Εμπορικό σήμα, είναι κάθε ένδειξη ταυτότητας προϊόντος ή υπηρεσίας για την καταχώρηση της οποίας έχουν τηρηθεί οι προϋποθέσεις του νόμου (ν. 4072/2012).

Σύμφωνα με το νόμο σήμα μπορούν να αποτελέσουν λέξεις, ονόματα φυσικών ή νομικών προσώπων, ψευδώνυμα, ήχοι, μουσικές φράσεις, αριθμοί, γράμματα, σχέδια, τίτλοι εφημερίδων και περιοδικών, ακόμα και το σχήμα ενός προϊόντος ή της συσκευασίας του. Κάθε σήμα ανάλογα με το προϊόν ή την υπηρεσία στην οποία ανήκει, μπορεί να κατοχυρωθεί για συγκεκριμένες κλάσεις εμπορικών σημάτων.

Προκειμένου να υπάρχουν πιθανότητες επιτυχούς κατοχύρωσης ενός εμπορικού σήματος στο όνομα είτε ενός φυσικού είτε ενός νομικού προσώπου, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή νομικού προελέγχου στη βάση δεδομένων του Υπουργείου Εμπορίου από εξειδικευμένο για το σκοπό αυτό δικηγόρο.

Η διαδικασία κατοχύρωσης, που διαρκεί λιγότερο από 6 μήνες και δεν είναι ιδιαίτερα δαπανηρή, ξεκινά με την κατάθεση του σχετικού φακέλου με τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο Υπουργείο Εμπορίου από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Εν συνεχεία ορίζεται δικάσιμος ενώπιον της Διοικητικής Επιτροπής Σημάτων για την εξέταση της νομιμότητας του σήματος και τέλος εκδίδεται απόφαση της Επιτροπής, η οποία δημοσιεύεται στα δημόσια βιβλία μαζί με τα πλήρη στοιχεία του σήματος.

Η αρχική κατοχύρωση, που ισχύει από την ημέρα της κατάθεσης της δήλωσης, διαρκεί δέκα χρόνια, ενώ υπάρχει η δυνατότητα ανανέωσης της κατοχύρωσης μέσω μίας απλής διαδικασίας και καταβολής του αντίστοιχου παραβόλου του Δημοσίου.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ - ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΕΓΓΑΜΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΤΕΓΗ

Σε περίπτωση διακοπής της έγγαμης συμβίωσης το Δικαστήριο, στα πλαίσια της εξουσίας του για προστασία της οικογένειας, έχει το δικαίωμα να παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση ολοκλήρου ή τμήματος του ακινήτου, που χρησιμεύει ως οικογενειακή στέγη, στον έναν από τους συζύγους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1393 εδ. α’ του ΑΚ.

Η εν λόγω παραχώρηση γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του καθενός συζύγου, το συμφέρον των τέκνων και τις αρχές της επιείκειας, οι οποίες είναι δυνατόν να επιβάλουν, κατά περίπτωση, η παραχώρηση αυτή να γίνεται και προς τον σύζυγο που δεν έχει εμπράγματο ή ενοχικό δικαίωμα στο ακίνητο.

Η ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, κατά την προαναφερόμενη διάταξη, αποτελεί δικαίωμα αυτοτελές και αυθύπαρκτο κάθε συζύγου, που ασκείται αυτοτελώς, με κυρία αγωγή, η απόφαση δε που εκδίδεται επ’ αυτής έχει καταψηφιστικό χαρακτήρα, ως εκ τούτου δε μπορεί, κατά τους όρους των άρθρων 907 και 908 του ΚΠολΔ, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα, να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή, ενώ η εκτέλεσή της γίνεται κατά τις κοινές διατάξεις (άρθρο 943 παρ. 1 του ΚΠολΔ), ενόψει δε του γεγονότος ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για τη ρύθμιση της κατοχής της συζυγικής κατοικίας, μπορεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 947 παρ. 1 εδ. α’ του ΚΠολΔ., να απειληθεί κατά του απομακρυνομένου από αυτήν συζύγου χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση, για κάθε μελλοντική διατάραξη της επ’ αυτής κατοχής του παραμένοντος εκεί συζύγου, προς τούτο όμως απαιτείται πάντοτε αίτημα του νικώντος διαδίκου.

