Ο όροφος ή το διαμέρισμα ορόφου, είναι το τμήμα της οικοδομής ή του ορόφου μετά των συστατικών αυτού και του εντός αυτού κυβικού χώρου, ο οποίος περικλείεται τεχνικώς μετά τοίχων ή άλλων οικοδομικών στοιχείων, ώστε να διαχωρίζεται σαφώς από τα λοιπά (διαιρετά ή αδιαίρετα) τμήματα της οικοδομής και ανάγεται με τον τρόπο αυτό σε ανεξάρτητο τμήμα αυτής, κατάλληλο προς χωριστή και αυτοτελή οικιστική εν γένει χρήση.
Μόνο οι όροφοι και τα διαμερίσματα ορόφων καθώς και τα εκ του νόμου εξομοιούμενα προς ορόφους υπόγεια και δωμάτια υπό την στέγη δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο οριζοντίου ιδιοκτησίας.
Επομένως, δεν είναι δυνατόν να συσταθεί διηρημένη ιδιοκτησία επί ανοικτού χώρου, εκτός εάν προβλέπεται διά της (μεταγεγραμμένης) συστατικής πράξεως ή βάσει (μεταγεγραμμένης) μεταγενεστέρας συμφωνίας όλων των διαδίκων ότι ο χώρος αυτός πρόκειται να ανοικοδομηθεί κατά παραχώρηση αυτοτελούς δικαιώματος κυριότητος επι του μελλοντικού ή των μελλοντικών ορόφων, οπότε η σύσταση διηρημένης ιδιοκτησίας αναφέρεται στους μελλοντικούς ορόφους ή διαμερίσματα ορόφων και τελεί σύμφωνα με το άρθρο 201 ΑΚ , υπό την αναβλητική αίρεση της κατασκευής αυτών.
Μέχρι της υλοποιήσεως του δικαιώματος υψούν επί του υφισταμένου δώματος οικοδομής, αυτό παραμένει κοινόχρηστος χώρος ο οποίος παρέχει δικαίωμα συγχρήσεως εις όλους τους οροφοκτήτες και σε καμία περίπτωση το δικαίωμα υψούν δεν παρέχει στο δικαιούχο την εξουσία αποκλειστικής χρήσεως του ακαλύπτου δώματος προ της σκεπάσεως του ακαλύπτου χώρου για την υλοποίηση του μελλοντικού ορόφου.
Με την υλοποίηση του δικαιώματος υψούν (προσθήκης καθ’ ύψος ορόφου), ο νέος όροφος περιέρχεται στον δικαιούχο της επεκτάσεως κατ’ αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή μετά του ανάλογου ποσοστού αναγκαστικής συγκυριότητος επί του εδάφους και των λοιπών κοινοχρήστων και κοινοκτήτων μερών της οικοδομής.
Το δικαίωμα επεκτάσεως της οικοδομής προς τα πάνω (υψούν) διά της προσθήκης νέων ορόφων, ανήκει από κοινού σε όλους τους συνιδιοκτήτες του εδάφους.
Ο προς ανοικοδόμηση προοριζόμενος χώρος δεν χαρακτηρίζεται ως αντικείμενο ιδιοκτησίας αλλά ως εκμεταλλεύσιμο αγαθό για την άσκηση του δικαιώματος επεκτάσεως (υψούν), το οποίο παρέχεται ως συνέπεια των απορρεουσών εξουσιών του δικαιώματος κυριότητος ή συγκυριότητος.
Μπορεί να συμφωνηθεί με την συστατική πράξη της οροφοκτησίας, ότι το δικαίωμα ύψουν ανήκει σε έναν ή ορισμένους εκ των πλειόνων συνιδιοκτητών του εδάφους, πλήν όμως και κατά την περίπτωση αυτή, το δικαίωμα ύψουν εμφανίζεται ως συνέπεια του υφισταμένου δικαιώματος συνιδιοκτησίας, άλλως είναι εξουσία εμπεριεχομένη εις το δικαίωμα συνιδιοκτησίας του δικαιούχου επί του εδάφους.
Έτσι το συγκεκριμένο δικαίωμα, δεν νοείται ως δικαίωμα κυριότητος αλλά ως εξουσία όλων των συνιδιοκτητών ή μερικών εξ αυτών κατά την συμφωνία των μερών απορρέουσα από το δικαίωμα κυριότητος ή συγκυριότητος αυτών επί του εδάφους της υφισταμένης οικοδομής.
Το δικαίωμα αυτό (της επεκτάσεως), το οποίον είναι μεταβιβαστό και σε τρίτο μη οροφοκτήτη, είναι αυτοτελές και ανεξάρτητο των ήδη υφισταμένων οριζοντίων ιδιοκτησιών.
