Στον σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο, δύο ιδιαίτερες μορφές εταιρειών ξεχωρίζουν: οι κοινοπραξίες, που ανήκουν στις προσωπικές εταιρείες, και οι εταιρείες δημόσιου ενδιαφέροντος, που εντάσσονται στις ανώνυμες εταιρείες. Οι κοινοπραξίες συγκροτούνται για τη συνεργασία ανεξάρτητων επιχειρήσεων με σκοπό την υλοποίηση συγκεκριμένων έργων, ενώ οι εταιρείες δημόσιου ενδιαφέροντος χαρακτηρίζονται από τη σημασία των δραστηριοτήτων τους για την εθνική

Το ευρωπαϊκό εταιρικό δίκαιο έχει αρχίσει να κωδικοποιείται σταδιακά, με σημαντικό σταθμό την Οδηγία 1132/2017. Παρόλο που τα κράτη-μέλη διατηρούν ξεχωριστές νομοθετικές πράξεις περί εταιρειών, οι ρυθμίσεις αυτές προσαρμόζονται στις ευρωπαϊκές οδηγίες και κανονισμούς. Η εναρμόνιση του εταιρικού δικαίου αποσκοπεί στη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ενίσχυση της ενιαίας αγοράς.

Κατά το στάδιο της ίδρυσης μιας Ανώνυμης Εταιρείας (ΑΕ), η εταιρεία θεωρείται ως προσωπική εταιρεία μεταξύ των ιδρυτών της. Αυτό έχει σημαντικές νομικές συνέπειες, ιδιαίτερα ως προς την ευθύνη για τις ενέργειες που πραγματοποιούνται πριν από την επίσημη σύστασή της.

Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα για τη θεμελίωση της ευθύνης του παραγωγού ελαττωματικού προϊόντος προς αποζημίωση σύμφωνα με τα ισχύοντα στο νόμο περί προστασίας του καταναλωτή είναι η αποσαφήνιση του ποια προϊόντα θεωρούνται ελαττωματικά από τη σχετική νομοθεσία.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα και βασικό πλεονέκτημα ορισμένων εταιρειών (ΕΕ, ΙΚΕ, ΕΠΕ, ΑΕ) είναι η μη ευθύνη των μελών τους με την προσωπική τους περιουσία αναφορικά με χρέη της εταιρείας. Σε σχέση, όμως, με τις οφειλές της εταιρείας απέναντι στο Δημόσιο είναι δυνατόν υπό προϋποθέσεις να δημιουργηθεί, πέραν της αδιαμφισβήτητης ευθύνης της εταιρείας ως νομικού προσώπου, και

Το σήμα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητας μιας επιχείρησης, διασφαλίζοντας τη μοναδικότητα και την αναγνωρισιμότητα των προϊόντων ή υπηρεσιών της. Ωστόσο, η ανεπίτρεπτη χρήση ταυτόσημων ή παρόμοιων σημείων από τρίτους μπορεί να οδηγήσει σε προσβολή του δικαιώματος στο σήμα, δημιουργώντας σύγχυση στους καταναλωτές και πλήττοντας την εμπορική αξία του.

Είναι σύνηθες στην καθημερινή εμπορική πρακτική να γίνεται χρήση ονόματος, εμπορικής επωνυμίας ή ιδιαίτερου διακριτικού γνωρίσματος καταστήματος ή βιομηχανικής επιχείρησης, κάποιου εμπορεύματος ή εντύπου, κατά τρόπο δυνάμενο να προκαλέσει σύγχυση με το όνομα, την εμπορική επωνυμία ή το ιδιαίτερο διακριτικό γνώρισμα το οποίο μεταχειρίζεται νόμιμα κατά τις συναλλαγές άλλος έμπορος. Επίσης είναι συχνό φαινόμενο, κάποιοι

Στο πλαίσιο της συνύπαρξης και της αλληλεπίδρασης των επιχειρήσεων στην αγορά απαγορευμένη πρακτική μπορούν να αποτελέσουν οι συμβάσεις αποκλειστικότητας, οι οποίες απαντώνται συχνά στις περιπτώσεις συμπράξεων, ευρύτερα γνωστών ως καρτέλ. Οι επιχειρήσεις που κατέχουν δεσπόζουσα θέση, συγκεντρώνουν δηλαδή μερίδιο αγοράς ανερχόμενο σε ποσοστό 45-50% και άνω, δεν επιτρέπεται κατ’ αρχήν να επιβάλλουν υποχρεώσεις αποκλειστικότητας στους

Η συνηθέστερη περίπτωση προσβολής του εμπορικού σήματος είναι σίγουρα η συνδρομή του λεγόμενου «κινδύνου σύγχυσης». Με μία πρώτη ανάγνωση, κίνδυνος σύγχυσης σημαίνει να μπερδεύει ο καταναλωτής δύο σήματα μεταξύ τους, μη γνωρίζοντας ποια προϊόντα-υπηρεσίες αφορούν το ένα και ποια το άλλο. Κατά την κρατούσα και σωστή άποψη, κίνδυνος σύγχυσης υπάρχει όταν θίγεται η προέλευση, η

Η κατακόρυφη αύξηση του πληθωρισμού στις μέρες μας, ως συνέπεια πολλών και πολύπλοκων αιτίων, φέρνει οπωσδήποτε στο προσκήνιο το ζήτημα της υπερτιμολόγησης. Υπερτιμολόγηση δε έχουμε όταν οι χρεώσεις είναι «άδικες», υπερβολικά υψηλές σε σχέση με την παρεχόμενη υπηρεσία με αποτέλεσμα να μπορούν να αποτελέσουν υπό προϋποθέσεις, κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, συμπεριφορά δηλαδή αθέμιτου ανταγωνισμού απαγορευμένη σύμφωνα