Επισημαίνεται ότι διάδικοι στη δίκη που αφορά τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, ως εκ της φύσεως της διαφοράς, μπορεί να είναι μόνο οι σύζυγοι, καθόσον η σχετική απόφαση είναι προσωρινή και διαρκεί όσο η διάσταση των συζύγων, παύει δε να ισχύει αυτοδικαίως, αν δεν ζητηθεί η τροποποίησή της, μετά την αμετάκλητη απόφαση που λύνει ή ακυρώνει το γάμο, οπότε οι σχέσεις των συζύγων αναφορικά με την κυριότητα, τη νομή και τη χρήση του ακινήτου, που χρησίμευε για οικογενειακή στέγη, διέπονται από τις γενικές διατάξεις του εμπράγματου και ενοχικού δικαίου.

Περαιτέρω, για την παραχώρηση της χρήσης της οικογενειακής στέγης, ο δικαστής μπορεί να ορίσει παροχή ή ανταλλάγματα προς τον άλλο σύζυγο, από τον οποίο αφαιρείται η χρήση του ακινήτου, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες του καθενός (οικονομικές, επαγγελματικές, διαμονή κοινών τέκνων κ.λπ.).

Το αντάλλαγμα δηλαδή θα αποτελεί περιεχόμενο της ρήτρας της επιείκειας, με βάση την οποία θα κρίνει ο δικαστής και όχι ως μέρος της διατροφής. Ο εναγόμενος δεν έχει ουσιαστικές ενστάσεις, ούτε και την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος (ΑΚ 281), διότι τα πραγματικά γεγονότα, που θα θεμελίωναν την ένσταση αυτή, θα ανέτρεπαν το βάθρο, στο οποίο στηρίζεται η παραχώρηση, δηλαδή την επιεική κρίση και επομένως τα περιστατικά αυτά θα συνιστούσαν αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής.

Με τη νέα διάταξη του άρθρου 1579 του ΑΚ, επεκτείνεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου στις περιπτώσεις που αυτός που υιοθετεί υπήρξε ανάδοχος γονέας του υιοθετούμενου, όταν αυτός ήταν ανήλικος.

Ο πρόσφατος Νόμος 4837/2021 που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μεταξύ άλλων διατάξεων τροποποίησε και το άρθρο 1579 του Αστικού Κώδικα περί υιοθεσίας ανηλίκου.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του Νόμου 4837/2021, με τη νέα διάταξη του άρθρο 1579 του ΑΚ, επεκτείνεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου στις περιπτώσεις που αυτός που υιοθετεί υπήρξε ανάδοχος γονέας του υιοθετούμενου, όταν αυτός ήταν ανήλικος.

Σύμφωνα με το άρθρο 1579 του Αστικού Κώδικα (βάσει του άρθρου 25 ν. 2915/2001) προβλέπεται η δυνατότητα υιοθεσίας ενηλίκου μόνο όταν ο υιοθετούμενος είναι συγγενής ως και τον τέταρτο βαθμό εξ αίματος ή εξ αγχιστείας αυτού που υιοθετεί.

Η πρόβλεψη αυτή αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση του κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 1542 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με τον οποίο η υιοθεσία επιτρέπεται μόνο όταν αυτός που υιοθετείται είναι ανήλικος.

Σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 1542 ΑΚ, θεμελιώδης στόχευση του θεσμού της υιοθεσίας συνιστά η εξυπηρέτηση του συμφέροντος του υιοθετούμενου, ως τέτοιος νοείται δε και ο ενήλικος υιοθετούμενος.

Εν προκειμένω, δοθέντος ότι ο ανάδοχος γονέας έχει εμπράκτως υπηρετήσει το συμφέρον του αναδεχόμενου ανηλίκου, κρίνεται σκόπιμο να συμπληρωθεί η διάταξη, ώστε, μετά την ενηλικίωσή του, να μπορεί να υιοθετείται ο αναδεχόμενος ανήλικος, εφόσον ο ανάδοχος επιθυμεί να προβεί στην υιοθεσία του, διαδικασία που, άλλωστε, προϋποθέτει την συναίνεση του υιοθετούμενου ενηλίκου.

Είναι αυτονόητο ότι εν προκειμένω, όπως στην υιοθεσία ενηλίκου εν γένει, με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεων των άρθρων 1581-1588 ΑΚ, εφαρμόζεται το άρθρο 1580 ΑΚ που επιτάσσει την ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων που ισχύουν για την υιοθεσία ανηλίκου, όπως αυτές εμπεριέχονται στο Δέκατο Τρίτο Κεφάλαιο του Αστικού Κώδικα και αφορούν ιδίως στις Θετικές προϋποθέσεις, τη διαδικασία και τις συνέπειες.

