Υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων που ανακύπτουν καθημερινώς: Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή στην οποία ρυμουλκούμενο τρέιλερ αποσυνδέεται από το ρυμουλκό και συγκρούεται με τρίτο όχημα. Το καίριο ζήτημα που τίθεται εν προκειμένω αφορά τόσο την ύπαρξη, όσο και την έκταση της αποζημιωτικής ευθύνης της ασφαλιστικής εταιρείας, στην οποία είναι ασφαλισμένο το ρυμουλκό όχημα και, συγκεκριμένα, εάν αυτή η ευθύνη θα συμπεριλαμβάνει και τα ζημιογόνα γεγονότα που προκαλούνται από το ρυμουλκούμενο.
Επί της αρχής, ο νόμος ρητώς εντάσσει και τα ρυμουλκούμενα οχήματα στην κατηγορία των αυτοκινήτων, επί των οποίων τυγχάνει εφαρμογής ο Ν. 489/76 «Περί Υποχρεωτικής Ασφαλίσεως των εξ’ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης», ορίζοντας πως «Ως αυτοκίνητο θεωρείται και κάθε ρυμουλκούμενο όχημα συζευγμένο μετά του κυρίως αυτοκινήτου ή μη, ως και ποδήλατο εφοδιασμένο με βοηθητικό κινητήρα». Μάλιστα, κατά την νομολογία, το ρυμουλκούμενο θεωρείται αυτοκίνητο, ακόμα και αν έχει αποσυνδεθεί από το κύριο αυτοκίνητο ρυμουλκό.
Σε σχετική υπόθεση – σταθμό που ανέκυψε, ρυμουλκούμενο όχημα αποσυνδέθηκε από το ρυμουλκό και κινούμενο εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου και συγκρούστηκε με διερχόμενο όχημα, το οποίο εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε παρακείμενη μάντρα οικοδομής. Από την εν λόγω σύγκρουση προκλήθηκαν υλικές ζημιές στο όχημα, αλλά και ο τραυματισμός του οδηγού του.
Από τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, αβίαστα μπορεί να συναχθεί η υπαιτιότητα του οδηγού του ρυμουλκού, ο οποίος δεν προέβη σε επαρκή έλεγχο του οχήματος του, για να εξασφαλίσει την ασφαλή πρόσδεση του ρυμουλκούμενου, υπαιτιότητα που δέχθηκε και το Δικαστήριο.
Το κρίσιμο, ωστόσο, ερώτημα που τέθηκε αφορούσε την ευθύνη προς αποζημίωση της ασφαλιστικής εταιρείας, δεδομένου ότι ασφαλιζόμενο όχημα ήταν το ρυμουλκό και όχι το ρυμουλκούμενο, που προκάλεσε το ζημιογόνο γεγονός. Κατά την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία, δεν ετίθετο ζήτημα ευθύνης, ακριβώς διότι η κάλυψη που παρείχε δεν εκτεινόταν παρά στο ρυμουλκό αυτοκίνητο. Ο εν λόγω ισχυρισμός όμως απορρίφθηκε από το Δικαστήριο, με το σκεπτικό ότι, ακόμα και αν υπήρχε σχετικός όρος στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, που εξαιρούσε από την ασφαλιστική κάλυψη την συγκεκριμένη περίπτωση, η αξίωση της ενάγουσας εν προκειμένω πήγαζε απευθείας από τον νόμο και δεν μπορούσε να αποκλεισθεί ακόμα και από αντίθετη συμφωνία. Διαφορετική θα ήταν η απάντηση, στην περίπτωση που το ζημιογόνο γεγονός προκαλούνταν λόγω επενέργειας διαφορετικής δύναμης στο όχημα, που καθιστούσε αδύνατο τον έλεγχο από τον οδηγό του. Μη συντρέχουσας τέτοιας περίπτωσης εν προκειμένω, το Δικαστήριο κατέληξε στο ότι η ασφαλιστική εταιρία ευθύνεται εις ολόκληρον με τον οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου.
