνομική Αρχή του τόπου της κατοικίας του, κατά την έκδοση νέου δελτίου ταυτότητος. 4. …».

Δυνάμει του άρθρο 94 παρ. 6 του ν. 3852/2010, η αρμοδιότητα για την έκδοση των σχετικών με την πρόσληψη και αλλαγή επωνύμου πράξεων μεταφέρθηκε στα όργανα των οικείων Δήμων [άρθρ. 75 παρ. ΙΙ περ. 26 του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 3463/2006 Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων].

Όσον αφορά δε την τυπικότητα, καθώς και τους εξαιρετικούς και περιορισμένους λόγους, επί των οποίων δύναται να υποβληθεί και να ευδοκιμήσει αίτηση του εκάστοτε ενδιαφερόμενου για την αλλαγή του επωνύμου του, έχει παγιωθεί νομολογιακά (ΣτΕ 962/2011 επτ.), ότι το επώνυμο αποτελεί μεν στοιχείο της προσωπικότητας του ατόμου, όμως η πρόσκτηση ή η αλλαγή του δεν απόκειται στην ιδιωτική βούληση, αλλά ενδιαφέρει τη δημόσια τάξη, ως θέμα συναπτόμενο με την ασφάλεια των συναλλαγών και των εννόμων εν γένει σχέσεων δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου του ατόμου, χωρεί δε καταρχήν διά της διοικητικής οδού. Το αρμόδιο διοικητικό όργανο οφείλει σε κάθε περίπτωση, προπαντός, να εκτιμά τους λόγους που επικαλείται ο αιτών τη μεταβολή του επωνύμου του και να αποφαίνεται ενόψει της σοβαρότητας των λόγων αυτών, εάν ενδείκνυται ή όχι να εγκριθεί η ζητούμενη μεταβολή, αιτιολογώντας ειδικά, από την άποψη αυτή, την απόφασή του (πρβλ. ΣτΕ 852/1957, 221/1962, 1676/01, 1651/09). Σε κάθε περίπτωση, σπουδαίο λόγο που δικαιολογεί την αλλαγή του επωνύμου, αποτελεί ιδίως το κακόηχο ή το δυσφημιστικό επώνυμο, καθώς και ο κίνδυνος προκλήσεως δυσχερειών στις έννομες σχέσεις και τις συναλλαγές εν γένει του αιτούντος τη μεταβολή με τις δημόσιες Αρχές και με ιδιώτες εκ της χρήσεως επωνύμου διαφορετικού από εκείνο, με το οποίο ήταν γνωστός στις σχέσεις του αυτές. (ΕιρΧαν 579/2018, ΤΝΠ NOMOS).  

Κατά το τριήμερο της 24^ης-27^η Ιανουαρίου 2022, χιλιάδες αυτοκίνητα εγκλωβίστηκαν και εκατοντάδες συμπολίτες μας εγκαταλείφθηκαν στον δρόμο, με αποτέλεσμα να  αποκλειστούν επί  πολλές ώρες, διακινδυνεύοντας την υγεία τους και  την ακεραιότητα τους και να δοκιμαστούν βάναυσα επι  μακρότατα χρονικό διάστημα οι ίδιοι και οι οικογενειές τους,  εξ αιτίας της σφοδρής χιονόπτωσης στην Αττική.

Τα παραπάνω γεγονότα δίνουν στους πολίτες που είχαν τέτοια εμπειρία, το δικαίωμα να διεκδικήσουν δικαστικά σημαντικά ποσά  ως αποζημίωση, που ανέρχονται ή / και υπερβαίνουν, κατά περίπτωση, τις 100.000 ευρώ για κάθε δικαιούχο, τόσο από ιδιωτικούς φορείς όσο και από το Ελληνικό Δημόσιο,  Περιφέρειες και Δήμους  στην Αττική ή αλλού.

Επιπλέον του παραπάνω ποσού, ανάλογα με τα ειδικά δεδομένα της κάθε περίπτωσης (μετακίνηση για σημαντικό λόγο υγείας, σημαντικό επαγγελματικό λόγο, σημαντικό οικογενειακό λόγο κλπ) αλλά και το σύνολο των εμπλεκομένων προσώπων του οικογενειακού και ευρύτερου  περιβάλλοντος του κάθε  αποκλεισμένου (ανήλικα τέκνα, μέλη οικογενείας που τους  είχαν ανάγκη, γονείς κλπ) που βιώσαν με αγωνία τον αποκλεισμό και την απουσία του οικείου τους, ο αριθμός των προσώπων που διεκδικούν αποζημίωση καθώς και τα  διεκδικούμενα ποσά, μπορούν να αυξηθούν πολύ περισσότερο.

Παρά τις επίμονες προειδοποιήσεις των μετεωρολόγων για έντονες χιονοπτώσεις στην Αττική, η ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. ως ιδιωτικός φορέας διαχείρισης και εκμετάλλευσης του συγκεκριμένου δρόμου καθώς και ο κρατικός μηχανισμός και οι υποδομές του λεκανοπεδίου,  δεν στάθηκαν ικανές να αποτρέψουν τις τραγικές εικόνες εγκατάλειψης των συμπολιτών μας στη δίνη ενός προαναγγελθέντος και αναμενόμενου  καιρικού φαινομένου, αυτή τη φορά με επίκεντρο την Αττική Οδό και δευτερευόντως, άλλες οδικές αρτηρίες, κυρίως στην Αττική αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές της Χώρας.

Λόγω της επέλασης της κακοκαιρίας, η Αττική Οδός ειδικότερα, υπέστη κατά κυριολεξία «έμφραγμα» και τόσο διοίκηση της εταιρείας που την διαχειρίζεται όσο και το Κράτος προσπαθούν να απεμπολήσουν κάθε ευθύνη που τους βαραίνει. Η χιονόπτωση και η αδυναμία της εταιρείας να καθαρίσει τον δρόμο προκάλεσαν χάος, με αποτέλεσμα χιλιάδες συμπολίτες μας να διανυκτερεύσουν στο δρόμο, μέσα σε συνθήκες απόλυτου παγετού, χωρίς τα στοιχειώδη, χωρίς νερό, χωρίς τρόφιμα και ασφαλώς χωρίς καμία απόπειρα απεγκλωβισμού τους εκ μέρους των υπευθύνων.  