Ο εκμισθωτής δικαιούται να καταγγείλει τη σύμβαση προ της λήξεως αυτής, εάν ο μισθωτής αθετήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις, κυρίως εάν ο τελευταίος περιέλθει σε υπερημερία ως προς την καταβολή του μισθώματος.

Με την καταγγελία λύεται η χρηματοδοτική μίσθωση και ο εκμισθωτής δικαιούται να αναζητήσει το πράγμα από το μισθωτή είτε με διεκδικητική αγωγή (άρθρο 1094 ΑΚ) είτε με αγωγή αποβολής από τη νομή (άρθρα 984, 987 και 998 ΑΚ - αντιποίηση) είτε με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 733 - 734 ΚΠολΔ). Επίσης, μπορεί να αιτηθεί την έκδοση διαταγής πληρωμής.

Στους όρους της συμβάσεως περιλαμβάνεται συνήθως και η πρόβλεψη ότι σε περίπτωση έκτακτης καταγγελίας της συμβάσεως, λόγω π.χ. υπερημερίας του μισθωτή, όλα τα μισθώματα καθίστανται ληξιπρόθεσμα και απαιτητά ώστε να καλύπτεται το σύνολο των εξόδων και τα κέρδη της εταιρίας.

Τυχόν όρος στη σύμβαση χρηματοδοτικής μισθώσεως ότι σε περίπτωση καταγγελίας της συμβάσεως λόγω καθυστερήσεως περί την καταβολή ληξιπρόθεσμων μισθωμάτων (ή λόγω παραβάσεως κάποιας άλλης σημαντικής συμβατικής υποχρεώσεως) ο εκμισθωτής δύναται να απαιτήσει επιπλέον, δηλαδή σωρευτικώς, εκτός από τα οφειλόμενα ληξιπρόθεσμα μισθώματα και την απόδοση - επιστροφή του πράγματος, και τα μελλοντικά μη εισέτι ληξιπρόθεσμα μισθώματα, είναι κατ’ αρχήν επιτρεπτός και έγκυρος, κρίνεται όμως ως συνομολογηθείσα ποινική ρήτρα, η οποία, εάν τυγχάνει δυσαναλόγως μεγάλη υπόκειται σε μείωση από το Δικαστήριο, κατόπιν αιτήσεως του οφειλέτη, στο προσήκον μέτρο, κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου 409 ΑΚ (ΑΠ 1439/2012 ΕφΑΔ 2013, 136, ΑΠ 605/2010 ΕλλΔνη 52, 139, ΕφΑΘ 2324/2009 ΕλλΔνη 53, 1396, ΕφΑΘ 5636/2003 ΕλλΔνη 45, 265, ΕφΑΘ 4747/2002 ΕλλΔνη 44, 567), ενώ δεν αποκλείεται η εν λόγω αξίωση να κριθεί ως καταχρηστική, εάν ο οφειλέτης επικαλεσθεί και αποδείξει περιστατικά, τα οποία στοιχειοθετούν κατάχρηση δικαιώματος κατά τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 409 ΑΚ συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, στη διαμόρφωση της κρίσης του για το χαρακτήρα της ποινής ως δυσανάλογα μεγάλης και στη συνέχεια για το μέτρο που πρέπει να μειωθεί, λαμβάνει υπόψη τα περιστατικά που συντρέχουν κατά περίπτωση, ιδίως δε το μέγεθος της ποινής, σε σύγκριση με την αξία της αντιπαροχής του δανειστή, την οικονομική κατάσταση των μερών, τα συμφέροντα του δανειστή, που επλήγησαν από την αθέτηση της συμβάσεως, την έκταση της συμβατικής παράβασης του οφειλέτη, το βαθμό του πταίσματος του και την ενδεχόμενη ωφέλεια του από την μη εκπλήρωση της παροχής, καθώς και κάθε δικαιολογημένο συμφέρον του δανειστή και τα απώτερα ακόμη επιβλαβή γενικώς αποτελέσματα, τα οποία είχε γι` αυτόν η μη εκπλήρωσή η μη προσήκουσα εκπλήρωση της παροχής, όχι δε απλώς τη μη επέλευση σ` αυτόν ζημίας ή το μέγεθος αυτής, αφού, κατά το άρθρο 405 ΑΚ η κατάπτωση της ποινής επέρχεται και αν ακόμη ο δανειστής δεν υπέστη ζημία.

Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι ο ζητών τη μείωση της ποινής ως υπέρμετρης πρέπει να επικαλεσθεί στην αίτηση του ορισμένα περιστατικά, εξαιτίας των οποίων παρίσταται υπέρμετρη η ποινή, και, σε περίπτωση αμφισβητήσεώς τους, να αποδείξει αυτά, μη αρκούντος μόνο του περιστατικού, ότι η ζημία του δανειστή είναι μικρότερη της συμφωνημένης ποινής.

Ο Ν. 4356/2015 εισήγαγε για πρώτη φορά στην εθνική έννομη τάξη το "σύμφωνο συμβίωσης", καταργώντας τον προγενέστερο νόμο 3719/2008.

Σύμφωνα με το νόμο αυτό, η συμφωνία δύο ενήλικων προσώπων, ανεξάρτητα από το φύλο τους, με την οποία ρυθμίζουν τη συμβίωσή τους (σύμφωνο συμβίωσης) καταρτίζεται αυτοπροσώπως με συμβολαιογραφικό έγγραφο. Η ισχύς της συμφωνίας αρχίζει από την κατάθεση αντιγράφου του συμβολαιογραφικού εγγράφου στο ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους, το οποίο καταχωρίζεται σε ειδικό βιβλίο του Ληξιαρχείου.

Το σύμφωνο συμβίωσης δεν μεταβάλλει το επώνυμο των μερών. Ο καθένας μπορεί, εφόσον συγκατατίθεται ο άλλος, να χρησιμοποιεί στις κοινωνικές σχέσεις το επώνυμο του άλλου ή να το προσθέτει στο δικό του.

Το σύμφωνο συμβίωσης λύνεται:

α) με συμφωνία των μερών, που γίνεται αυτοπροσώπως με συμβολαιογραφικό έγγραφο,

β) με μονομερή συμβολαιογραφική δήλωση, εφόσον έχει επιδοθεί προηγουμένως με δικαστικό επιμελητή πρόσκληση για συναινετική λύση στο άλλο μέρος και έχουν παρέλθει τρεις (3) μήνες από την επίδοση, και

γ) αυτοδικαίως, αν συναφθεί γάμος μεταξύ των μερών.

Επίσης, λύνεται αυτοδίκαια με το θάνατο (ή αφάνεια) ενός εκ των μερών.

Ως προς το κληρονομικό δικαίωμα των μερών του συμφώνου εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα που αφορούν τους συζύγους. Στο σημείο αυτό δηλαδή δεν εντοπίζεται καμία διαφορά από το κοινό κληρονομικών δίκαιο που ισχύει στο δίκαιο του γάμου. Δηλαδή, σε σύμφωνο με παιδιά, ο ένας σύζυγος θα πάρει 25% εξ αδιαθέτου, χωρίς παιδιά 50% (εφ' όσον και όσο υπάρχουν λοιποί συγγενείς).

Η μοναδική ιδιαιτερότητα του είναι, ότι κατά την κατάρτιση του, το κάθε μέρος μπορεί να παραιτηθεί από το δικαίωμά του στη νόμιμη μοίρα.

Εξαιρετικής σπουδαιότητας ανακοίνωση εκδόθηκε από το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων σε απάντηση ερωτημάτων που διατυπώνονται από ασφαλισμένους για το αν πρέπει να σπεύσουν να προλάβουν τα ευνοϊκά όρια ηλικίας και να συνταξιοδοτηθούν μέχρι 31/12/2021 γιατί διαφορετικά θα μπορούν να βγουν στη σύνταξη μόνο αφού συμπληρώσουν το 67ο έτος της ηλικίας τους.

Με βάση τα ανωτέρω, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αποσαφηνίζει τα εξής:

1. όποιος ασφαλισμένος έχει θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι 31/12/2021, μπορεί να το ασκήσει οποτεδήποτε χωρίς κανένα περιορισμό!
2. όσοι ασφαλισμένοι κατοχυρώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης μεταξύ 19/8/2015 έως 31/12/2021, μπορούν να ασκήσουν και αυτοί ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ το δικαίωμα τους, ΚΑΙ μετά την 1/1/2022 και συγκεκριμένα όταν συμπληρώσουν το νέο (μεταβατικό) όριο ηλικίας.
3. όσοι ασφαλισμένοι δεν θεμελίωσαν ή κατοχύρωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα πριν τις 31/12/2021 ΔΕΝ εμπίπτουν στα μεταβατικά όρια ηλικίας και από 01/01/2022 συνταξιοδοτούνται με τους εξής βασικούς κανόνες:

