Στα πλαίσια των ολοένα εξελισσόμενων εμπορικών συναλλαγών, η αποτελεσματική προστασία των εμπορικών σημάτων παραμένει ζήτημα θεμελιώδους σημασίας. Η προστασία του σήματος, δηλαδή κάθε σημείου επιδεκτικού γραφικής παραστάσεως, συμπεριλαμβανομένων και των γραμμάτων, που είναι ικανό να διακρίνει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μιας επιχειρήσεως από εκείνα άλλων επιχειρήσεων, προϋποθέτει καταχώρισή του στο μητρώο σημάτων του άρθρου 3 του Ν.4679/2020 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 71/20.03.2020), ο οποίος αντικατέστησε τον Ν. 4072/2012. Ιδιαίτερη κατηγορία σημάτων αποτελούν τα «σήματα φήμης», όπως αυτό γίνεται αντιληπτό ενόψει του άρθρου 7, παρ. 3 δ Ν. 4679/2020.
Το εννοιολογικό περιεχόμενο των «σημάτων φήμης», δεν προσδιορίζεται μεν ρητά από τον νομοθέτη, δύναται όμως να εξειδικευτεί με βάση ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια, όπως:
α) ο αυξημένος βαθμός καθιερώσεως του σήματος στις συναλλαγές, υπό την έννοια ότι η ανταγωνιστική δύναμη της ενδείξεως εκδηλώνεται σε μεγάλο βαθμό, γίνεται δηλαδή γνωστή πέραν από τον σχετικό κύκλο των καταναλωτών,
β) η μοναδικότητα του σήματος, υπό την έννοια ότι αυτό δεν έχει φθαρεί, χρησιμοποιούμενο κατά τρόπο ευρύ από τρίτους σε ανόμοια προϊόντα,
γ) η ιδιοτυπία στην εν γένει εμφάνιση και την εκφραστική του δύναμη,
δ) η ύπαρξη ιδιαιτέρας θετικής εκτιμήσεως εκ μέρους του καταναλωτικού κοινού, αναφορικώς με τα προϊόντα που διακρίνει,
ε) το καλυπτόμενο από το σήμα μερίδιο αγοράς, η χρονική διάρκεια της χρησιμοποιήσεώς του,
στ) το μέγεθος των επενδύσεων που έχει πραγματοποιήσει η επιχείρηση για την προβολή του, καθώς και
ζ) η γεωγραφική έκταση, εντός της οποίας το σήμα χαίρει φήμης.
Στα «σήματα φήμης» ο νομοθέτης παρέχει διευρυμένη νομική προστασία, πέραν της δια τα κοινά διακριτικά γνωρίσματα προβλεπομένης, προς τον σκοπό αφενός της αποτροπής του παρασιτικού ανταγωνισμού από τρίτους, πλην του δικαιούχου, συνισταμένου στην εμπορική αξιοποίηση της φήμης του σήματος προς ίδιο, αθέμιτο όφελος, και αφετέρου του κινδύνου υπονόμευσης της ιδιαίτερης διακριτικής δύναμης ων σημάτων αυτών.
Υπό την έποψη της διευρυμένης νομικής προστασίας, η οποία περιβάλλει τα «σήματα φήμης», διευκρινίζεται ότι επί ενός τέτοιου σήματος δεν είναι απαραίτητο να δημιουργείται κίνδυνος σύγχυσης στο καταναλωτικό κοινό. Κίνδυνος σύγχυσης υπάρχει, όταν, λόγω ομοιότητας, είναι πιθανόν να δημιουργηθεί παραπλάνηση στους συναλλακτικούς κύκλους και συγκεκριμένα σε ένα όχι εντελώς ασήμαντο μέρος των πελατών, όσον αφορά την προέλευση των εμπορευμάτων ή υπηρεσιών από ορισμένη επιχείρηση, είτε την ταυτότητα της επιχειρήσεως, είτε την ύπαρξη σχέσεως συνεργασίας μεταξύ των δύο επιχειρήσεων, ενώ τέτοια σύγχυση πρέπει να αποφεύγεται, διότι ο σαφής σκοπός του νομοθέτη είναι να αποτρέπονται πεπλανημένες εντυπώσεις ως προς τη δραστηριότητα μιας επιχειρήσεως και εκμετάλλευση της καλής της φήμης από άλλη επιχείρηση, έστω και αν οι δραστηριότητές τους ή τα προϊόντα τους είναι διαφορετικά. Για την παροχή έννομης προστασίας στην περίπτωση των «σημάτων φήμης», αρκεί το γεγονός ότι η χρήση του θα βλάψει τον διακριτικό χαρακτήρα ή την φήμη του σήματος φήμης ή θα προσπορίσει χωρίς εύλογη αιτία, αθέμιτο όφελος στον μεταγενέστερο μη δικαιούχο τρίτο (βλ. 1530/2022 ΠΠΡ ΘΕΣΣΑΛ ΤΝΠ NOMOS).