Τα λάθη, οι παραλείψεις και οι αμέλειες της διοίκησης της εταιρείας ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. (και των νομικών προσώπων αυτής) που διαχειρίζεται τους οδικούς άξονες της Αττικής Οδού καθώς και του κρατικού μηχανισμού, των αρμοδίων αρχών και όλων των υπεύθυνων και εμπλεκόμενων προσώπων είναι τεράστια, εγκληματικά και ασυγχώρητα και συνεπώς η ευθύνη (αστική και ποινική) όλων των παραπάνω και ιδίως τόσο της εταιρείας ΑΤΤΙΚΗΣ ΟΔΟΣ Α.Ε.  και λοιπών νομικών προσώπων της  όσο και εν γένει του Ελληνικού Δημοσίου είναι βαρύτατη. 

Η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού, η αδράνεια των αρμοδίων υπηρεσιών του Τμήματος Πολιτικής Προστασίας, η παντελής απουσία οιασδήποτε στοιχειώδους επικοινωνίας και επιχειρησιακής σύμπνοιας ανάμεσα στα αρμόδια για την διαχείριση της κρίσης πολιτειακά όργανα και την εταιρεία διαχείρισης της Αττικής Οδού, η καθυστερημένη επέμβαση της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας και του Στρατού, η μη έγκαιρη εκτίμηση της σοβαρότητας και της επικινδυνότητας της κατάστασης, η έλλειψη οχημάτων και μέσων απεγκλωβισμού, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των οργάνων διαχείρισης, η απουσία άμεσης και έγκυρης πληροφόρησης – ενημέρωσης προς τους εγκλωβισμένους οδηγούς, είναι ορισμένες μόνο από τις εγκληματικές παραλείψεις της ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. και του Ελληνικού Δημοσίου και συγχρόνως, οι γενεσιουργές αιτίες που θεμελίωσαν και στοιχειοθέτησαν, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, την αστική και ποινική τους ευθύνη για τα τραγικά γεγονότα του εγκληματικού εγκλωβισμού και της εγκατάλειψης χιλιάδων συμπολιτών μας στην Αττική Οδό.

Τα Δικαστήρια, ανταποκρινόμενα στον θεσμικό τους ρόλο, σε κάθε περίπτωση εγκληματικών παραλείψεων που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή και την σωματική ακεραιότητα των πολιτών,  είναι στο πλευρό των παθόντων και των οικογενειών τους επιδικάζοντας χρηματικές αποζημιώσεις για την αποκατάσταση τόσο της υλικής όσο και της ηθικής βλάβης που υφίσταται κάθε πολίτης εξ αιτίας τους.

Τα ποσά που διεκδικούν οι δικαιούχοι της αποζημίωσης, για τα παραπάνω τραγικά γεγονότα του εγκλωβισμού και της έκθεσής τους σε κίνδυνο, κατά τα πρόσφατα πρωτόγνωρα περιστατικά εγκατάλειψής τους στο έλεος της σφοδρής κακοκαιρίας, ανέρχονται ή / και υπερβαίνουν τις 100.000 ευρώ για κάθε δικαιούχο  και επιπροσθέτως, ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις και τον αριθμό των δικαιούχων αποζημίωσης από το οικογενειακό περιβάλλον του παθόντος,  μπορούν να ανέλθουν σε πολύ μεγαλύτερα ποσά.  

Για την αποτελεσματική διεκδίκηση και επιδίκαση των σημαντικών αυτών χρηματικών  ποσών που δικαιούνται οι παθόντες και οι (με κάθε τρόπο) ζημιωθέντες το μόνο μέσο είναι η άσκηση Αγωγής.

Η Αγωγή θα πρέπει να έχει ειδικό περιεχόμενο και να εμπεριέχει διατύπωση συγκεκριμένων κονδυλίων και αιτημάτων κατά τρόπο ορισμένο, νομικά τεκμηριωμένο, βασισμένο στην κρατούσα νομολογία και εμπεριστατωμένο, ώστε να γίνει ουσιωδώς δεκτή από το Δικαστήριο και να οδηγήσει στην μέγιστη ηθική και υλική δικαίωση των δικαιούχων.

Για την πλήρη δικαίωση των παθόντων, καθοριστικό ρόλο έχει  η διεξοδική περισυλλογή και η ενδελεχής νομική αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού, το οποίο είναι  απαραίτητο αφ’ ενός  για την θεμελίωση της αστικής και της ποινικής ευθύνης της εταιρείας ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. και του Ελληνικού Δημοσίου και αφ’ ετέρου για την πλήρη στοιχειοθέτηση και τον ακριβή προσδιορισμό του συνόλου της βλάβης (υλικής και ηθικής) που κάθε πολίτης έχει υποστεί.  

Η  κυβερνητική εξαγγελία για την χορήγηση ποσού 2.000 ευρώ, ως εύλογη αποζημίωση, για τους εγκλωβισμένους, σε κάθε όχημα, εκτός από τα σοβαρότατα θέματα αντισυνταγματικότητας που εγείρει, αποτελεί πρόσθετη απόδειξη και ομολογία ενοχής εκ μέρους του Ελληνικού Δημοσίου και της ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ Α.Ε. και της αποκλειστικής υπαιτιότητάς τους για τις ζημιές των εγκλωβισμένων. Σε κάθε δε περίπτωση, οποιοσδήποτε τυχόν κληθεί να εισπράξει το κατά τα παραπάνω ποσό των 2.000 € ή  άλλο, θα πρέπει να ελέγξει πολύ προσεκτικά και με εξειδικευμένο νομικό το περιεχόμενο των εγγράφων που θα κληθεί να υπογράψει, προκειμένου να μην περιοριστούν ή και απολεσθούν δικαιώματα του για ουσιαστική αποζημίωση.