• Στο 67ο έτος της ηλικίας με τουλάχιστον δεκαπέντε (15) έτη ασφάλισης ή τέσσερις χιλιάδες πεντακόσιες (4.500) ημέρες ασφάλισης

Ή

-Στο 62ο έτος της ηλικίας με τουλάχιστον σαράντα (40) έτη ασφάλισης ή δώδεκα χιλιάδες (12.000) ημέρες ασφάλισης,

Ή

• Στο 62ο έτος της ηλικίας και τις εκάστοτε ημέρες ασφάλισης που απαιτούνται για μειωμένη σύνταξη, όπου αυτή προβλέπεται,

1. Συνεχίζουν να ισχύουν ειδικότερες προβλέψεις για συγκεκριμένες κατηγορίες ασφαλισμένων (στρατιωτικοί, βαρέα και ανθυγιεινά κ.λπ.)

Τέλος, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, δρομολογεί την παράταση- κατά ένα έτος- στη προθεσμία υποβολής αίτησης αναγνώρισης πλασματικών ετών που έληγε στις 31/12/2021, προκειμένου οι ασφαλισμένοι να κατοχυρώσουν τα μεταβατικά όρια ηλικίας.

Οι συνεπιβάτες σ’ ένα όχημα που εμπλέκεται σε τροχαίο ατύχημα αποκτούν δικαιώματα εξαιτίας της εμπλοκής τους στο  τροχαίο και μπορούν να διεκδικήσουν σημαντική αποζημίωση, αναλόγως των συνθηκών και της πραγματικής και  νομικής τεκμηρίωσης.

Περισσότερα…

Καταρχάς ο συνοδηγός και οι λοιποί επιβαίνοντες, δεν φέρουν ευθύνη σε περίπτωση ατυχήματος, καθώς δεν έχουν οι ίδιοι τον έλεγχο του οχήματος, ενώ μπορούν να αποζημιωθούν είτε τραυματιστούν είτε όχι.

Μάλιστα, μπορούν να στραφούν τόσο εναντίον του οδηγού του άλλου ζημιογόνου οχήματος, όσο και του οδηγού του οχήματος στο οποίο επέβαιναν. Δηλαδή, οι συνεπιβάτες δύνανται να αποζημιωθούν από την ασφαλιστική εταιρία που είναι ασφαλισμένο το υπαίτιο όχημα.

Σε περίπτωση τραυματισμού, πολλοί είναι εκείνοι που συγχέουν την αποζημίωση με την ποινική δίωξη. Ο συνεπιβάτης μπορεί να στραφεί και να διεκδικήσει αποζημίωση από την ασφαλιστική του οχήματος στο οποίο βρισκόταν για ηθική βλάβη, τραυματισμό και ταλαιπωρία. Η αστική αποκατάσταση της ζημιάς δεν έχει σε καμία περίπτωση να κάνει με την ποινική δίωξη του υπαίτιου οδηγού. Έτσι λοιπόν, ένας συνεπιβάτης πρέπει να γνωρίζει ότι ακόμα κι αν αιτηθεί αποζημίωσης, μπορεί να ζητήσει να μην ασκηθεί ποινική δίωξη στον οδηγό του οχήματος, εφόσον δεν επιθυμεί να σύρει το οικείο του πρόσωπο στα δικαστήρια. 

Εάν υπαίτιος είναι ο οδηγός του άλλου οχήματος, τότε ο συνεπιβάτης μπορεί να στραφεί δικαστικά κατά του οδηγού και της ασφαλιστικής του.

Εάν και εφόσον υπάρχει συνυπαιτιότητα του άλλου οδηγού αλλά και του οδηγού του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο συνεπιβάτης, τότε αυτός μπορεί να στραφεί εναντίον και των δύο οδηγών και των ασφαλιστικών τους εταιριών και θα αποζημιωθεί εξολοκλήρου από κάποια από αυτές.

