Αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον, έχει προκαλέσει το ζήτημα που απασχολεί την νομολογία, σχετικά με το εάν είναι υπεύθυνη για την καταβολή της αξίας της συμμετοχής του εξερχόμενου εταίρου, μόνο η εταιρεία ή και οι εταίροι της. Κυρίαρχη είναι η άποψη, ότι η αξίωση του απερχόμενου εταίρου, ο οποίος έχει αποβάλει την εταιρική ιδιότητα στην αξία της

Η μονομερής έξοδος εταίρου από ΟΕ ή ΕΕ, συνιστά δικαίωμα του, εκτός αν το αποκλείει το Καταστατικό της εταιρείας. Κρίσιμο άρθρο είναι το άρθρο 261 του νόμου 4072/2012, το οποίο προβλέπει ότι…… Ο εταίρος μπορεί με δήλωση του προς την εταιρεία και τους λοιπούς εταίρους να εξέλθει από την εταιρεία, εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στην εταιρική

Η μονομερής έξοδος εταίρου από ΟΕ ή ΕΕ προβλέπεται στο άρθρο 261 Ν. 4072/2012 και ασκείται με απλή μονομερή δήλωση προς την εταιρεία, χωρίς να απαιτείται δικαστική απόφαση. Ο αποχωρών εταίρος δικαιούται την πλήρη αξία της συμμετοχής του, η οποία στις εταιρείες αορίστου χρόνου καταβάλλεται στο τέλος της εταιρικής χρήσης, ενώ στις εταιρείες ορισμένου χρόνου

Κατά την αποχώρηση εταίρου από προσωπική εταιρεία, αυτός δικαιούται την καταβολή της πραγματικής αξίας της εταιρικής του συμμετοχής. Ο προσδιορισμός της αξίας αυτής απαιτεί τη σύνταξη ειδικού ισολογισμού, ο οποίος αποτυπώνει την πραγματική περιουσιακή κατάσταση της εταιρείας κατά τον χρόνο εξόδου, συμπεριλαμβανομένης της άυλης αξίας (φήμη, πελατεία, διακριτικά γνωρίσματα) και της τρέχουσας και προσδοκώμενης οικονομικής

Στη σύγχρονη αγορά, κάθε επιχείρηση διαθέτει ένα domain name (όνομα χώρου), υπό το οποίο φιλοξενείται η ιστοσελίδα της. Είτε αυτό χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση πωλήσεων (π.χ. e-shop) είτε όχι, το domain name αποτελεί συχνά ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης. Πρακτικά, το αντίστοιχο του «μαγαζιού γωνία» στο φυσικό εμπόριο, μεταφράζεται πλέον στην επιχείρηση

Το δίκαιο του ελεύθερου ανταγωνισμού, και ειδικότερα το άρθρο 102 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιβάλλει περιορισμούς στις τιμολογιακές πρακτικές των δεσποζουσών επιχειρήσεων. Παρότι μια επιχείρηση έχει το δικαίωμα να προστατεύει τα εμπορικά της συμφέροντα, ορισμένες εκπτωτικές πολιτικές εξετάζονται με επιφυλακτικότητα από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και τις ρυθμιστικές αρχές.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου, είναι η κατάλληλη στιγμή να αναλογιστούμε πόσο κοντά βρισκόμαστε στην ισότητα των φύλων στην αγορά εργασίας.

Ο Υπαλληλικός Κώδικας απαγορεύει  με το α. 32 την συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων σε οποιαδήποτε εμπορική εταιρεία προσωπική, περιορισμένης ευθύνης ή κοινοπραξία, χωρίς ωστόσο να κάνει ευθεία αναφορά στο αν είναι επιτρεπτή ή όχι η συμμετοχή του σε Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία (ΙΚΕ), κάτι που δημιουργεί ζήτημα ερμηνείας του εν λόγω άρθρου.

Στον σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο, δύο ιδιαίτερες μορφές εταιρειών ξεχωρίζουν: οι κοινοπραξίες, που ανήκουν στις προσωπικές εταιρείες, και οι εταιρείες δημόσιου ενδιαφέροντος, που εντάσσονται στις ανώνυμες εταιρείες. Οι κοινοπραξίες συγκροτούνται για τη συνεργασία ανεξάρτητων επιχειρήσεων με σκοπό την υλοποίηση συγκεκριμένων έργων, ενώ οι εταιρείες δημόσιου ενδιαφέροντος χαρακτηρίζονται από τη σημασία των δραστηριοτήτων τους για την εθνική

Το ευρωπαϊκό εταιρικό δίκαιο έχει αρχίσει να κωδικοποιείται σταδιακά, με σημαντικό σταθμό την Οδηγία 1132/2017. Παρόλο που τα κράτη-μέλη διατηρούν ξεχωριστές νομοθετικές πράξεις περί εταιρειών, οι ρυθμίσεις αυτές προσαρμόζονται στις ευρωπαϊκές οδηγίες και κανονισμούς. Η εναρμόνιση του εταιρικού δικαίου αποσκοπεί στη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ενίσχυση της ενιαίας αγοράς.