Συμπερασματικά, για την αποτελεσματική διεκδίκηση του συνόλου της αποζημίωσης που δικαιούται κάθε πολίτης που εγκλωβίστηκε και εγκαταλείφθηκε στην Αττική Οδό ή και σε άλλα σημεία της Αττικής και της χώρας, με κίνδυνο της ζωής του, αυτό που απαιτείται, μεταξύ άλλων, είναι η κατάθεση Αγωγής (ομαδικής ή ατομικής κατά περίπτωση) με ειδική και εμπεριστατωμένη ανάλυση και αιτιολογία του χρονικού των γεγονότων και με διατύπωση συγκεκριμένων κονδυλίων και αιτημάτων κατά τρόπο νομικά τεκμηριωμένο, βασισμένο στην κρατούσα νομολογία και θεμελιωμένο σε σύγχρονες τεχνικές εκθέσεις και τεκμηριωμένες μελέτες – πορίσματα. 

Εάν αναληφθεί ολόκληρο το ποσό της χρηματικής κατάθεσης από κοινό τραπεζικό λογαριασμό καταθέσεων από έναν δικαιούχο, επέρχεται απόσβεση της απαίτησης έναντι της τράπεζας και ως προς τον άλλον/άλλους δικαιούχους.

Οι λοιποί δικαιούχοι πλέον αποκτούν απαίτηση (αναγωγικά) έναντι εκείνου που ανέλαβε ολόκληρη την κατάθεση, για την καταβολή ποσού ίσου προς το μερίδιο που τους αναλογεί με βάση τον αριθμό των συνδικαιούχων, εκτός εάν από τη μεταξύ τους εσωτερική σχέση προκύπτει άλλη αναλογία ή δικαίωμα επί ολόκληρου του ποσού της κατάθεσης.

 Η εσωτερική σχέση μεταξύ των συνδικαιούχων καθορίζει και το μεταξύ τους δικαίωμα αναγωγής. Η αξίωση για συμμετοχή στο χρηματικό ποσό του κοινού λογαριασμού γίνεται αντικείμενο δίκης με την έγερση σχετικής αγωγής, ανεξάρτητα αν ζητείται η πραγματική συμβολή ή τεκμαρτή συμμετοχή. Σε κάθε περίπτωση, η ιδιοποίηση χρημάτων από κοινό λογαριασμό δεν συνιστά υπεξαίρεση, σύμφωνα με την πρόσφατη νομολογία.

Η σχέση μεταξύ των περισσοτέρων συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού μπορεί να είναι επαχθής ή χαριστική. Η εσωτερική σχέση είναι επαχθής, όταν οι συνδικαιούχοι συνδέονται μεταξύ τους με εταιρεία ή με σύμβαση δανείου ή εντολής, ενώ χαριστική είναι όταν μεταξύ τους οι συνδικαιούχοι συνδέονται με σύμβαση δωρεάς εν ζωή ή αιτία θανάτου, με κληροδοσία ή άλλη χαριστική επίδοση εν ζωή ή αιτία θανάτου. Στην περίπτωση της εντολής ο εντολέας ορίζει άλλον ως συνδικαιούχο, αναθέτοντάς του, απλώς προς διευκόλυνσή του, να προβαίνει σε ορισμένες ενέργειες σχετικές με την κίνηση του λογαριασμού και τα χρήματα τα οποία έχει καταθέσει σε αυτόν. Στην τελευταία αυτή περίπτωση εφαρμόζονται οι περί εντολής διατάξεις (άρθρα 713 επ. ΑΚ) και ο εντολέας, εφόσον προβλέφθηκε ότι ο εντολοδόχος δεν θα προβαίνει σε αναλήψεις χωρίς προηγούμενη συγκεκριμένη εντολή του, έχει δικαίωμα να απαιτήσει από τον αναλαβόντα την κατάθεση – συνδικαιούχο του λογαριασμού ολόκληρο το ποσό που ανέλαβε. Ειδικότερα, κατά τις διατάξεις των άρθρων 713, 714 και 719 ΑΚ, με τη σύμβαση της εντολής ο εντολοδόχος έχει υποχρέωση να διεξάγει χωρίς αμοιβή την υπόθεση που του ανέθεσε ο εντολέας, ευθύνεται για κάθε πταίσμα και έχει υποχρέωση να αποδώσει στον εντολέα καθετί που έλαβε για την εκτέλεση της εντολής ή απέκτησε από την εκτέλεσή της. Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό και με εκείνες των άρθρων 297, 298 και 330 ΑΚ προκύπτει, ότι ο εντολοδόχος, εφόσον ενήργησε παραβαίνοντας τους όρους της εντολής, έχει υποχρέωση να ανορθώσει κάθε ζημία την οποία υπέστη ο εντολέας και η οποία έχει ως γενεσιουργό αιτία το πταίσμα του εντολοδόχου.

 Σε δικαστική συμπαράσταση μπορεί να τεθεί ένας ενήλικος, μέσω δικαστικής αποφάσεως, λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής ή λόγω σωματικής αναπηρίας, εφόσον αδυνατεί εν όλω ή εν μέρει να φροντίζει μόνος για τις υποθέσεις του. Επίσης,  λόγω ασωτίας, τοξικομανίας ή αλκοολισμού, εφόσον εκθέτει στον κίνδυνο της στέρησης τον εαυτό του, το σύζυγο του, τα  παιδιά του ή τους γονείς του.

Δικαστική συμπαράσταση είναι η κατάσταση, στη οποία τίθεται ένα πρόσωπο, μέσω δικαστικής αποφάσεως, λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής ή λόγω σωματικής αναπηρίας, εφόσον αδυνατεί εν όλω ή εν μέρει να φροντίζει μόνος για τις υποθέσεις του, καθώς και λόγω ασωτίας, τοξικομανίας ή αλκοολισμού, εφόσον εκθέτει στον κίνδυνο της στέρησης τον εαυτό του, το σύζυγο του, τους κατιόντες ή τους ανιόντες του (1666 ΑΚ). Σε δικαστική συμπαράσταση υποβάλλεται ενήλικο πρόσωπο, ενώ ο ανήλικος που βρίσκεται υπό γονική μέριμνα ή επιτροπεία, μπορεί να υποβληθεί σε αυτή, αν συντρέχουν οι παραπάνω όροι κατά το τελευταίο έτος της ανηλικότητάς του, ενώ τα αποτελέσματα της υποβολής αρχίζουν αφού ο ανήλικος ενηλικιωθεί.