Πάντως είναι σημαντικό να γνωρίζει ο συνεπιβάτης ότι θα του καταλογιστεί συνυπαιτιότητα και συνεπώς θα μειωθεί το ποσό της αποζημίωσης που θα δικαιούται σε περίπτωση ατυχήματος:

• εάν δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας ή κράνος.
• εάν αποδειχθεί ότι γνώριζε πως ο οδηγός του οχήματος ήταν υπό την επήρεια μέθης, τοξικών ουσιών ή δεν διέθετε δίπλωμα οδήγησης.
• εάν αποδειχθεί ότι γνώριζε ότι ο οδηγός ήταν γενικά απρόσεκτος και ότι επιδεικνύει ακραία και επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά, οπότε ο συνεπιβάτης θα φέρει ευθύνη όχι βέβαια για το τροχαίο αλλά για τον τραυματισμό του, η οποία του καταλογίζεται με το σκεπτικό ότι αποδέχθηκε τον κίνδυνο και την πιθανότητα να εμπλακεί σε τροχαίο ατύχημα εισερχόμενος στο όχημα αυτό.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό, ότι προκειμένου να αποζημιωθεί ο συνεπιβάτης σε όχημα που ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, είναι απαραίτητη η άσκηση αγωγής ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων.

Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό, καθώς είναι κρίσιμη είναι διατύπωση του εξειδικευμένου αυτού αιτήματος στην αγωγή κατά τρόπο νομικά τεκμηριωμένο, εμπεριστατωμένο, πλήρη, ορισμένο και σαφή ώστε να γίνει δεκτό το αίτημα από το Δικαστήριο και να μπορέσει ο συνεπιβάτης να λάβει την αποζημίωση που δικαιούται.

Απαραίτητο πιστοποιητικό για την έκδοση μεγάλου αριθμού διοικητικών πράξεων, όπως για τον διορισμό στο δημόσιο τομέα, την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, την συμμετοχή σε δημόσιους διαγωνισμούς ή ακόμα και για άδεια εργασίας αλλοδαπού, άδεια άσκησης επαγγέλματος υγειονομικού και γενικά κοινωφελούς ενδιαφέροντος κλπ αποτελούν τα αντίγραφα ποινικού μητρώου, τα οποία διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

1. Σε αντίγραφα ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης, στα οποία είναι εγγεγραμμένες όλες οι αμετάκλητες ποινές και τα οποία χορηγούνται σε περιοριστικά αναφερόμενες από το νόμο περιπτώσεις, και
2. Σε αντίγραφα ποινικού μητρώου γενικής χρήσης, τα οποία εκδίδονται για κάθε νόμιμη χρήση κατόπιν αίτησης του πολίτη και στα οποία αναγράφονται αμετάκλητες ποινές υπό προϋποθέσεις.

Στο αντίγραφο γενικής χρήσης καταχωρίζεται κατ’ αρχήν το περιεχόμενο όλων των δελτίων του ποινικού μητρώου, σύμφωνα με το άρθρο 571 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, πλην όμως διαγράφονται απ’ αυτό, μετά από την πάροδο ορισμένου χρόνου, τα δελτία ποινικού μητρώου τα οποία α) αναγράφουν χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς εργασίας ή ποινή φυλάκισης έως και έξι (6) μήνες, μετά την πάροδο τριών (3) ετών, β) αναγράφουν ποινή φυλάκισης πέραν των έξι (6) μηνών ή ποινή περιορισμού σε ψυχιατρικό κατάστημα, μετά την πάροδο οκτώ (8) ετών και γ) αναγράφουν κάθειρξη, μετά την πάροδο είκοσι (20) ετών.

Επισημαίνεται ότι οι ανωτέρω προθεσμίες αρχίζουν από την έκτιση της ποινής. Σε περίπτωση που επήλθε μεταγενέστερη καταδίκη για πλημμέλημα ή κακούργημα, οι προθεσμίες αυτές αρχίζουν από την έκτιση της νέας ποινής.

Η ποινή θεωρείται ότι εκτίθηκε και στις περιπτώσεις εκείνες που: α) μετατράπηκε σε χρηματική, από την ημέρα καταβολής του ποσού της μετατροπής, β) χαρίστηκε, από την έκδοση του οικείου προεδρικού διατάγματος, γ) χορηγήθηκε απόλυση, από την επιτυχή πάροδο του χρόνου δοκιμασίας και δ) έχει επέλθει εξάλειψη της ποινής (πχ με ολοσχερή εξόφληση της οφειλής).

Αν όμως η καταδικαστική απόφαση δεν εκτελέστηκε, οι παραπάνω προθεσμίες αρχίζουν από την παραγραφή της.

