Στις περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων από οχήματα, οι οδηγοί των οποίων έσπευσαν να εγκαταλείψουν τον τόπο του ατυχήματος, καταλείποντας αβοήθητο το θύμα και ειδικότερα στις περιπτώσεις που το υπαίτιο όχημα, παραμείνει ανεντόπιστο και ως εκ τούτου άγνωστο, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει ο παθών κατά ποιου πρέπει να στραφεί, υπεισέρχεται στην θέση του υπαιτίου το Επικουρικό Κεφάλαιο, κατά του οποίου μπορεί να στραφεί ο ζημιωθείς οδηγός, αιτούμενος αποζημίωση.
Το εύρος ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου εν συγκρίσει προς το αντίστοιχο της ασφαλιστικής εταιρείας είναι κατά περιορισμένο, ιδίως όσον αφορά στους παρακάτω τρεις τομείς, ήτοι::
α) Στην υπό όρους αποζημίωση των υλικών ζημιών.
β) Στην αδυναμία επαναπόληψης της αξίας των ήδη γεγεννηθέντων ή μελλόντων παροχών κοινωνικής ασφάλισης ένεκεν του τροχαίου ατυχήματος.
γ) Στην εξομοίωση του επιτοκίου των ποσών αποζημίωσης του Επικουρικού Κεφαλαίου προς το αντίστοιχο επιτόκιο των οφειλών του Δημοσίου, δηλαδή στον περιορισμό αυτού σε ποσοστό 6%.
Τέλος για να μπορεί ο παθών να εγείρει νομίμως αγωγή κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, θα πρέπει υποχρεωτικά να καταθέσει πρωτίστως αίτηση αποζημίωσης προς αυτό, στην οποία θα επισυνάψει τα δικαιολογητικά που αποδεικνύουν τις απαιτήσεις του και σε περίπτωση αρνητικής ή οιονεί αρνητικής απάντησης (έλλειψη απαντήσεως πέραν του τριμήνου) του τελευταίου, τότε μόνο μπορεί να προχωρήσει στην άσκηση αγωγής (υποχρεωτική προδικασία). Σε διαφορετική περίπτωση η ασκηθείσα αγωγή κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, απορρίπτεται ως απαράδεκτη, ένεκα ελλείψεως προδικασίας.