Πως υποβάλλεται ένα πρόσωπο σε δικαστική συμπαράσταση:

Η υποβολή ενός προσώπου σε δικαστική συμπαράσταση, σύμφωνα με το άρθρο 1667 του Αστικού Κώδικα, αποφασίζεται από το δικαστήριο ύστερα από σχετική αίτηση από:

1. τον ίδιο τον πάσχοντα,
2. το σύζυγό του, εφόσον υπάρχει έγγαμη συμβίωση,
3. τους γονείς του,
4. τα τέκνα του,
5. τον Εισαγγελέα ή και
6. αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο.

Στην περίπτωση του ανηλίκου που βρίσκεται στο τελευταίο έτος της ανηλικότητας του, ως παραπάνω, την αίτηση μπορεί να την υποβάλει και ο επίτροπός του. Σύμφωνα δε, με την παρ. 2 του ως άνω άρθρου, ορίζεται ότι εάν το πρόσωπο πάσχει αποκλειστικά από σωματική αναπηρία, το δικαστήριο αποφασίζει μόνο μετά από αίτηση του ίδιου.

Ποιος διορίζεται δικαστικός συμπαραστάτης:

Ως δικαστικός συμπαραστάτης διορίζεται από το Δικαστήριο, το φυσικό πρόσωπο που έχει προτείνει αυτός τον οποίο αφορά η δικαστική συμπαράσταση, εφόσον έχει συμπληρώσει το δέκατο έκτο (16ο) έτος της ηλικίας του και το προτεινόμενο πρόσωπο κρίνεται κατάλληλο και μπορεί κατά το νόμο να διορισθεί. Αν αυτός που χρειάζεται τη συμπαράσταση δεν προτείνει κανέναν ή αν εκείνος που προτάθηκε δεν κρίνεται κατάλληλος, το δικαστήριο επιλέγει ελεύθερα αυτόν που κρίνει περισσότερο κατάλληλο για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Στην περίπτωση αυτή λαμβάνει υπόψη του την τυχόν εκφρασμένη βούληση του συμπαραστατέου σχετικά με τον αποκλεισμό συγκεκριμένου προσώπου, τους δεσμούς που διατηρεί με τους συγγενείς και ιδίως με τους γονείς, τα τέκνα του και το σύζυγό του, καθώς και τον κίνδυνο από την τυχόν υφιστάμενη αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στον συμπαραστατέο και σε αυτόν που πρόκειται να διορισθεί (1669 ΑΚ).

Πότε διορίζεται προσωρινός δικαστικός συμπαραστάτης:

Το δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να διορίσει μετά από αίτηση ενός από τα πρόσωπα που ανωτέρω αναφέρθηκαν ή και αυτεπαγγέλτως, προσωρινό δικαστικό συμπαραστάτη. Η εξουσία του περιλαμβάνει κάθε ασφαλιστικό μέτρο απαραίτητο για να αποφευχθεί σοβαρός κίνδυνος για το πρόσωπο ή την περιουσία του συμπαραστατέου. Για το διάστημα από τη δημοσίευση της απόφασης του δικαστηρίου έως την τελεσιδικίας της, ο διορισμός προσωρινού δικαστικού συμπαραστάτη είναι υποχρεωτικός και γίνεται με την ίδια την δικαστική απόφαση.

Ποια η διαδικασία μετά την κατάθεση της αιτήσεως;

Το Δικαστήριο προσδιορίζει συγκεκριμένη ημερομηνία που θα συζητηθεί η υπόθεση κεκλεισμένων των θυρών και ο Δικαστής με μετέπειτα απόφασή του, μη δεσμευόμενος από τα αιτήματα των διαδίκων, θα αποφασίσει:

1. αν πρέπει να τεθεί το συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο αφορά η αίτηση, σε δικαστική συμπαράσταση,
2. για ποιες πράξεις θα τεθεί το πρόσωπο υπό δικαστική συμπαράσταση, για τις οποίες δεν θα μπορεί να εκπροσωπεί το ίδιο, η χωρίς την συναίνεση του δικαστικού συμπαραστάτη, τον εαυτό του και
3. ποιος θα ασκεί τις απαραίτητες νομικές ενέργειες για λογαριασμό του.

Το πρόσωπο το οποίο επιφορτίζεται με την σχετική εξουσία ονομάζεται δικαστικός συμπαραστάτης, ενώ το όργανο που τον “επιβλέπει” τις ενέργειες του δικαστικού συμπαραστάτη, εποπτικό συμβούλιο. Το εποπτικό συμβούλιο αποτελείται από τρία έως πέντε μέλη τα οποία διορίζονται με την ίδια απόφαση που διορίζει τον δικαστικό συμπαραστάτη και αποτελείται από συγγενείς ή φίλους του συμπαραστατουμένου.

Ποια τα αποτελέσματα της υποβολής σε δικαστική συμπαράσταση:

Ανάλογα με την περίπτωση το δικαστήριο που υποβάλλει ένα πρόσωπο σε δικαστική συμπαράσταση:

1. τον κηρύσσει ανίκανο για όλες (πλήρης) ή για ορισμένες δικαιοπραξίες (μερική), γιατί κρίνει ότι αδυνατεί να ενεργεί για αυτές αυτοπροσώπως (στερητική δικαστική συμπαράσταση), είτε
2. ορίζει ότι για την ισχύ όλων ή ορισμένων δικαιοπραξιών απαιτείται η συναίνεση του δικαστικού συμπαραστάτη (επικουρική δικαστική συμπαράσταση πλήρης ή μερική), είτε
3. αποφασίζει συνδυασμό των δύο προηγούμενων ρυθμίσεων. Το δικαστήριο οφείλει να επιβάλλει στον συμπαραστατούμενο τους ελάχιστους δυνατούς περιορισμούς που απαιτεί το συμφέρον του.