Ειδικότερα για τις ερήμην καταδικαστικές αποφάσεις οι οποίες δεν εκτελέστηκαν, οι ανωτέρω προθεσμίες εκκινούν από την ημερομηνία παρέλευσης της 10ετούς προθεσμίας παραγραφής της ποινής (άρθρο 114 περ. γ’ ΠΚ) φυλακίσεως, η οποία άρχεται, από τη μέρα, κατά την οποία η εν λόγω καταδικαστική απόφαση κατέστη αμετάκλητη.

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι: α) για ποινές έως έξι (6) μήνες απαιτείται να έχουν παρέλθει δεκατρία (13) έτη από τότε που έχει καταστεί αμετάκλητη η ερήμην καταδικαστική απόφαση και β) για ποινές άνω των έξι (6) μηνών απαιτείται να έχουν παρέλθει δεκαοχτώ (18) έτη από τότε που έχει καταστεί αμετάκλητη η ερήμην καταδικαστική απόφαση.

Υπάρχουν όμως δύο μόνο περιπτώσεις, όπου οι ανωτέρω προθεσμίες δύνανται να συντμηθούν στο μισό, με διάταξη του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών, ύστερα από αίτηση του ενδιαφερομένου και οι οποίες είναι: α) για πρώτη καταδίκη ή β) για καταδίκη που αφορά έγκλημα από αμέλεια ή έγκλημα με δόλο, για το οποίο ο νόμος απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι ένα έτος ή χρηματική ποινή,

Διευκρινίζουμε ότι στο αντίγραφο ποινικού μητρώου γενικής ή δικαστικής χρήσης, δεν καταχωρίζεται το περιεχόμενο των δελτίων ποινικού μητρώου που έχουν παύσει να ισχύουν σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο του άρθρου 573 του Ποινικού Κώδικα, και συγκεκριμένα στις ακόλουθες περιπτώσεις:

1. όταν το πρόσωπο το οποίο αφορά η εγγραφή πεθάνει ή συμπληρώσει το 80ο έτος της ηλικίας του,
2. όταν η απόφαση, για την οποία έχει συνταχθεί δελτίο ποινικού μητρώου, ακυρωθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση ή η πράξη αμνηστευθεί ή απονεμηθεί χάρη με ολική άρση των συνεπειών κατ’ άρθρο 47 παρ. 2 του Συντάγματος, ή με ρητή διάταξη μεταγενέστερου νόμου, η πράξη παύει να είναι αξιόποινη ή για οιονδήποτε λόγο επέλθει οριστική παύση της ποινικής δίωξης,
3. αν με την καταδικαστική απόφαση για την οποία έχει συνταχθεί δελτίο ποινικού μητρώου χορηγήθηκε αναστολή εκτέλεσης της ποινής, σύμφωνα με το άρθρο 99 ΠΚ, μετά την πάροδο πέντε ετών από τη λήξη του χρονικού διαστήματος της αναστολής, εφ’ όσον η αναστολή δεν έχει αρθεί ή ανακληθεί,
4. αν το δελτίο έχει συνταχθεί μετά από απόφαση που επιβάλλει σε ανήλικο ποινή περιορισμού σε σωφρονιστικό κατάστημα, πέντε έτη μετά την απότιση της ποινής με οποιοδήποτε τρόπο, εφόσον ο ελάχιστος χρόνος περιορισμού που έχει επιβληθεί δεν υπερβαίνει το έτος, και οκτώ έτη αν υπερβαίνει το έτος, εκτός αν στο διάστημα αυτό επέλθει νέα καταδίκη,
5. αν με την καταδικαστική απόφαση επιβλήθηκε χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς εργασίας ή ποινή φυλάκισης μέχρι ένα μήνα, για αδίκημα εκ δόλου ή δύο μήνες για αδίκημα εξ αμελείας, μετά την πάροδο δέκα ετών από την απότιση της ποινής με οποιονδήποτε τρόπο, εφόσον ο υπαίτιος δεν έχει καταδικαστεί πάλι για κακούργημα ή πλημμέλημα.

Ο εκμισθωτής δικαιούται να καταγγείλει τη σύμβαση προ της λήξεως αυτής, εάν ο μισθωτής αθετήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις, κυρίως εάν ο τελευταίος περιέλθει σε υπερημερία ως προς την καταβολή του μισθώματος.