Αν το δικαστήριο υποβάλλει τον συμπαραστατούμενο σε συνδυασμό στερητικής και επικουρικής δικαστικής συμπαράστασης ορίζει ρητά στην απόφασή του ποιες πράξεις δεν μπορεί ο συμπαραστατούμενος να επιχειρεί αυτοπροσώπως και ποιες δεν μπορεί να επιχειρεί χωρίς τη συναίνεση του δικαστικού συμπαραστάτη του. Η συναίνεση του δικαστικού συμπαραστάτη, από την οποία εξαρτάται η ισχύς όλων ή ορισμένων δικαιοπραξιών αυτού που έχει υποβληθεί σε επικουρική δικαστική συμπαράσταση, παρέχεται εγγράφως και μόνο πριν την επιχείρηση της πράξης. Αν ο δικαστικός συμπαραστάτης αρνείται να συναινέσει, αποφασίζει το δικαστήριο ύστερα από αίτηση του συμπαραστατούμενου, ενώ οι πράξεις του συμπαραστατούμενου είναι άκυρες, αν επιχειρήθηκαν χωρίς αυτή τη συναίνεση (1683 ΑΚ)

Όλες οι πράξεις του δικαστικού συμπαραστάτη, του εποπτικού συμβουλιου ή του δικαστηρίου πρέπει να αποβλέπουν στο συμφέρον του συμπαραστατούμενου. Πριν από κάθε ενέργεια ή απόφαση, πρέπει να επιδιώκεται επικοινωνία με τον συμπαραστατούμενο και να συνεκτιμάται η γνώμη του.

 Απορρίφθηκε με την απόφαση 121/2019 του Μονομελούς Εφετείου Πατρών έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά πρωτοβάθμιας απόφασης που το καταδικάζει να καταβάλει στην ενάγουσα συνολικό ποσό 7.830,52€, νομιμοτόκως, προς αποκατάσταση υλικών ζημιών και ηθικής βλάβης που υπέστη εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος που προκλήθηκε από υπηρεσιακό όχημα της Ελληνικής Αστυνομίας, ο οδηγός του οποίου κρίθηκε ως αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, «για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων  του  δημοσίου κατά  την  άσκηση  της  δημόσιας  εξουσίας  που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η  παράλειψη  έγινε κατά  παράβαση διάταξης, που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος. Μαζί με το δημόσιο ευθύνεται εις ολόκληρον και το υπαίτιο πρόσωπο,  με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεων για την ευθύνη των υπουργών».

Η ως άνω ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου είναι πλήρης, καλύπτουσα δηλαδή τόσο την θετική ζημία, όσο και τα διαφυγόντα κέρδη του ζημιωθέντος διοικούμενου. Δύναται εκτός αυτού, κατ’ αναλογική εφαρμογή του άρθρου 932 ΑΚ, να επιδικασθεί και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη του ζημιωθέντος, η οποία υπολογίζεται μόνο ως προς τον ίδιο και όχι για τους τυχόν «αντανακλαστικά» ζημιωθέντες οικείους του. Δεν είναι, δε, αναγκαία η απόδειξη της υπαιτιότητας του οργάνου της Διοίκησης που με την παράνομη πράξη του προκάλεσε ζημία στον διοικούμενο, αλλά αρκεί η διαπίστωση παράνομης ενέργειας ή παράλειψής του κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας και η εξ αυτής πρόκληση της ζημίας.

Εν προκειμένω, η ενάγουσα, κινούμενη καθ’ όλα σύννομα με το αυτοκίνητό της, φορώντας την ζώνη ασφαλείας της και έχοντας πράσινη ένδειξη επί του φωτεινού σηματοδότη που υπήρχε στην λωρίδα κυκλοφορίας της, συγκρούσθηκε σε συμβολή με κάθετη οδό με υπηρεσιακό όχημα της Ελληνικής Αστυνομίας, το οποίο εκινείτο επί της καθέτου οδού. Το ως άνω υπηρεσιακό όχημα εισήλθε στην διασταύρωση, παρά το γεγονός ότι υπήρχε ερυθρή ένδειξη στον φωτεινό σηματοδότη της λωρίδας στην οποία εκινείτο, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την επακόλουθη σύγκρουση με το όχημα της εναγούσης. Ενήργησε, δηλαδή, παράνομα, κατά παραβίαση των οικείων διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, συμπεριφορά η οποία οδήγησε αιτιωδώς στο ζημιογόνο γεγονός, ήτοι στην σύγκρουση των δύο οχημάτων και στον επακόλουθο τραυματισμό της εναγούσης.

Το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο προέβαλε κατά την πρωτοβάθμια δίκη ένσταση συνυπαιτιότητας της εναγούσης αναφορικά με το τροχαίο ατύχημα, η οποία ωστόσο απορρίφθηκε με το ανωτέρω σκεπτικό. Την κρίση περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του Ελληνικού Δημοσίου επιβεβαίωσε το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο.

Η περιγραφόμενη επίδικη σύγκρουση οδήγησε στην αδυναμία της εναγούσης να εργαστεί για διάστημα περίπου ενάμιση μηνός, λόγω του τραυματισμού που υπέστη, και ως εκ τούτου να απωλέσει τα αντιστοιχούντα στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εισοδήματα (διαφυγόντα κέρδη), τα οποία και της επιδικάσθηκαν ήδη από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αφαιρουμένου του ποσού που καταβλήθηκε στην ενάγουσα από τους οικείους ασφαλιστικούς φορείς ως επίδομα ασθενείας.

Επιπλέον, επιδικάσθηκε στην ενάγουσα, κατ’ αναλογική εφαρμογή του άρθρου 932 ΑΚ, χρηματική ικανοποίηση ύψους 2.000€ προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη λόγω των σωματικών βλαβών που προξενήθηκαν από το ατύχημα, καθώς και της επακόλουθης μακράς διαδικασίας αποκατάστασης στην οποία η ίδια υποβλήθηκε έπειτα από την έξοδό της από το νοσοκομείο.      Κρίθηκε, δε, πως για τον υπολογισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποίησης της ζημιωθείσης λαμβάνονται υπόψιν οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το ζημιογόνο γεγονός, η ηλικία της παθούσης, η οικονομική της κατάσταση, καθώς και το είδος, η έκταση και η βαρύτητα του τραυματισμού. Αντίθετα, και σύμφωνα με την κρίση του Δικαστηρίου, η οικονομική κατάσταση του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου δεν επιδρά καθ’ οιονδήποτε τρόπο, θετικό ή αρνητικό, στον υπολογισμό του ύψους της οφειλόμενης χρηματικής ικανοποίησης.

Σύμφωνο με τις ως άνω κρίσεις αναφορικά με την επιδίκαση τόσο της αποζημίωσης για την προξενηθείσα ζημία όσο και της χρηματικής ικανοποίησης προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης της εναγούσης, ήταν και το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Επομένως, η ασκηθείσα εκ μέρους του Ελληνικού Δημοσίου έφεση απορρίφθηκε στο σύνολό της, επιβεβαιώνοντας ως εκ τούτου την αξίωση της παθούσης προς αποζημίωση και ικανοποίηση της ηθικής της βλάβης για το προκληθέν από υπηρεσιακό όχημα της Ελληνικής Αστυνομίας τροχαίο ατύχημα.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας  για το τρέχον έτος, η αίτηση παραίτησης υποβάλλεται από 1ης Φεβρουαρίου μέχρι και την πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά την πάροδο του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου. Εφόσον γίνει αποδεκτή, λύεται αυτοδικαίως η υπαλληλική σχέση στις 31 Αυγούστου.

Οι αιτήσεις παραίτησης των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης που υποβάλλονται μετά την πρώτη εργάσιμη ημέρα που έπεται του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου, καθώς και κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου διδακτικού έτους γίνονται αποδεκτές μόνο με απόφαση του αρμόδιου οργάνου του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από γνώμη των Κεντρικών Υπηρεσιακών Συμβουλίων (Κ.Υ.Σ.Π.Ε./Κ.Υ.Σ.Δ.Ε.) για εξαιρετικούς λόγους, όπως βαριές και δυσίατες ασθένειες, οι οποίες αποδεικνύονται από πιστοποιητικά Υγειονομικής Επιτροπής ή για ιδιαίτερα σοβαρούς οικογενειακούς λόγους (άρθρο 46 του Ν.4777/17-02-2021).

Ανάκληση αίτησης παραίτησης λόγω μη ύπαρξης ειδικής νομοθετικής ρύθμισης για το εκπαιδευτικό προσωπικό, μπορεί να κατατίθεται μέσα σε ένα μήνα από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης παραίτησης, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 148 του Ν.3528/2007. Οι εκπαιδευτικοί απολύονται αυτοδίκαια από την Υπηρεσία με τη λήξη του διδακτικού έτους (άρθρο 4, παρ. 1 του Ν.3687/2008), λόγω ορίου ηλικίας, με τη συμπλήρωση του εξηκοστού έβδομου (67ου) έτους της ηλικίας τους (άρθρο 59, παρ. 1, 2 του Ν.4369/2016) με πλήρη σύνταξη, αναλογική πάντα των ετών υπηρεσίας που θα έχουν. Απαραίτητη προϋπόθεση, στην περίπτωση αυτή, είναι η 15ετία ως ελάχιστη προϋπηρεσία. Για την αυτοδίκαιη απόλυση, λόγω ορίου ηλικίας, ως ημερομηνία γέννησης θεωρείται η 31η Δεκεμβρίου του έτους γέννησης (άρθρο 155, παρ. 3 του Ν.3528/2007).

Επειδή έχει δημιουργηθεί σύγχυση σχετικά με το χρονικό διάστημα μετά την 01-01-2022 ότι, εάν δεν συνταξιοδοτηθεί κάποιος/α που, ήδη, έχει θεμελιώσει μέχρι τις 31-12-2021 δικαίωμα συνταξιοδότησης (απαιτούμενα έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και αρχικό ή αφετηριακό ηλικιακό όριο είτε με ανήλικο είτε χωρίς ανήλικο τέκνο, σύμφωνα με τους πίνακες 1 & 2 του ν.4336/2015), μετά θα συνταξιοδοτηθεί στα 67 με πλήρη σύνταξη και με μειωμένη στα 62 ή εναλλακτικά με 40 έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία 62 ετών, διευκρινίζεται  ότι, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν  τα παραπάνω,  αυτό δεν ισχύει.

Μετά την 01-01-2022 παύουν να ισχύουν οι μεταβατικές διατάξεις του ν.4336/2015 που προβλέπουν σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από 19-08-2015 έως 31-12-2021. Συνεπώς, αν τα απαιτούμενα έτη υπηρεσίας/ασφάλισης συμπληρώνονται μετά την 01-01-2022 η συνταξιοδότηση πραγματοποιείται στα 67 με πλήρη και με μειωμένη στα 62 ή με 40 χρόνια υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία 62 ετών, ανεξάρτητα από το πότε συμπληρώνεται το ηλικιακό όριο.

Συμπερασματικά, όσοι/όσες θεμελιώνουν δικαίωμα με 25ετία (και με αναγνώριση πλασματικών ετών, π.χ. στρατιωτική θητεία, χρόνος σπουδών, χρόνος τέκνων, γονική άδεια ανατροφής), μετά την 01-01-2013 (είτε ασφαλίστηκαν μέχρι το 1992 είτε μετά το 1993), τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης γι’ αυτούς είναι στα 67 για πλήρη και στα 62 για μειωμένη σύνταξη ή συνταξιοδότηση με 40 έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία, τουλάχιστον, 62 ετών για πλήρη σύνταξη (ν.4093/2012).

Συνταξιοδότηση δασκάλων και καθηγητών

Σύμφωνα με την εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας  για το τρέχον έτος, η αίτηση παραίτησης υποβάλλεται από 1ης Φεβρουαρίου μέχρι και την πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά την πάροδο του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου. Εφόσον γίνει αποδεκτή, λύεται αυτοδικαίως η υπαλληλική σχέση στις 31 Αυγούστου.

Περισσότερα…

Οι αιτήσεις παραίτησης των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης που υποβάλλονται μετά την πρώτη εργάσιμη ημέρα που έπεται του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου, καθώς και κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου διδακτικού έτους γίνονται αποδεκτές μόνο με απόφαση του αρμόδιου οργάνου του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από γνώμη των Κεντρικών Υπηρεσιακών Συμβουλίων (Κ.Υ.Σ.Π.Ε./Κ.Υ.Σ.Δ.Ε.) για εξαιρετικούς λόγους, όπως βαριές και δυσίατες ασθένειες, οι οποίες αποδεικνύονται από πιστοποιητικά Υγειονομικής Επιτροπής ή για ιδιαίτερα σοβαρούς οικογενειακούς λόγους (άρθρο 46 του Ν.4777/17-02-2021).