Με την καταγγελία λύεται η χρηματοδοτική μίσθωση και ο εκμισθωτής δικαιούται να αναζητήσει το πράγμα από το μισθωτή είτε με διεκδικητική αγωγή (άρθρο 1094 ΑΚ) είτε με αγωγή αποβολής από τη νομή (άρθρα 984, 987 και 998 ΑΚ - αντιποίηση) είτε με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 733 - 734 ΚΠολΔ). Επίσης, μπορεί να αιτηθεί την έκδοση διαταγής πληρωμής. 

Στους όρους της συμβάσεως περιλαμβάνεται συνήθως και η πρόβλεψη ότι σε περίπτωση έκτακτης καταγγελίας της συμβάσεως, λόγω π.χ. υπερημερίας του μισθωτή, όλα τα μισθώματα καθίστανται ληξιπρόθεσμα και απαιτητά ώστε να καλύπτεται το σύνολο των εξόδων και τα κέρδη της εταιρίας.

Τυχόν όρος στη σύμβαση χρηματοδοτικής μισθώσεως ότι σε περίπτωση καταγγελίας της συμβάσεως λόγω καθυστερήσεως περί την καταβολή ληξιπρόθεσμων μισθωμάτων (ή λόγω παραβάσεως κάποιας άλλης σημαντικής συμβατικής υποχρεώσεως) ο εκμισθωτής δύναται να απαιτήσει επιπλέον, δηλαδή σωρευτικώς, εκτός από τα οφειλόμενα ληξιπρόθεσμα μισθώματα και την απόδοση - επιστροφή του πράγματος, και τα μελλοντικά μη εισέτι ληξιπρόθεσμα μισθώματα, είναι κατ’ αρχήν επιτρεπτός και έγκυρος, κρίνεται όμως ως συνομολογηθείσα ποινική ρήτρα, η οποία, εάν τυγχάνει δυσαναλόγως μεγάλη υπόκειται σε μείωση από το Δικαστήριο, κατόπιν αιτήσεως του οφειλέτη, στο προσήκον μέτρο, κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου 409 ΑΚ (ΑΠ 1439/2012 ΕφΑΔ 2013, 136, ΑΠ 605/2010 ΕλλΔνη 52, 139, ΕφΑΘ 2324/2009 ΕλλΔνη 53, 1396, ΕφΑΘ 5636/2003 ΕλλΔνη 45, 265, ΕφΑΘ 4747/2002 ΕλλΔνη 44, 567), ενώ δεν αποκλείεται η εν λόγω αξίωση να κριθεί ως καταχρηστική, εάν ο οφειλέτης επικαλεσθεί και αποδείξει περιστατικά, τα οποία στοιχειοθετούν κατάχρηση δικαιώματος κατά τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 409 ΑΚ συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, στη διαμόρφωση της κρίσης του για το χαρακτήρα της ποινής ως δυσανάλογα μεγάλης και στη συνέχεια για το μέτρο που πρέπει να μειωθεί, λαμβάνει υπόψη τα περιστατικά που συντρέχουν κατά περίπτωση, ιδίως δε το μέγεθος της ποινής, σε σύγκριση με την αξία της αντιπαροχής του δανειστή, την οικονομική κατάσταση των μερών, τα συμφέροντα του δανειστή, που επλήγησαν από την αθέτηση της συμβάσεως, την έκταση της συμβατικής παράβασης του οφειλέτη, το βαθμό του πταίσματος του και την ενδεχόμενη ωφέλεια του από την μη εκπλήρωση της παροχής, καθώς και κάθε δικαιολογημένο συμφέρον του δανειστή και τα απώτερα ακόμη επιβλαβή γενικώς αποτελέσματα, τα οποία είχε γι` αυτόν η μη εκπλήρωσή η μη προσήκουσα εκπλήρωση της παροχής, όχι δε απλώς τη μη επέλευση σ` αυτόν ζημίας ή το μέγεθος αυτής, αφού, κατά το άρθρο 405 ΑΚ η κατάπτωση της ποινής επέρχεται και αν ακόμη ο δανειστής δεν υπέστη ζημία.

Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι ο ζητών τη μείωση της ποινής ως υπέρμετρης πρέπει να επικαλεσθεί στην αίτηση του ορισμένα περιστατικά, εξαιτίας των οποίων παρίσταται υπέρμετρη η ποινή, και, σε περίπτωση αμφισβητήσεώς τους, να αποδείξει αυτά, μη αρκούντος μόνο του περιστατικού, ότι η ζημία του δανειστή είναι μικρότερη της συμφωνημένης ποινής.