Ανάκληση αίτησης παραίτησης λόγω μη ύπαρξης ειδικής νομοθετικής ρύθμισης για το εκπαιδευτικό προσωπικό, μπορεί να κατατίθεται μέσα σε ένα μήνα από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης παραίτησης, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 148 του Ν.3528/2007. Οι εκπαιδευτικοί απολύονται αυτοδίκαια από την Υπηρεσία με τη λήξη του διδακτικού έτους (άρθρο 4, παρ. 1 του Ν.3687/2008), λόγω ορίου ηλικίας, με τη συμπλήρωση του εξηκοστού έβδομου (67ου) έτους της ηλικίας τους (άρθρο 59, παρ. 1, 2 του Ν.4369/2016) με πλήρη σύνταξη, αναλογική πάντα των ετών υπηρεσίας που θα έχουν. Απαραίτητη προϋπόθεση, στην περίπτωση αυτή, είναι η 15ετία ως ελάχιστη προϋπηρεσία. Για την αυτοδίκαιη απόλυση, λόγω ορίου ηλικίας, ως ημερομηνία γέννησης θεωρείται η 31η Δεκεμβρίου του έτους γέννησης (άρθρο 155, παρ. 3 του Ν.3528/2007).

Επειδή έχει δημιουργηθεί σύγχυση σχετικά με το χρονικό διάστημα μετά την 01-01-2022 ότι, εάν δεν συνταξιοδοτηθεί κάποιος/α που, ήδη, έχει θεμελιώσει μέχρι τις 31-12-2021 δικαίωμα συνταξιοδότησης (απαιτούμενα έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και αρχικό ή αφετηριακό ηλικιακό όριο είτε με ανήλικο είτε χωρίς ανήλικο τέκνο, σύμφωνα με τους πίνακες 1 & 2 του ν.4336/2015), μετά θα συνταξιοδοτηθεί στα 67 με πλήρη σύνταξη και με μειωμένη στα 62 ή εναλλακτικά με 40 έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία 62 ετών, διευκρινίζεται  ότι, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν  τα παραπάνω,  αυτό δεν ισχύει.

Μετά την 01-01-2022 παύουν να ισχύουν οι μεταβατικές διατάξεις του ν.4336/2015 που προβλέπουν σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από 19-08-2015 έως 31-12-2021. Συνεπώς, αν τα απαιτούμενα έτη υπηρεσίας/ασφάλισης συμπληρώνονται μετά την 01-01-2022 η συνταξιοδότηση πραγματοποιείται στα 67 με πλήρη και με μειωμένη στα 62 ή με 40 χρόνια υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία 62 ετών, ανεξάρτητα από το πότε συμπληρώνεται το ηλικιακό όριο.

Συμπερασματικά, όσοι/όσες θεμελιώνουν δικαίωμα με 25ετία (και με αναγνώριση πλασματικών ετών, π.χ. στρατιωτική θητεία, χρόνος σπουδών, χρόνος τέκνων, γονική άδεια ανατροφής), μετά την 01-01-2013 (είτε ασφαλίστηκαν μέχρι το 1992 είτε μετά το 1993), τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης γι’ αυτούς είναι στα 67 για πλήρη και στα 62 για μειωμένη σύνταξη ή συνταξιοδότηση με 40 έτη υπηρεσίας/ασφάλισης και ηλικία, τουλάχιστον, 62 ετών για πλήρη σύνταξη (ν.4093/2012).

Εμπορικό σήμα, είναι κάθε ένδειξη ταυτότητας προϊόντος ή υπηρεσίας για την καταχώρηση της οποίας έχουν τηρηθεί οι προϋποθέσεις του νόμου (ν. 4072/2012).

Σύμφωνα με το νόμο σήμα μπορούν να αποτελέσουν λέξεις, ονόματα φυσικών ή νομικών προσώπων, ψευδώνυμα, ήχοι, μουσικές φράσεις, αριθμοί, γράμματα, σχέδια, τίτλοι εφημερίδων και περιοδικών, ακόμα και το σχήμα ενός προϊόντος ή της συσκευασίας του. Κάθε σήμα ανάλογα με το προϊόν ή την υπηρεσία στην οποία ανήκει, μπορεί να κατοχυρωθεί για συγκεκριμένες κλάσεις εμπορικών σημάτων.

Προκειμένου να υπάρχουν πιθανότητες επιτυχούς κατοχύρωσης ενός εμπορικού σήματος στο όνομα είτε ενός φυσικού είτε ενός νομικού προσώπου, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή νομικού προελέγχου στη βάση δεδομένων του Υπουργείου Εμπορίου από εξειδικευμένο για το σκοπό αυτό δικηγόρο.

Η διαδικασία κατοχύρωσης, που διαρκεί λιγότερο από 6 μήνες και δεν είναι ιδιαίτερα δαπανηρή, ξεκινά με την κατάθεση του σχετικού φακέλου με τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο Υπουργείο Εμπορίου από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Εν συνεχεία ορίζεται δικάσιμος ενώπιον της Διοικητικής Επιτροπής Σημάτων για την εξέταση της νομιμότητας του σήματος και τέλος εκδίδεται απόφαση της Επιτροπής, η οποία δημοσιεύεται στα δημόσια βιβλία μαζί με τα πλήρη στοιχεία του σήματος.

Η αρχική κατοχύρωση, που ισχύει από την ημέρα της κατάθεσης της δήλωσης, διαρκεί δέκα χρόνια, ενώ υπάρχει η δυνατότητα ανανέωσης της κατοχύρωσης μέσω μίας απλής διαδικασίας και καταβολής του αντίστοιχου παραβόλου του Δημοσίου.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ - ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΕΓΓΑΜΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΤΕΓΗ

Σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβίωσης το Δικαστήριο, στα πλαίσια της εξουσίας του για προστασία της οικογένειας, έχει το δικαίωμα να παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση ολοκλήρου ή τμήματος του ακινήτου, που χρησιμεύει ως οικογενειακή στέγη, στον έναν από τους συζύγους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1393 εδ. α’ του ΑΚ.

Η εν λόγω παραχώρηση γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του καθενός συζύγου, το συμφέρον των τέκνων και τις αρχές της επιείκειας, οι οποίες είναι δυνατόν να επιβάλουν, κατά περίπτωση, η παραχώρηση αυτή να γίνεται και προς τον σύζυγο που δεν έχει εμπράγματο ή ενοχικό δικαίωμα στο ακίνητο.

Η ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, κατά την προαναφερόμενη διάταξη, αποτελεί δικαίωμα αυτοτελές και αυθύπαρκτο κάθε συζύγου, που ασκείται αυτοτελώς, με κυρία αγωγή, η απόφαση δε που εκδίδεται επ’ αυτής έχει καταψηφιστικό χαρακτήρα, ως εκ τούτου δε μπορεί, κατά τους όρους των άρθρων 907 και 908 του ΚΠολΔ, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα, να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή, ενώ η εκτέλεσή της γίνεται κατά τις κοινές διατάξεις (άρθρο 943 παρ. 1 του ΚΠολΔ), ενόψει δε του γεγονότος ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για τη ρύθμιση της κατοχής της συζυγικής κατοικίας, μπορεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 947 παρ. 1 εδ. α’ του ΚΠολΔ., να απειληθεί κατά του απομακρυνομένου από αυτήν συζύγου χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση, για κάθε μελλοντική διατάραξη της επ’ αυτής κατοχής του παραμένοντος εκεί συζύγου, προς τούτο όμως απαιτείται πάντοτε αίτημα του νικώντος διαδίκου.

Επισημαίνεται ότι διάδικοι στη δίκη που αφορά τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, ως εκ της φύσεως της διαφοράς, μπορεί να είναι μόνο οι σύζυγοι, καθόσον η σχετική απόφαση είναι προσωρινή και διαρκεί όσο η διάσταση των συζύγων, παύει δε να ισχύει αυτοδικαίως, αν δεν ζητηθεί η τροποποίησή της, μετά την αμετάκλητη απόφαση που λύνει ή ακυρώνει το γάμο, οπότε οι σχέσεις των συζύγων αναφορικά με την κυριότητα, τη νομή και τη χρήση του ακινήτου, που χρησίμευε για οικογενειακή στέγη, διέπονται από τις γενικές διατάξεις του εμπράγματου και ενοχικού δικαίου.

Περαιτέρω, για την παραχώρηση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, ο δικαστής μπορεί να ορίσει παροχή ή ανταλλάγματα προς τον άλλο σύζυγο, από τον οποίο αφαιρείται η χρήση του ακινήτου, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες του καθενός (οικονομικές, επαγγελματικές, διαμονή κοινών τέκνων κ.λπ.).

Το αντάλλαγμα δηλαδή θα αποτελεί περιεχόμενο της ρήτρας της επιείκειας, με βάση την οποία θα κρίνει ο δικαστής και όχι ως μέρος της διατροφής. Ο εναγόμενος δεν έχει ουσιαστικές ενστάσεις, ούτε και την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος (ΑΚ 281), διότι τα πραγματικά γεγονότα, που θα θεμελίωναν την ένσταση αυτή, θα ανέτρεπαν το βάθρο, στο οποίο στηρίζεται η παραχώρηση, δηλαδή την επιεική κρίση και επομένως τα περιστατικά αυτά θα συνιστούσαν αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής.

Με τη νέα διάταξη του άρθρου 1579 του ΑΚ, επεκτείνεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου στις περιπτώσεις που αυτός που υιοθετεί υπήρξε ανάδοχος γονέας του υιοθετούμενου, όταν αυτός ήταν ανήλικος.

Ο πρόσφατος Νόμος 4837/2021 που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μεταξύ άλλων διατάξεων τροποποίησε και το άρθρο 1579 του Αστικού Κώδικα περί υιοθεσίας ανηλίκου.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του Νόμου 4837/2021, με τη νέα διάταξη του άρθρο 1579 του ΑΚ, επεκτείνεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου στις περιπτώσεις που αυτός που υιοθετεί υπήρξε ανάδοχος γονέας του υιοθετούμενου, όταν αυτός ήταν ανήλικος.

Σύμφωνα με το άρθρο 1579 του Αστικού Κώδικα (βάσει του άρθρου 25 ν. 2915/2001) προβλέπεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου μόνο όταν ο υιοθετούμενος είναι συγγενής ως και τον τέταρτο βαθμό εξ αίματος ή εξ αγχιστείας αυτού που υιοθετεί.

Η πρόβλεψη αυτή αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση του κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 1542 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με τον οποίο η υιοθεσία επιτρέπεται μόνο όταν αυτός που υιοθετείται είναι ανήλικος.

Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 1542 ΑΚ, θεμελιώδης στόχευση του θεσμού της υιοθεσίας συνιστά η εξυπηρέτηση του συμφέροντος του υιοθετούμενου, ως τέτοιος νοείται δε και ο ενήλικος υιοθετούμενος.

Εν προκειμένω, δοθέντος ότι ο ανάδοχος γονέας έχει εμπράκτως υπηρετήσει το συμφέρον του αναδεχόμενου ανηλίκου, κρίνεται σκόπιμο να συμπληρωθεί η διάταξη, ώστε, μετά την ενηλικίωσή του, να μπορεί να υιοθετείται ο αναδεχόμενος ανήλικος, εφόσον ο ανάδοχος επιθυμεί να προβεί στην υιοθεσία του, διαδικασία που, άλλωστε, προϋποθέτει την συναίνεση του υιοθετούμενου ενηλίκου.

Είναι αυτονόητο ότι εν προκειμένω, όπως στην υιοθεσία ενηλίκου εν γένει, με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεων των άρθρων 1581-1588 ΑΚ, εφαρμόζεται το άρθρο 1580 ΑΚ που επιτάσσει την ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων που ισχύουν για την υιοθεσία ανηλίκου, όπως αυτές εμπεριέχονται στο Δέκατο Τρίτο Κεφάλαιο του Αστικού Κώδικα και αφορούν ιδίως στις Θετικές προϋποθέσεις, τη διαδικασία και τις συνέπειες.